De erfenis van Charles van der Molen (5)

Femmy Fijten, De erfenis van Charles van der Molen

XX

Die nacht lag Mira wakker. Zodra het ochtend werd, skypte ze haar oudste dochter. Het was geruststellend haar gezicht te zien. De jonge, blauwe ogen en de lachende mond.

“Heb ik nog wat geërfd? Kan ik stoppen met werken?” vroeg haar dochter plagend.
“Ja en nee. Er gebeurt hier van alles,” Mira pauzeerde en slikte wat weg, “Mijn moeder blijkt nog te leven.” Ze kon niet voorkomen dat de tranen over haar wangen biggelden.
“Ach, jee, moet je huilen? Ik had met je mee moeten gaan. Zit je daar alleen.”

“Het gaat goed, maak je geen zorgen… maar ik kom vandaag nog niet naar huis, er is nog wat te doen hier.”
Mira rondde af met: “Geef iedereen een zoen, je zus niet te vergeten”, deed de tablet uit en ging haar bed in om een klein uurtje te slapen.

Ze werd gewekt door een oude vrouw in een roze duster die over haar heen gebogen wat fluisterde. “Huh?”, ze vroeg zich af waar ze was. Ze zag de vreemde bordeauxrode gordijnen en het doorgestikte dekbed, wat zeker niet bij haar Hotel aan de Rijn hoorde. De smalle ruimte en het gestreepte behang. Het schoot haar te binnen: ze was in de logeerkamer bij haar moeder. Juist ja, daar was ze. Het oudje in de duster was Florine.

Haar moeder vroeg haar iets.
“Wanneer werd je de deur uitgeschopt? Dat zei je toch, plotseling werd ik de deur uitgeschopt en moest ik voor mezelf zorgen.”

Langzaam drong de vraag door. “In 77, ik was bijna klaar met mijn rechtenstudie.”
“Wanneer is de oudste van je halfzussen geboren.”
“O, daarna pas. Ergens tegen het einde van dat jaar.”

Mira en Florine keken elkaar aan.

“Dat is het! Bij zijn nieuwe vrouw hoorde Charles voor het eerst dat hij lui zaad had, en dat hij kunstmatige inseminatie nodig had,” riep Florine uit. “Vanaf dat moment dacht hij dat jij zijn kind niet kon zijn.”
“Ja, je hebt gelijk. Zo zit het.”
“Hij zal dus voor al zijn andere dochters van KI gebruik hebben gemaakt. Of zelfs IVF.”

“Jij moet bewijzen dat je een echte halfzus bent en dezelfde vader hebt.”
“Als iedereen meewerkt is dat zo’n probleem niet.”

Onlangs was Mira zo’n bewijs in een rechtszaak tegen gekomen. “Dat kan tegenwoordig met een DNA-test.” Inmiddels zat ze rechtop in bed, veegde de slaap uit haar ogen en streek haar warrige haar in fatsoen. Haar moeder plofte naast haar neer. “Hoe dan?”

“Dat kan als mijn zussen en ik slijmvliescellen inleveren, dan kunnen ze aantonen dat wij dezelfde vader hebben.”

“Hebben ze daar dan geen DNA van de ouders voor nodig?”
“Nee. Het kan met X-chromosomaal onderzoek.”
“Daar heb ik nog nooit van gehoord.”

“Vrouwen zijn XX, ze erven een zogenoemd X-profiel van het DNA van hun vader én van hun moeder. De vader kan slechts één variant X-profiel doorgeven aan zijn dochters, vader is XY, deze X gaat altijd naar de dochters.”

“Ga verder, al raak ik het spoor aardig bijster. Had ik maar gestudeerd, zoals jij!” verzuchtte Florine.

“Met het DNA- materiaal van twee vrouwen met verschillende moeders kan een test aantonen of de vrouwen afstammen van dezelfde vader of verwantschap volledig uitsluiten. Een overeenkomstig X-profiel kan namelijk alleen maar afkomstig kan zijn van dezelfde mannelijke lijn.”

“En dat kan zonder DNA-van de ouders?”

“Inderdaad.”

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.