Verenigd Koninkijk. Engelse lesjes

Ze staat wijdbeens en een ietsje gebukt tussen twee geparkeerde auto’s op Hanover Square, hartje Londen. Aan haar rechterarm hangen twee volle plastic tassen, tussen de klitterige slierten grijs haar voor haar gezicht bungelt een peuk. Met haar vrije hand heeft ze haar verschoten wollen lange rok een stuk omhoog getrokken. Op het asfalt klettert haar hoge nood. ‘Disgusting’ klinkt het naast me in het gras van het keurige plantsoen.

Hordes even keurige kantoorfrikken genieten daar van zon en lunchpakketjes en sommigen hebben een goed uitzicht op het gebeuren tussen de twee auto’s. Men wendt met afkeurend getuite lippen het hoofd af. De waterende dame heeft in de gaten dat ze wordt bekeken, trekt haar rok verder omhoog, schudt uitdagend de blote kont en sjokt weg naar een ongewisse bestemming. Ik schiet in de lach.

Bij m’n afscheid uit Moskou vertelde ik aan Russische kennissen dat ik een reis naar Mongolië zou maken alvorens in Londen aan de slag te gaan. ‘Mongolië, dat is toch geen beschaafd land. Daar pissen de vrouwen op straat’, zeiden ze afkeurend. Keurige vrouwen, daar in Mongolië, vrij langgerokt ook. Ik moest dus naar de ‘bakermat van de Europese beschaving’ om met dit fenomeen kennis te kunnen maken. Maar wat heet beschaving tegenwoordig.

Engelse lesjes

Londen telt meer daklozen en zwervers dan er in heel Mongolië zijn te vinden, de beschaving beperkt zich tot degenen die succes hebben en in de pas (blijven) lopen. De kloof tussen have’s en have not’s is niet het enige wat me opvalt.

Ik vond na een hotsende overtocht per Hoovercraft naar Dover een hotel in een dorpje vlak bij Ashford in het poppenhuisachtige Kent. Wat zijn de mensen er beleefd en vriendelijk. De receptioniste van het hotel vindt me ‘very interesting’, helemaal uit Holland en dat ook nog op de motor. Zet u die maar vlak bij de ingang, dan blijven we er de hele nacht op letten, zegt ze. Ja, er wordt vreselijk gestolen hier. Allemaal lui uit Londen die het platteland afstropen op jacht naar buit. Of zoiets. Want helemaal verstaan doe ik de dame niet. Ze praat met een accent dat ik zonder ondertiteling nauwelijks kan volgen.

Voorzichtig informeer ik naar de herkomst. ‘Oh, miljoenen Engelsen praten zo als ik, love’, verzekert ze opgewekt. Ze praten dus raar. En, ze zijn, met excuses voor de veralgemenisering, lelijk en wit. In restaurant en bar kijk ik met verbazing naar de witte bekkies van heren in driedelige verpakking. Managers of handelsreizigers, van die types, met de broekspijpen vanwege de vouw zo hoog opgetrokken dat het behaarde maar sneeuwblanke niemandsland tussen sok en zoom goed zichtbaar is.

Horror op je bord

Engelse lesjes? Het geheim van die lelijke witheid moet in verkeerde eetgewoonten schuilen, denk ik, na me in de ‘geneugten’ van een echt Engels ontbijt te hebben gestort: een gebakken maar nog lillend eitje, gegrilde tomaat, witte bonen in tomatensaus, slappe patatten, vettige worstjes en kippers (gerookte haring). In de spiegel kijk ik even later naar een authentiek lijkwit Engels koppie, dat na enig turen het mijne blijkt te zijn.

Een frisse douche is de enige oplossing. Op de badkamerwand is met zwarte plakletters de volgende waarschuwing aangebracht: hang ten behoeve van uw eigen veiligheid en gemak het douchegordijn binnen het bad en leg de douchemat erin. Ik volg deze voorschriften nauwlettend op en overleef. De eerste les zit erop: de Britse beschaving heeft vele gezichten en douchen na het ontbijt, please. Engelse lesjes geleerd.

Ook op Trefpunt Azië: Internationale vrouwendag in Moskou
Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 345 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.