Het eenzame kind: buitenspelen


Femmy Fijten, Eenzaam kind, buitenspelen

Buitenspelen

Een paar jaar geleden zou haar zus op zo’n warme dag als vandaag vragen: “Zullen we een ijsje halen?” En ze zou ja zeggen, en dan liepen ze samen naar het plein waar ze het lekkerste ijs schepten en de meeste slagroom spoten.

Bij het oversteken zou haar zus haar hand pakken en voor haar uitkijken. “Pas op,” zou ze zeggen. Aan de andere kant van de straat liet ze haar dan weer los. Dan huppelde ze verder. In haar vuist klemde ze de muntjes. Als ze in de rij stonden te wachten, wipte ze van haar ene voet op de andere. Zus kocht de ijsjes gedecideerd. Op een bankje likten ze zorgvuldig de lekkernij op.

Nooit was een tong snel genoeg om te voorkomen dat het gesmolten ijs langs het horentje over de hand liep en begon te druppen. De kunst was de kleren schoon te houden. Met vlekken op je jurk kon je beter niet thuiskomen.

Ze sluit haar ogen en voelt tranen wellen, als ze aan haar zus denkt. Op de trap van het portiek naast haar huis zit ze te piekeren. De zon schijnt warm op haar blote huid. Ze is zo blank als blonde mensen kunnen zijn. Daarom had moeder haar met stevige hand ingesmeerd. ‘Ga buiten spelen, het is prachtig weer,’ had ze daarna gezegd. Haar vader had bevestigend geknikt. ‘Naar buiten. Dat is goed voor je. Je hebt pas een nieuwe bal.’

En ze was gegaan. Het is doodstil op straat, de kinderen uit de buurt zijn op reis. Er niets ergers dan een zomerse zondagmiddag in de vakantie. Liever was ze binnen gebleven, had ze een boek gelezen of zich gewoon verstopt in haar kamertje.

Ze staat op. De rode, plastic bal valt van haar schoot en ze loopt er achteraan. Loom pakt ze hem op en stuitert er mee tegen de muur van de buren, tot mevrouw Withagen tevoorschijn komt en over het lawaai klaagt. Ze haalt haar schouders op en zwijgt.
‘Je bent een brutaal nest geworden!’ roept ze en slaat de deur dicht. Vroeger kreeg ze weleens een snoepje van deze buurvrouw, in die tijd met Zus. Toen verveelde ze zich nooit.

Vanuit het niets hoort ze de remmen piepen van iemand die in volle vaart fietst en in een keer tot stilstand wil komen. Ze kijkt om. ‘Hallo,’ zegt de jongen. Ze kent hem van school. Hij zit al in groep 7.

‘Hai,’ nonchalant stuitert ze een paar keer en kijkt hem daarna aan. Hij is langer dan zij en donker. Op zijn gezicht zitten een paar vuile vegen. Zijn hemd hangt uit zijn korte, vale broek. Zijn rechterknie is gehavend en er zit een flinke korst op.

Hij is van het kamp, weet ze. Daar ga je niet mee om. Als hij naar haar grijnst, ziet ze dat een van zijn voortanden is afgebroken.

‘Zullen we tongen,’zegt hij.

Ze heeft geen idee wat voor spel het is. Ze neemt de bal onder haar arm en knikt.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.