Expats Thailand stonden achter staatsgreep

 

Op 7 augustus moeten de Thaise keizers naar de stembus om zich uit te spreken over het ontwerp van een nieuwe door de militaire machthebbers verordonneerde grondwet.  Niet alleen de wet, ook de volksraadpleging zelf is omstreden. Het is tegenstanders van dit ontwerp verboden campagne voor een ‘nee’ te voeren. Actievoerders werden opgepakt, sommigen kunnen rekenen op lange gevangenisstraffen.

Bij de staatsgreep van 22 mei 2014 werd de oude grondwet van 2007 door de junta naar de geschiedenis verwezen. Trefpunt Thailand publiceert in deze voor Thailand belangrijke dagen zowel over de nieuwe grondwet als de voorgeschiedenis. Antonin Cee blikt terug met een bijdrage die hij twee weken na de staatsgreep publiceerde . Hij stelde toen dat er veel steun was onder expats voor het nieuwe regime.

Het is een volstrekt theoretische maar niettemin interessante vraag: zouden die  expats op 7 augustus ook ‘ja’ aankruisen voor een grondwet die de militairen nog lange tijd in het centrum van de macht houdt?

 

Antonin Cee, Expats coup
Coup of Smiles
Foto BBC

‘Coups zijn niet altijd slecht’

 

Afgaande op de ingezonden brieven in de Bangkok Post en berichten op Facebook, staat een groot aantal buitenlanders in Thailand niet onwelwillend tegenover de recente staatsgreep. Ook worden hier en daar de buitenlandse media en regeringen hevig bekritiseerd.

Toen de Thaise militairen in mei de regering naar huis stuurde, de media monddood maakten en de grondwet buiten werking stelde, kregen ze van de zijde van zowel de VS als de EU de wind van voren. De VS dreigde zelfs ontwikkelingshulp stop te zetten. Ook organisaties zoals Human Rights Watch maakten zich grote zorgen over het naleven van de mensenrechten onder de Junta, terwijl de Hoge Raad zich aanbood om te ‘adviseren’ bij de bewaking er van.

Een en ander is een aantal buitenlanders blijkbaar in het verkeerde keelgat geschoten. Zo worden in de ingezonden brieven bijvoorbeeld CNN en BBC beschuldigd van ` en sensatiejournalistiek. “Het zou beter zijn als ze zelf eens achter de feiten aangingen in plaats die te halen bij Robert Amsterdam”, zo betoogt een van de brievenschrijvers. Robert Amsterdam, een advocaat oorspronkelijk uit New York en kantoor houdend in Engeland, is al jarenlang de PR-manager van Thaksin Shinawatra, Thailand’s voormalige minister-president, die in 2006 werd afgezet. Sedert vorig jaar is de advocaat persona non grata in het koninkrijk en is hij onophoudelijk in de weer de westerse media te bespelen, waaraan hij een dikbelegde boterham overhoudt.

“Coups zijn niet altijd slecht”, zo schrijft iemand anders. “Het land werd leeggeroofd, belazerd en naar de afgrond geleid door corrupte politici van de Thaksin kliek. De coup heeft bovendien een einde gemaakt aan de haast dagelijkse moordpartijen in de straten van Bangkok”. In een ander ingezonden stuk is stevige kritiek te lezen aan het adres van politieke leiders in westerse landen. “De Thai vertellen niet aan de VS of het Verenigd Koninkrijk hoe zij hun land moeten besturen. Dus waarom houden deze westerse landen niet op om zich op arrogante wijze te bemoeien met de zaken in Thailand?” De brievenschrijver zegt zich te schamen over de naïviteit van de westerse leiders en de leugens in de westerse media. “Ze begrijpen er niets van”, zo schrijft een zekere Charlie Brown “John Kerry dreigt de hulpkraan dicht te draaien, vanwege het feit dat de militaire leiders hier een coup gepleegd hebben om verder bloedvergieten te voorkomen. Hebben ze dat dan soms liever?”, vraagt hij zich verbolgen af. “Het lijkt er veel op dat de VS verschillende definities heeft voor democratie afhankelijk van (politieke) omstandigheden”, zegt een andere Amerikaan. “Toen de Moslim Brotherhood in Egypte er door de militairen werd uitgewerkt, wrong de VS zich in allerlei bochten om dat geen coup te hoeven noemen.”

