Feestdagen om nooit te vergeten!


De feestdagen van 2015 zal ik niet licht vergeten. Het begon al in de donkere dagen voor Kerst. Die in mijn geval ook al niet verlicht werden door een goede gezondheid. Want al een dag of vier bracht ik de meeste tijd door in bed. Snotterend, kwijlend en hopend op betere tijden. Intussen de ellendeling verwensend die me dit smerige Kerst-Virus heeft aangedragen, en daarna naamloos vertrok. Wenste hem of haar ook het allerbeste vanuit mijn vesting van dozen tissues en doordrukstrips paracetamol.

Mijn werkgever had in haar onmetelijke wijsheid besloten ons allen de laatste weken voor Nieuwjaar vrijaf te geven, en intussen was deze feestsigaar uit eigen doos al half tot as vergaan, terwijl ik weeklagend probeerde de zin des levens te zien. En die van Kerst 2015 in het bijzonder.
Somber dacht ik aan al het heerlijke voedsel dat beneden klaarstond, en de prachtige flessen rode wijn die wachtten op ontkurking. Wat een ellende.

Ik haal het me alsof het tegenwoordige tijd is weer razendscherp voor de geest. De middag voor Kerst hoor ik, nog half in coma van een slechtgeslapen nacht, vreugdevolle kreten opstijgen uit de woonkamer. Mijn vrouw. Honderduit kwekkend aan de telefoon. Mijn gehoor is ook niet meer wat het geweest is, dus krijg ik pas laat in de gaten dat het een familiegesprekje is. Haar zus uit Engeland. Die, zo weet ik, de gewoonte heeft haar Thaise restaurant aldaar met de Kerstdagen op slot te gooien. Omdat er toch geen hond komt. Haar eigen woorden.

Mij bekruipt een bang gevoel, voor zover daar nog ruimte voor is in mijn overvolle hoofd. Staat ze straks soms op Schiphol, voor een bliksembezoek? En word ik zodadelijk door mijn liefhebbende, en deze laatste dagen zelfs bezorgd moederkloekende Florence Nightingale resoluut uit bed gesleurd, om haar zus bij Arrivals op te wachten?  Weigeren is geen optie. Familie is heilig tenslotte.

Ik voorzie een beroerde rit naar ’s lands luchthaven, en enkele dagen van Thais eet en drinkgelag. Waarbij het woord schransen een geheel nieuwe betekenis zal krijgen. Met ondergetekende als een soort bacillen-zombie proberend gezellig mee te doen.
Het kan me niet bekoren.

Ik ruik en proef niets, en mijn oren wachten al dagen op decompressie. Zo als ik me nu voel zou zelfs het aanbod van een permanente verblijfsvergunning voor Thailand me onverschillig laten. Ziedaar de diepte van mijn lijden.
Dan komt vrouwlief de trap op, en ik leg me schrap voor de komende ontberingen.

Ze heeft een dienblad bij zich, met daarop een kan vers gezette koffie, met daarnaast een schoteltje met twee dikke plakken cake, een borrelglas en een in betere tijden aangeschafte fles Single Malt. Ooit bedoeld als perfecte diner-afsluiter.
Haar zus wenst me beterschap, ze brengt de Kerstdagen thuis door. Stilzwijgend dank ik zus voor haar Blijde Boodschap.

Ik gulp de koffie naar binnen, wat net zo goed heet water had kunnen zijn. De cake smaakt nergens naar, en het glas twaalfjarig gerijpte Levenswater van The Balvenie brandt slechts mijn slokdarm schoon. Een karweitje dat de goedkoopste inmaak-brandewijn met twee vingers in de neus had aangekund. Maar ik klaag niet.

Ik kijk naar mijn Thaise Engel, die glimlachend het dienblad weer meeneemt.


Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).