Ezelsbrug der Liefde

Alex Ouddiep, Ezelsbrug, Paard en Ezel

Paardje Veu en Ezeltje Sul graasden aan deze zijde van de diepe kloof. Ze graasden dat het een lust was, hun buikjes stonden bol. Plotseling zagen ze vlakbij maar aan de overzijde een prachtig paardje en een lief ezeltje. En wat roken die lekker! Veu voelde een diep verlangen om zich bij het paardje te voegen. En Sul ervoer een hevige drang naar het ezeltje.

Nu was het hun verboden over de kloof te springen. Maar Veu luisterde niet alleen naar zijn paardenmoeder; hij luisterde ook naar de dichter* die gezegd had: Slechts wie zijn eigen grens durft overspringen, gaat aan geen grens teloor – en met kloppend hart nam hij een grote sprong. Hij legde zich snel bij zijn prachtige paardje neder en werd gelukkig.

Suls moeder zag het geluk aan gene zijde en na-voelde het verlangen in haar eigen jong. En op de plek waar de kloof op zijn smalst is, zette ze haar achterhoeven in het zand, richtte zich balkend op en over-boogde met haar moederlichaam de kloof, waarbij haar voorhoeven net de overzijde raakten. Ze gebood toen haar jong om over haar heen te klauteren. Angstig en bevend deed Sul wat hem bevolen werd. Maar bij zijn laatste stapje trad hij op moeders voorhoeven, die afgleden; en de moeder-ezel stortte de diepte in. Sul legde zich snel bij zijn lieve ezeltje neder en ook hij werd gelukkig.

Sindsdien heet deze plek Pons Asinorum, verdietst Ezelsbrug. En sommigen spreken met eerbied van de Offerkloof der Peilloze Liefde.

 

*Herwig Hensen

 

——-

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*