De familie Le. Deel 15. Bezoek voor Moeder


Deel 15. Bezoek voor Moeder.

Het is de sterfdag van Moeders vader. Hij is in de oorlog gesneuveld, of daar gaat de familie Le vanuit. Weinig rapporten hadden de pauzeloze artilleriebeschietingen en bombardementen in de Gekke Apenbergen overleefd, en welke botten van hem waren in de berg botten die uit de met landmijnen geïnfecteerde modder werd opgegraven, kon niemand zelfs maar beginnen te raden. Maar een voorouder moet eens per jaar op de juiste wijze moet worden herdacht, dus er werd op goed geluk een datum geprikt en die dag is nu aangebroken.
Om negen uur ‘s ochtends uur staat Phoenix in haar pyjama de woonkamervloer te soppen. Voor het huis stopt een brommer. De berijder stapt af en hangt zijn helm aan het stuur. Tussen de spijlen van het hek door tuurt Phoenix naar de straat.
‘Dit het huis van de famile Le?’ informeert de man.
‘Ja?’
‘Zou ik een moment met mevrouw Le kunnen spreken?’
Phoenix draait zich om. ‘Moeder!’
‘Wat is er?’
‘Bezoek.’
Ze schuift het hek open. De man kijkt langs haar heen de kamer in. Hij bezit een ongewoon groot hoofd met een klein, spits kinnetje en heeft zijn sluike haar van links naar rechts over zijn schedel getrokken als om zijn beginnende kaalheid te accentueren. Uit het duister van de gang komt Moeder, haar handen afvegend aan haar schort waarop met rode letters AJI-NO-MOTO staat.
‘Wel, wel,’ zegt ze wanneer ze de bezoeker ziet.

‘Heb ik iets gemist?’ vraagt Duc. De emmer en de mop die hem van huis hebben verdreven staan nog middenin de kamer. Moeder en Phoenix zitten naast elkaar op de bank en begroeten hem met een vrolijkheid die te frappant is om met zijn entree verband te houden.
‘Moeder mag haar kraampje weer opzetten,’ zegt Phoenix.
Duc laat de twee kratten Tiger die hij voor zijn buik houdt zakken en gaat erop zitten. Hij kijkt Moeder vragend aan.
‘De nieuwe politieman was hier. Hij is verstandig geworden.’
‘Daar heeft hij anders lang genoeg over gedaan. Hoeveel?’
‘Het dubbele van Son.’
Duc’s lippen bewegen alsof hij aan hoofdrekenen doet, dan knikt hij. ‘Dat is redelijk. Hij begint pas en hij heeft ook een familie.’
‘De snotneus’, zegt Moeder. Ze komt van de bank en pakt de emmer op. ‘Ga opa aankleden en haal dan Tommy uit het internetcafé. Phoenix, mee naar de keuken. Over een uur zijn ze hier.’

Naast de trouwfoto van Moeders ouders staan witte rozen met takjes groen, en voor het altaartje staan de familie Le, Moeders twee zussen, hun echtgenoten en hun kinderen, vijf in getal. Duc zegt een kort gebed en deelt walmende wierookstaafjes uit, die ze één voor één in het potje met zand voor de foto steken. Hiermee is het startschot gegeven. De vrouwen verdwijnen naar de keuken en de mannen laten zich op de vloer zakken, oom Dung naast de kratten. Hij trekt een fles tevoorschijn, opent hem met zijn tanden en geeft hem aan Tommy, die hem doorgeeft aan Duc. Wanneer alle mannen voorzien zijn, klinken ze met hun bierpullen. ‘Twee, drie, proost,’ zegt Dung. ‘Proost,’ zeggen Duc, Tommy, oom Viet en de oudste zoon van oom Viet en tante Yen, Canh, die voor apotheker studeert. Ze drinken.

De tantes en Phoenix lopen af en aan en het midden van de kring vult zich met schalen kip, gekruide rundvleessalade en gestold eendenbloed gegarneerd met grof gemalen pinda’s, borden kroepoek en gevulde inktvisjes, knapperige loempiaatjes die snel gegeten moeten worden omdat ze anders zacht worden en grote, glanzende garnalen. Als laatste komt Moeder uit de keuken en gaat tussen haar zussen zitten. Ze kijkt de kring rond. Opa troont er bovenuit als een vorst op een banket. Phoenix leunt met haar rug tegen een poot van zijn stoel.

‘Duc,’ zei Moeder. Duc zwijgt midden in een uitleg over het internet aan oom Viet.
‘Dung,’ zegt Moeder. ‘Dung,’ zegt ze nog eens. Oom Dung zet zijn pul neer. Ze bidden. Moeders hand schiet uit achter de rug van tante Hao. Tommy legt het stuk kroepoek terug. ‘Amen,’ zegt Moeder.
Nu is er niets meer dat ze tegenhoudt om zich op de schalen te storten, behalve dat er op dat moment een oorlogsveteraan van een motor knallend en ploffend voor het openstaande hek tot stilstand komt.

‘Shit,’ zegt Phoenix in de stilte die neerdaalt wanneer de bestuurder het contactsleuteltje omdraait.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Rob Verschuren
Over Rob Verschuren 55 Artikelen
Een half leven lang op weg naar het Zuiden, heeft Rob Verschuren via België, Frankrijk en India in 2009 Nha Trang, Vietnam bereikt. Nu hoeft hij niet meer verder. In zijn hangmat aan de Zuid-Chinese Zee schrijft hij reclame voor klanten en fictie voor zijn plezier.

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.