Thailand: Tingtong kerst voor vreemdeling in Jeruzalem

Material things

Vreemdeling in Jeruzalem. Waar ter wereld ik ook was als het kerstgeweld losbarstte, die bijbelse uitdrukking gaf het beste mijn kerststemming weer.

Dit keer in Thailand leek even alles anders te worden. Dat was op het moment dat ik m’n dochter tegen haar moeder hoorde zeggen: ‘I don’t want any material things. I just want to spend my christmas with my family’.

De tranen sprongen in mijn ogen. Een liefdevolle beloning voor ruim acht jaar verstandig ouderschap. Van onze dochter proberen te overtuigen van de werkelijke waardevolle dingen in het leven. En niet te vergeten, veel tijd steken in haar Engelse les. Ik snelde naar de kamer waar ik mijn dochter hoorde praten en gaf haar een dikke zoen. ‘Goed zo meid, daar zijn wij heel erg blij om. We maken er een mooie kerst van.’

Ze keek me hoogst verbaasd aan en begon toen te lachen. Een beetje zenuwachtig. Ze pakte een stencil van tafel. ‘I have a role to play,’ zei ze en gaf me het A4-tje. Wat bleek, ze moest met vier klasgenootjes bij de kerstviering een conversatie in het Engels voeren over de kerstgedachte. Zij is de vrome brave. Twee andere acteurs, Tom en Kla, willen voor kerst een iPad en Nike sportschoenen met duidelijk zichtbaar Nike erop.

(Ter verduidelijking: de privé-school van mijn dochter is een initiatief van een Filippijnse kloosterorde. Er heerst de perfecte synthese tussen katholicisme en boeddhisme, tot uitdrukking gebracht in de naast elkaar staande beelden van de Heiige Maagd en de Boeddha bij de ingang van de school. Met kerstmis heeft het kindeke Jezus in Sattahip een adoptief vader die geen timmerman is. Maar dat maakt de kerstboodschap er niet minder indringend om.)

Als twee andere rollenspelers zeggen dat de kerst voor hen pas echt geslaagd is als ze een fiets en duur speelgoed krijgen acteert onze dochter de correctieve dagsluitster: ‘Christmas is not all about gifts, it’s about love and sharing!’Exit 2015, Hans Geleijnse, tingtongkerst

In de dagen erna hoor ik mijn dochter fanatiek oefenen. Ze leert de hele conversatie uit haar hoofd, want ze moet haar medespelers kunnen souffleren. Vooral dat things achter material kost haar moeite. We oefenen eindeloos de meervoud-s. Het optreden wordt een succes.

Wat denk je zelf over material things, vraag ik haar. ‘Oh, ik heb niks nodig. Een paard zou leuk zijn. Een mobieltje en een iPad heb ik al. ‘ Waarom hebben ze jou in vredesnaam voor die rol gekozen, schamper ik. ‘Omdat ik het beste Engels spreek’, zegt ze. Toch nog een beetje beloning voor pa, denk ik opgelucht.

‘Leer ik van games en YouTube op m’n iPad’, zegt ze.

Teenager in love

Mijn beide geliefden willen de avond van eerste kerstdag naar een ‘echte christmas party’. ‘I want to eat farang things with christmas’, zegt dochterlief.

We kiezen voor het naburige Bang Saray. Veel buitenlanders wonen daar dus prijs in het straatje waar zich enkele expatsbars bevinden. De straat is afgezet om er één groot kerstterras van te maken. Er zijn ook twee podia, eentje van de Tingtongs (vrije vertaling ‘prettig gestoorden bar) en schuin er tegenover van de Sports bar. Alles voorzien van feeërieke kerstverlichting, veel glitter en bij de Tingtongs aandoenlijke rode plastic kerstboompjes op tafels. We kiezen eerst voor de Tingtongs. Sympathiek, ze hebben daar Thaise kids gemobiliseerd die allemaal een kerstcadeautje krijgen. De Tingtongs heeft ook in traditionele kostuums gehulde danseressen. Sympathiek allemaal. De Sportsbar wint de prijs voor de meest sexy kerstversiering. Tussen de tafeltjes lopen in kerstmanniemandalletjes gestoken serveersters, die tevens dansen en zingen.

Helaas lijkt er geen kerstliefde te zijn tussen Sports en Tingtongs. Als de artiesten op de karaoke-podia verschijnen explodeert een decibellen-oorlog die bij mij slechts één verlangen oproept: naar de herdertjes bij nachte, lekker slapend in het veld. Mijn beide begeleidsters vinden Exit 2015, Hans Geleijnse, tingtongkersthet echter prachtig. Maar ik heb geluk. Er is wel te eten, maar van een buffet dat bij de dames niet in de smaak valt. Zullen we een straat verderop naar het Indiase restaurant gaan, stel ik voor. Ja, gilt mijn  dochter, want ze is gek op Indian food. Het blijkt een voltreffer. Volslagen rust, we zijn de enige gasten. We maken er met de bediening een gezellig en vooral heerlijk etentje van.

Onze auto staat vlakbij de ‘kerststraat’ geparkeerd. ‘Laten we nog een afzakkertje nemen bij de Sports. Het leek me daar wel leuk’, zegt mijn vrouw. ‘Ja, gaan we dansen papa’, gilt dochterlief enthousiast. Het is vol, maar een zeer bloot geklede schone zit alleen aan een grote tafel en zegt, kom er bij. Even later komen haar echtgenoot en twee van haar vriendinnen terug van een xmas streetdance. We bestellen bier en wijn. De kleine danslustige heeft m’n telefoon bemachtigd en bevindt zich al snel op de Zuidpool. Er is even geen muziek, maar de vier Thaise dames kleppen elkaar de oren van het hoofd. ‘Cheers’. zegt de echtgenoot, een Engelsheer met veel tattoos. ‘Nice Santa Claus’, zeg ik, een blik werpend op een voorbijwiegende serveuse. Hij grinnikt. ‘Yeah, and there a lot of them this year’. Ik kan niet vergelijken, geef hem een instemmend knikje.

Meer is niet mogelijk. Want daar kaatsen de kerstdecibellen op volle kracht door de straat, echoënde kakofonie tussen de huizen. Ik gebaar naar een BorstenClaus, ze knikt en zet een enorme fles bier op tafel. De vrouwen gaan dansen. De meeste mannen, senioren als ik, blijven verstandig en kijken. Dochterlief is intussen naar de Noordpool gereisd. Of op de Evenaar geland. Ik blijf krampachtig in de kerstsfeer met gulzige slokken uit de giga-fles.  De bodem is in zicht als de dames hijgend terugkeren aan tafel. Een kogelronde zestigplusser heeft zich bij hen gevoegd. Ook een Engelsman. ‘I’m going to sing for you beauty’s’, brult hij.

Even later staat hij op het podium. Gelukkig valt de Tingtongs even stil. De muziek begint, vier Santa-dancers staan voor het podiumpje zeeziekmakend te heupwiegen. Dan begint hij te zingen. Vals. Maar dankzij het karaokescherm met een duidelijk verstaanbare tekst. ‘Why must I be a teenager in love’, kweelt hij richting danseressen. En weer springen de kersttranen me in de ogen. Van ontroering natuurlijk. Ik moet huilen, zeg ik tegen dochter, zullen we naar huis gaan? OK, papa, zegt ze, maar mag ik nog wel een tijdje met de telefoon spelen?

Nice party, zegt m’n echtgenote als we thuis zijn. Ik trek haar tegen me aan. Er moet voor een vreemdeling in Jeruzalem iets herkenbaar blijven.

 

Foto’s: ©N. Phansawat

 

 

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 341 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.