Arnold de Vunzige Vampier (1)

Tastende handen

 

Roger Stassen, Vampier, Handen. Erotiek

Noi kiest positie in de bus

Noi schrok, het was net alsof “iets” over haar billen wreef. Ze draaide met een ruk haar hoofd opzij maar er stond niemand achter haar. De bus van Theung naar Phusang in de provincie Chiang Rai was amper voor de helft gevuld. In een volle bus was ze ooit al eens betast geweest. Ze had de viespeuk, een hoofd groter dan zijzelf, zonder enige aarzeling een oplawaai bezorgd en bij de volgende halte had hij het hazenpad gekozen.

Daar was het weer. Het meisje rilde van de angst. Ze voelde heel duidelijk een hand die nu zelfs langer en nadrukkelijker haar bips streelde. “Maar er was niemand!”, Noi wilde heel hard gillen maar hield zich net op tijd in. Haar medereizigers zouden haar zonder twijfel voor gek verklaren. Zij zagen natuurlijk ook niets of niemand.

Een tweede  hand schoof via haar onderbuik naar beneden. Haar adem stokte, ze kreeg kippenvel over haar hele lichaam. Een dame iets verderop gezeten keek haar onderzoekend aan. Had ze iets gemerkt? Noi probeerde te glimlachen maar dit lukte niet helemaal. Ze draaide zich een kwartslag om zodat ze richting uitgang stond en hield zich vast aan een handlus boven haar hoofd. Alsof dit een uitnodiging betekende voor de onzichtbare handen voelde ze die meteen op haar borsten. In draaiend knijpende bewegingen werden ze op en neer bewogen.

Roger Stassen, Vampier, Handen. Erotiek

Hellup, onzichtbare handen!

Noi zwierde met een forse ruk haar zware schooltas achter haar rug. Die werd halverwege gestuit door… er was dus iets, een materie die je kon voelen maar niet zien. Noi beefde over haar hele lijf. Ze wilde er vandoor. Vlak voor de volgende halte drukte ze op de bel. Toen de bus stopte en de deur zich piepend opende stoof ze naar buiten. Ze rende als bezeten. Waarheen was van secundair belang, weg van die tastende handen, weg van deze nachtmerrie.

De tongatleet

Roger Stassen, Vampier, Handen. Erotiek

… wie zit daar aan …..

Hij keek haar vanuit de bus gniffelend en triomferend achterna. Zag ze struikelen en languit op de grond vallen toen ze voorbij reden. Dit was het ultieme bewijs. Hij was inderdaad onzichtbaar en wilde het uitschreeuwen van vreugde. Dit opende perspectieven, dit gaf hem een zee van mogelijkheden, hier had hij vroeger wel eens over gedroomd en gefantaseerd.

Wel eens?

Wel duizend maal!

Kijken en gluren zonder dat je betrapt kon worden. Zeker, een lichte vorm van perversiteit was hem nooit vreemd geweest. De reacties van het meisje zojuist bevestigden onweerlegbaar datgene wat Amalia hem had verzekerd. Overdag zou hij voor mensen onzichtbaar zijn. Fantastisch toch!

Amalia, ach Amalia zijn geliefde meesteres. Aanvankelijk was hij bang van haar geweest. Ze had hem gebeten, hard en meedogenloos. Het litteken van de bijtwonde in zijn hals was er stille getuige van. Ze had hem leeggezogen, slurpend en likkebaardend had ze elke druppel bloed uit zijn lijf gedronken. Hij was toen stervende en had zich verzoend met de dood. Die nacht in de Only-After-Dark bar was het orgelpunt van zijn leven geworden. Zijn dood was echter geen wegglijden in bodemloze leegheid want Amalia verscheen ten tonele.

