Ellendig – ellendiger – ellendigst, het relaas van een expat in Thailand


De overtreffende trap van “ellendig” is, u mag het gerust even opzoeken dat deed ik trouwens zelf ook, ellendiger en “ellendigst”. Dat laatste is het toppunt het summum van, erger is er niet. De berg ellende reikt niet verder, niet hoger. Vanaf hier gaat het dalwaarts richting gelukzaligheid, naar de vallei der tevredenheid.

Nu heb ik in mijn leven een paar hoge pieken ellendigheid bereikt. Geen doffe ellende want het was meestal van korte duur en van voorbijgaande aard. Niet dat ik er naar op zoek was. Nee hoor het overkomt je, het overvalt je.

Een paar voorbeelden want geluk moet je delen, ellende dus ook.

Jengelende kinderen

Zo moeten we om hier te raken, hier waar ik nu ben, onvermijdelijk een hele poos het vliegtuig in. Het is sneller dan per boot dat wel maar ik haat het hartgrondig. De romantiek van het vliegen is me steeds ontgaan en mijn zitvlees denkt er ook zo over (soms hoor ik het zuchten van ellende). Stilletjes hoop ik, want het luid verkondigen is uit den boze, dat er geen jengelende kinderen te dicht in de buurt zouden zitten.

Roger Stassen, Ellendig-ellendiger-ellendigst, kinderen in vliegtuig
Bron: Ethicalnag.org

Ach ja, het is tegenwoordig standaard geworden. Vroeger werd er niet gereisd met het kleine grut. Ouders bleven netjes thuis tot ze er zeker van waren dat hun ukkies reisklaar waren en dat ze geen volledige Boeing 777 inclusief de hele lading vermoeide passagiers zouden verhinderen ook maar een oog dicht te doen. Vroeger… inderdaad het was ooit anders.

Toen ze door het gangpad tsjokkend onze richting kwamen lopen hield ik mijn hart vast. Een kroostrijk gezin Pakistani of Indiërs met een drietal bij aanvang schattig lijkende lieverdjes. Het eerste halfuur van de vlucht was het zalig stil, daarna… Man oh man, je vraagt je af hoe zulke kleine lijfjes dergelijk geluidsvolume kunnen produceren. Quasi onophoudelijk en de ene netjes afwisselend met de andere werd er gegild en gehuild in diverse toonaarden. Er zat niets anders op we moesten het hele jankerige concert uitzitten. Even naar buiten kan in dergelijke omstandigheden nu eenmaal niet.

De ouders moeten hoogdringend op cursus “Hoe voed ik onverbeterlijke ettertjes op” want ze hadden 0,0 % vat op hen. “Wat een ellende”, dacht ik voortdurend. Lange afstandsvluchten krijgen niet voor niets een hoog ellendigheidswaarderingscijfer van me. Maar dan zet de piloot de landing in en besef ik dat er ooit nog miserabelere momenten in mijn leven waren.

Een ervan wil ik nog met jullie delen.

Pizza

Bijna zevenentwintig jaar geleden at ik een pizza in Chiang Kham. Thaise mensen weten wat farangs graag lusten en even later restte nog enkel de kartonnen verpakking. Lekker maar enigszins koud vond ik. Nu had ik moeten weten dat onvoldoende opgewarmd voedsel een mogelijke broeihaard van bacteriën kan zijn, zeker in de tropen. Deze theorie zou enkele uren later bevestigd worden.

Roger Stassen, Ellendig-ellendiger-ellendigst, pizza
Bron: freehotpizza.com

Siriwan en ik reisden die namiddag met het plaatselijk openbaar vervoer naar Chiengkhong. Er zou een afscheidsparty gegeven worden voor haar door de collega’s van de Boonruangvitthayakomschool want zij zou haar job als lerares vaarwel zeggen om met de genaamde Roger Stassen te huwen. In de bus, dichtbij de bestemming voelde ik me hondsellendig worden. Wanneer je maag/darmstelsel de oorlog verklaard wordt door een legioen ziektekiemen raakt het verteringstelsel danig in de war. In de lichaamseigen commandobunker geeft men dan het bevel om over te gaan tot de verdediging. Zet alle openingen in kramp en ga over tot uitscheiding (uitschijting)! De als voorbereiding bedoelde gasaanvallen voelde ik gestaag opborrelen en de druk op mijn afsluitspier (ook wel anus genoemd) werd alsmaar groter.

“Ik houd het niet meer”, jammerde ik in de veel te warme en overvolle bus. “Laat ons ergens afstappen, ik moet naar het toilet”. Siriwan maande me aan om het nog even vol te houden. Binnen enkele ogenblikken zouden we er zijn en in de school waren er sowieso voldoende toiletten. In dergelijke omstandigheden is een mens soms tot onmogelijke dingen in staat. Ik vocht als een, weliswaar zieke, leeuw en mobiliseerde alle krachten die ik nog bezat om de kringspierpoort gesloten te houden. Eindelijk, we waren er, bestemming bereikt. Ik krabbelde recht om uit te stappen toen… Het was onhoudbaar. Eerst dacht ik opgelucht (inderdaad) dat het enkel wind was die ontsnapte. Het was echter meer. Ik droeg bovendien een bleke broek zodat niets verborgen kon en zou blijven.

Ellendig

Recht tegenover de bushalte was de oprijlaan naar de schoolgebouwen. Links ervan waren honderden kinderen aan het sporten, volleybal, verderop basketbal en nog verder voetbal als ik het mij goed herinner. Even later werd mijn toekomstige echtgenote herkend en toegejuicht. Daar was adjaan (lerares) Siriwan in het gezelschap van een Westerling. Iedereen wilde ons zien, iedereen kwam toegesneld.

En ik,… Ik wilde hier zo snel mogelijk vandaan, ik wilde onzichtbaar worden, ik wilde in een diep gat onder de grond verdwijnen, maar dat kon niet. Welbewust van mijn aanblik en van de geur die ik verspreidde moest ik deze beproeving, deze ellende doorstaan. Elke seconde duurde een minuut, elke minuut werd een uur voor mij. De kelk gevuld met bittere vernedering moest tot de laatste druppel geledigd worden. Ellende kan behoorlijk ellendig zijn, ik zweer het u.

Het huwelijksfeest (het boeddhistische) was drie dagen later. Ik was nog steeds niet volledig hersteld. Sindsdien eet ik nog zelden pizza in Thailand. Versgebakken, gloeiend uit de oven in een goed Italiaans restaurant in Genk, België daarentegen…Vanaf die dag ging het naar beneden (met kleine onderbrekingen), dus dalwaarts naar de vallei van tevredenheid en gelukzaligheid.

Aan alle ellende komt een eind, zegt men.

Ook op Trefpunt: Roger worstelt met hurktoilet: wees gezeten


Roger Stassen
Over Roger Stassen 136 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

1 Comment

  1. Ik verblijf elk jaar 3 maanden in Huahin en tref daar altijd schone toiletten. Zelfs in de kleinste barretjes. Verder wil ik je vertellen dat ik je verhalen met bijzonder veel plezier lees!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.