“Westerse regeringen veroordelen de coup, maar ze hebben maar een oppervlakkige kennis van de dingen die er aan vooraf gingen”, zegt een volgende ThailandProtestTegenYingluckbrievenschrijver. “De coup is een noodzakelijk kwaad om verder geweld te voorkomen. Ook de media moesten aan banden worden gelegd, want ze zaaiden haat en tweedracht. Gelukkig is dat nu gestopt.” Hij heeft alle lof voor de leider van de coup, generaal Prayuth, die dagelijks op TV is te zien. “Hij lijkt me een degelijke man, die er niet op uit was om de macht te grijpen. Te zijner tijd zullen er weer verkiezingen worden gehouden en zal ook de vrijheid van meningsuiting worden hersteld. Thailand heeft nu echt een time-out nodig”.

Meningen van expats hier te lande voor wat ze dan ook waard mogen zijn. Opvallend blijft, dat ze oorspronkelijk uit gevestigde democratieën uit het westen komen en er blijkbaar geen been in zien een militaire staatsgreep te rechtvaardigen.

 

Antonin Cee publiceerde dit verhaal op 5 juni 2014 op www.aziatischetijger.nl.  De kop is door ons in de verleden tijd gezet.

 

Antonin Cee, Ex[ats, Staatsgreep
Cartoon uit het Engelstalige dagblad dagblad The Nation, 14 juli 2016
Antonin Cee
Over Antonin Cee 118 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voert themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn dertienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een bundel met verhalen uit Thailand getiteld ‘Tussen Eigen en Ander’, dat per internet te bestellen is bij www.freemusketeers.nl en in Thailand via tusseneigenenander@hotmail.com. Eveneens verkrijgbaar in de Nederlandse en Belgische boekhandel (ter besparing van verzendkosten).

4 Comments

  1. Ik kan me niet echt vinden in die ingezonden stukken van expats. Ze komen op mij over als erg zwart/wit of rood/geel zo je wilt. Het land kent veel problemen en uitdagingen, denk aan de klasse verschillen, educatie, verkeer, corruptie en meer. Een time out, en dan vooral een die de bovenlaag van de bevolking toch niet al te veel schrik aan jaagt, is niet de oplossing. Democratie kun je niet even in de ijskast zetten. Er was veel mis met het beleid onder rood en geel, elkaar de tent uitvechtend, maar ik zie in het leger geen neutrale scheidsrechter die de mensen even aan de spelregel herinnert. Ik vraag me weleens af of een andere hele bekende meneer niet zijn macht had kunnen gebruiken om politieke en elitaire spelletjes door rood en geel aan te pakken. Ook geen perfecte oplossing maar had in mijn ogen beter geweest dan wat er nu gaande is. Hoe een ware democraat die gelooft in eerlijker kansen, minder corruptie, het breken van machten, achter de staatsgreep kan staan. Ik probeer het te begrijpen maar het lukt me niet. Het lijkt mij toch teveel op het geloven in halve waarheden en mooie praatjes. Dat terwijl juist kritisch denk zo belangrijk is, vragen stellen, de dialoog!

    Met mijn vrouw kon ik ook fijn praten en denken over de Nederlandse en Thaise politiek. We voelde ons toch betrokken met elkaars land. Ik ben eigenlijk blij dat ik niet voor haar keuzes stond, want de verkiezingen waren keuzes tussen slecht en slechter dan slecht. Hoe ze gemotiveerd kon blijven weet ik niet, wel dat het haar plicht was om te stemmen al had ze lievere andere opties op het stembiljet gezien. Naar buiten toe was het echter wel mondje dicht, om toch maar vriendschap op het spel te zetten met nogal kleur fanatieke relaties. Over dit referendum had ik vast ook goede gesprekken kunnen helpen. Daarbij kwamen o.a. Tino’s stukjes toch wel handig van pas om beter te begrijpen wat er gaande was (is).