Ze was van een bovennatuurlijke schoonheid. Arnold kon zijn ogen niet geloven. Het leek ook alsof ze om de haverklap van gedaante verwisselde. Nu eens was ze roodharig, daarna blond of zwartharig maar steeds bloedmooi. Ze was zijn koningin. Hij wierp zich aan haar voeten en kuste ze minutenlang hartstochtelijk. Ze genoot van zijn slaafse kruiperigheid. Om zijn onderworpenheid nog meer op de proef te stellen hief ze haar rokken omhoog, opende haar benen en trok zijn hoofd klemvast naar zich toe. “Doe je verdomde best slaaf, ik wil dat je me genot schenkt. Lik en zuig en draai met je tong, bewijs je vakmanschap. Jij bent een beest, de vleesgeworden begeerte. Verbluf me, verras me, laat me zingen van extase, het uitschreeuwen van ondraaglijk genot. Wanneer je me lang en vaak genoeg naar hoogtepunten brengt zal ik je belonen, dat beloof ik je”.

Ondanks de pijn aan zijn hals ging Arnold wild tekeer. Het woordje beloning was zijn grootste motivator maar ach, dit werk had hij ook zonder aansporing met enthousiasme aangepakt. Haar roomwitte dijen waren algauw doordrenkt van haar eigen geil vermengd met Arnolds overvloedig speeksel. Kwijl met geil droop van zijn kin naar zijn hals en deed de etterende bijtwonde wonderbaarlijk genezen. De uitputting nabij wilde hij afhaken maar haar dijen sloten als een bankschroef om zijn hoofd. Toen ze eindelijk hoog en scherp gillend losliet zag hij haar borsten deinend op en neer gaan als een schip in zware storm. Ze hijgde, pufte en kreunde en de gelukzalige grijns op haar gelaat deed Arnold vermoeden dat hij in zijn opdracht geslaagd was.

“Met de hoogste onderscheiding”, prevelde ze zijn gedachte radend. “Je bent een geboren tongatleet en lijkt wel geschapen voor dit soort werk. Je hebt je beloning verdiend. Je krijgt de toestemming om zelf drie nieuwe entiteiten te creëren. Je mag ze zelf uitzoeken overdag om ‘s nachts toe te slaan. Neem je tijd want zij worden je eerste en trouwste volgelingen. Wees kieskeurig, ga niet ondoordacht en impulsief te werk”.

Roger Stassen, Vampier, Handen. Erotiek

7Eleven vampier

“Overdag?”, begon Arnold aarzelend, …ik dacht, ik meende dat wij geen daglicht konden of kunnen verdragen, dat zonlicht onze grootste vijand is, dat we… ik euh… ik heb vroeger films van dit genre gezien”.

Amalia gierde het uit van het lachen. “Prachtig misverstand is dat. Hun onwetendheid geeft ons de volle bewegingsvrijheid. Natuurlijk zijn we er ook overdag, niet zoals gedacht slapend in donkere krochten of doodskisten, nee hoor, veel te griezelig, Ik mag er niet aan denken! We zijn gewoon onder hen, tussen hen als schaduwen zonder materie. We zijn onzichtbaar voor hen. Logisch dat geen mens dit weet, ze zien ons eenvoudigweg niet”. Amalia kneep Arnold nog eens bemoedigend in zijn kruis, sloeg een lange zwarte mantel om waarna ze met grote halen pijlsnel wegvloog.

Hij bleef verbouwereerd achter. Wat nu? Binnen een half uurtje zou de zon opkomen

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

2 Reacties

  1. Jouw reactie doet me bijzonder veel deugd Alphonse. Het bleef zo stil na publicatie. Ik begon er aan te twijfelen of ik geen ongeschreven wetten van fatsoen en deugdzaamheid had overtreden. In deze tijd van “me too” moet een mens driedubbel op zijn tellen letten. Maar ik beleef erg veel plezier in het schrijven van deze “stoute” verhalen. Ben trouwens erg benieuwd wat Arnold nog allemaal zal “uitspoken”.

    Roger Stassen
  2. Hier komt een schrijftalent tot volle ontplooiing. Het spat ervan af.
    Alles klopt in het plaatje, zelfs de plaatjes erbij.
    Mooi meisje, perfect gematcht aan het onderwerp.
    Natuurlijk weten we dat dit nog helemaal niet het einde van de tongatleet is.
    Nee, hij begint pas om zich heen te tasten.
    We gaan nog vele avonturen beleven.
    555!

    Alphonse

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)