Een nieuwe trofee

 

Image2601 - kopie

Ons dagelijks theekwartiertje in de open lucht is net ten einde. Het schooltje naast de weide, of klasje moet ik zeggen want het kleine gebouw heeft maar plaats voor één lokaal, is intussen leeggelopen. Naar die vreemde witte mensen komen staren, blijkt voor een tiental jongens en meisjes een welgekomen afwisseling voor de lange dag in het klaslokaal

De bruine gezichtjes die net boven het droge gras uitkomen, volgen nieuwsgierig al onze bewegingen. Het lijkt wel een toneelopvoering met de omringende Himalaya als majestueus decor en wij als onwennige acteurs voor een gretig publiek. De late middagzon staat op het punt achter een hoge bergtop te verdwijnen; het is tijd om ons kampement op te zetten.

Zes gele koepeltentjes zijn twaalf dagen lang ons huis en thuis. Na vier dagen trekking is de tent uitrollen en opzetten dagelijkse routine geworden. In een mum van tijd staan de kleine bollen rond de centrale piramidevormige tent, die op onze voettocht door Ladakh als keuken en eetkamer dient.

Bij elk voorwerp dat ik uit mijn rugzak haal, kijken de bruine gezichtjes nauwgezet en vol verwachting toe. Het fel reflecterende zonlicht op een rode metalen drinkbus trekt hun aandacht. Een meisje komt voorzichtig naar me toe en wil de bus van dichtbij onderzoeken. Haar ogen stralen van pret als ze haar kleine vingertjes over het gladde oppervlak laat glijden. Een tweede meisje overwint haar angst en schuifelt langzaam dichterbij. Zij heeft haar zinnen op een lege plastic waterfles gezet. Ze raapt de fles voorzichtig op en drukt ze dicht tegen haar borst en is apetrots op haar nieuwe trofee.

Ik geef beide kinderen een stukje chocolade en voel me opgelucht dat ze  hier (nog) niet de gewoonte hebben om naar een dollar te vragen.

De kans daartoe stijgt evenredig met het aantal toeristen in een streek, dat is bekend. Gelukkig blijkt dat aantal hier heel erg mee te vallen, want buiten ons is er niemand. Dat dit afgelegen dorpje geen autowegen kent en alleen via wandelpaadjes bereikbaar is, zal daar niet vreemd aan zijn.

Ik haal mijn fototoestel uit de tas en hurk om een foto te nemen. Eén van de meisjes heeft het echter anders begrepen, komt naar voren en kijkt met één oog in de lens. Een grappig gezicht, maar niet de close-up die ik in gedachten had. Ik hobbel als een eend wat achteruit… Het meisje hobbelt met me mee. Ik probeer het nogmaals…maar tevergeefs.

Dan maar iets anders proberen. Ik richt mijn aandacht en de lens van mijn fototoestel op het eindeloze berglandschap om ons heen. Het meisje kijkt nog even op, maar schenkt dan al haar aandacht aan wat nu haar eigen fles is. Dit is het moment om mij haastig te hurken en snel af te drukken.

Ik bekijk de zopas genomen foto en druk het fototoestel dicht tegen mijn borst. Apetrots ben ik op mijn nieuwe trofee.

Renaat Brenard
Over Renaat Brenard 15 Artikelen
Renaat Brenard, vijftiger uit Genk Belgisch Limburg, draagt het motto "leven om te reizen" in zijn schild. Hij is gehuwd met de bevallige Chinese Bei. Inspiratie voor zijn verhalen puurt hij vooral uit zijn inmiddels gigantisch reisfotoarchief.

3 Comments

  1. Ik denk dat mijn broer nog veel zulke verhalen heeft, die heeft zowat de hele wereld afgereisd al dan niet met de rugzak, maar vooral om het leven en de plaatselijke bevolking te leren kennen. En zijn foto’s zijn dikwijls spectaculair mooi! (En moet je eens horen ….ik heb nog zo’n broer die zit op’t moment in Bali!)
    Goed geschreven broertje, ben trots op je!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.