  2. Wel zeker mag men als buitenstaander reageren op de politieke situatie vooral met of vanuit een familiare achtergrond, maar ‘wij’ blijven toch ‘de gast’ in dit land en dienen ons navenant te gedragen. De gebondenheid aan hier vestigen en een nieuw (ander) leven beginnen, iets dat zeker in Thailand (nog) een stempel draagt. Maar ja, zie hoe Nederland (en Europa in het algemeen) worstelt met het multiculturele, een tweespalt die recent (vluchtelingenstroom) er niet beter op is geworden. Waar het mij om ging zijn de expats, of zeggen we: zij die zijn gevlucht voor iets ongewis, te pas, maar ook te onpas, hun vermeende verhevenheid menen te moeten tonen, en vaak vanuit een soort neokoloniale neiging de meest (cultuur) volksaard oneigen oplossingen aandragen. Goedbedoeld weliswaar, maar toch…
    Het is een filosofische schoen en niemand hoeft zich verplicht te voelen hem aan te trekken, en nu het woordje filosofie dan toch gevallen is; nog even terug naar het speeltje, want dat is het wel degelijk hoewel ik het niet oneens ben met de stelling dat er meer op het spel staat.
    Laten we het speeltje macht noemen, macht, en alles wat dat behelst, veel! Macht op zich is abstract, je kunt het niet beetpakken, echter wanneer het zich laat vertalen in de economie – en dat doet het, daarom juist was het begonnen – heb je de poppen aan het dansen en ontstaat er ongelijkheid, iets wat oom Ho van hierboven uitstekend heeft begrepen en daaraan trachtte iets te doen. Umsonst, helaas, het kapitalisme heeft gezegevierd en de strijd om de macht gaat door, want niemand wil uit een tweedehands ruif eten ofschoon de meerderheid op aarde daartoe wel gedwongen wordt. Dat is het spel en helaas vaak met kogels beslecht. Thailand neemt wat dat betreft geen uitzonderingspositie in, het heeft alleen een beetje tijd nodig, zo ook wij uit het Westen niet moeten denken dat onze samenleving in alle opzichten is geslaagd, zeker niet nu Nederland (en niet alleen het land achter de duinen) meer om meer van haar moeizaam bevochten en verworven sociale waarden aan het verliezen is. Iets wat de mens steeds harder tegenover een ander mens zal doen komen te staan. De wandel der tijd, alleen daarmee praat men de dingen niet goed.

  3. ‘Vooralsnog heeft de coup een status quo gecreëerd en dat is voor een stelletje vechtende en ruziënde kinderen niet verkeerd’, zeg je.
    Als je een beetje de berichtgeving hebt bevolgd dan moet je toch zien dat er geen ‘staus quo’ is. En om de tegenstellingen te vergelijken met vechtende kinderen is wel erg poetisch maar ook onjuist. Er staat meer op het spel dan een stukje speelgoed.
    Ik heb een Thais meisje als stiefdochter en een Thais/Nederlandse zoon. Mag ik mij dan alsjeblieft uitlaten over wat er in Thailand gebeurt? Mag ik een mening hebben? Mag een vader niet praten over de toekomst van zijn kinderen?
    Een langdurig leerproces inderdaad. Nu even onderbroken voor een 3-4 jaar, als zo vaak in het Thaise verleden.

  4. Het zal altijd iets blijven waaraan de expat zijn vingers niet moet branden ook al blijven ze jeuken en wonen ze waar het gebeurt, waar de rust onder dezelfde vingers wordt vandaan getrokken door een aantal heethoofden die hun eigen belang op de allereerste plaats stellen in plaats van enige inschikkelijkheid tonen en ontbreken van geloof dat de zaak alleen gerooid kan worden door eendrachtige samenwerking. Vooralsnog heeft de coup een status quo gecreëerd en dat is voor een stelletje vechtende en ruziënde kinderen niet verkeerd. Even van elkaar gescheiden door een sterkere hand, en als dat even iets langer moet duren dan gehoopt, soi! Verder kunnen en mogen wij ook ons ergens mee bemoeien, het is aan de Thai zelf om hun misère te overwinnen of ze dat doen met bloed of in vrede – een goed gesprek dan wel het geweer – is volledig aan hen. Democratie is een verworvenheid doch vooral een langdurig leerproces, alleen met vallen en opstaan kan het worden geleerd, het oude Europa – mijn Euro pa – is het niets anders vergaan.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.