De eenzame vrouw: afvalrace

Afvalrace

Op het terrasje stak ze een sigaret op. Ze was weer begonnen, waarom niet? Ze had wat om handen en een lang leven wilde ze beslist niet. Een meisje zette een glas witte wijn op haar tafeltje neer. Met haar wijsvinger trok ze een lijn over het beslagen glas.

Haar hele leven had ze zitten wachten, het huis gepoetst, de kinderen opgevoed en gewacht. Eindelijk kreeg hij pensioen, maar hij was gaan golfen. Hij had vrienden in lichtblauwe poloshirts en rode broeken. Ze spraken over handicaps en wedstrijden, die dagenlang duurden.

Nog steeds was ze aan het piekeren hoe zij het moest doen, gelukkig worden. Al kon ze maar gewoon leven. Zonder iemand.

Femmy Fijten, Eenzame VrouwHier in de voetgangerszone van de stad was het op deze voorjaarsachtige donderdagmiddag een drukte van belang. Niet iedereen was al van winter- op zomerkleding overgegaan, er stapte een mengsel van donkere en lichte kleuren rond. Op het terrasje keken mensen loom naar de lui die voorbij trokken. Er stegen zoete voorjaarsgeuren op. De bloemenstal was om de hoek.

Ze nam een slokje, zette haar glas weer neer, wreef meer water van de buitenkant af en keek de Koningsstraat in. Daar stond een groepje van vier vrouwen van rond de veertig. Ze tuurden in de rondte, de een wees de ene kant op, een volgende de tegenovergestelde richting. Eentje boog dubbel van het lachen, de ander sloeg de hand voor de mond.  Vijfentwintig jaar geleden was zij er één van geweest. De golf van melancholie vormde een knot van verdriet rond haar middenrif.

Vriendinnen had ze gehad. Met zijn vieren gingen ze shoppen. Een ervan kreeg kanker. Ze brachten alle drie twee dagen in de week eten naar haar. De zevende dag, de rustdag, kwam de dochter. Ze hadden haar ineen zien schrompelen tot er niets van over was. Toen waren ze met drie.

Vriendin twee kreeg steeds meer kleinkinderen, totdat die een fulltime klus werden. Ze had haar af en toe aan de telefoon.
“Je hebt geluk dat de jouwe in het buitenland zitten.”
En zij antwoordde: “Denk je ook aan jezelf, dat je niet te moe wordt?”

Toen was er nog eentje over. Die was gescheiden en weer opnieuw getrouwd, met een man waarmee ze alles deelde.
‘Zullen we niet eens naar de stad gaan?’ had die vriendin een keer gevraagd.
‘Samen?’, had ze geantwoord.

Ze wist niet wat ze tegenwoordig met zijn tweeën in de stad te zoeken hadden. Kleren kopen? Haar lichaam was niet buigzaam genoeg voor een pashokje. Geheimen uitwisselen? Ze had niets te vertellen, en ze wilde niets horen. Moest ze uitleggen dat ongeluk gewoon met de jaren kwam, dat iedereen er uiteindelijk alleen voor stond.

Haar glas was leeg. Ze wenkte het meisje en bestelde er nog een.

 

Foto via Wiki Creative Commons

 

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.

2 Comments

  1. Het mooie van jouw verhalen is, dat zij blijven boeien tot het einde.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.