Een kolossaal coronaal jaar

 

Hua Hin, 20 december 2020

Afscheid nemen is vaak pijnlijk. Zo niet van dit desastreuze jaar tweeduizendtwintig. Een jaar dat je zo snel mogelijk in het ravijn zou willen smijten en dat het dan bedolven wordt onder de eerste de beste lawine. Een jaar waarin Nut en ik niet naar Nederland konden en ook in de nabije toekomst nog niet zullen kunnen. Dat is natuurlijk geen ramp maar wel vreemd en vooral een belemmering van voorheen genoten, en tot ‘dan’ onbewust genoten, onbeperkte vrijheden. ‘Dan’ was februari van dit jaar. Vanaf die maand veranderde het leven totaal en vrijwel iedere maand werd hoop op verbetering verder de grond in geboord. En terwijl de wereld in volle vaart op weg is gegaan naar de gallemiezen, verbreken in diezelfde wereld de financiële beurzen alsmaar alle records. Gekker kan het niet worden… nou ja, ik ga volgend jaar nergens meer van opkijken heb ik besloten, neem een voorbeeld aan de stoïcijnen.

Hier in Thailand ging, net als in Nederland nu voor de tweede keer, in maart/april/mei alles op slot, totale lockdown, inclusief avondklok van 23.00 tot 5.00. Uitzonderingen waren banken, supermarkten en apotheken. Mondkapjes verplicht, binnen en buiten, temperatuur meting en hand-cleanen bij binnenkomst in welke ruimte dan ook. Overal doorzichtige schermen tussen klanten bediendes. Zware boetes bij niet naleving van deze regels. Deze maatregelen hebben Thailand behoed voor een massale corona uitbraak, dat kan nu wel worden vastgesteld. Protesten zijn er nooit geweest, Thai zijn gewend bevelen van de overheid op te volgen en daar vooral niet tegen te protesteren.

Sinds februari is een van mijn dagelijkse rituelen het bestuderen van de alsmaar stijgende corona besmettingscijfers. Ik sta op, hou mijn hart vast, loop naar de computer en ga naar    https://www.worldometers.info/coronavirus/ en schrik me vrijwel iedere dag weer te pletter. Ruim 75.000.000 besmettingen, bijna 1.700.000 doden en over de 700.000 nieuwe gevallen, en 12.500 doden per dag erbij. Ongelofelijk!! Het neemt nog immer toe. Tien maanden wordt de wereld nu geteisterd door dit fenomeen. Hoop is er nu dat de diverse ontwikkelde vaccins de boel onder controle zullen brengen en uiteindelijk het virus de baas zullen worden.

Ik ben heel verbaasd dat er niemand die ik ken getroffen is door de ziekte. Ook dat is eigenlijk ongelofelijk. Binnen de ongeveer tachtig mensen, voornamelijk in Nederland, die ik ken en die mijn schrijfsels lezen, zouden statistisch gezien toch een paar slachtoffers moeten zitten. Niet dus, of ik heb er geen weet van. Maakt me wel gelukkig tegelijkertijd.

Deze week zijn er voor het eerst sinds maanden nieuwe besmettingen gemeld in Thailand. Mensen uit Myanmar die illegaal het land binnenkwamen brachten het virus mee. Maandag 10, dinsdag 20, woensdag 35 en gisteren ruim 500 besmettingen, maar het is onder controle volgens de overheid. Alles en iedereen is gelokaliseerd en het hele gebied (Samut Sakon) is opnieuw in lockdown. Zojuist kreeg ik van Nut te horen dat het besmettingsaantal al is opgelopen tot 800 gevallen en dat de regering plannen heeft om nog voor Oud en Nieuw het hele land weer in lockdown te gooien. Ik las ooit eens ergens dat Thailand met veel geweld Myanmar (toen Birma) veroverde een paar eeuwen geleden. Anno nu waren er dus maar 10 Myamanaresen voor nodig om Thailand geheel op zijn kont te krijgen en plat te leggen, naar het zich laat aanzien… hah!

Het bizarre is natuurlijk dat ondanks dat de boel hier onder controle is de negatieve economische gevolgen volstrekt vergelijkbaar zijn met die in de meeste andere landen. Er wordt nauwelijks gereisd, toerisme is er niet en de middenstand is op sterven na dood. Niet dat ik iets met kerstmis heb – ik beschouw sprookjes nu eenmaal als sprookjes – maar de schaarse pogingen in Hua Hin om in een bar, winkel, of hotellobby toch met een klein sliertje lichtjes of een minikerstboompje de boel op te vrolijken zijn pathetisch te noemen. Er zijn namelijk geen mensen om ervan te ‘genieten’. Die minimale versieringen zijn het zichtbare resultaat van de door corona ontstane poverheid. Die poverheid ligt over Hua Hin als een schuwe schaduw, die vooral ’s avonds in de bijna lege, steeds donkerder wordende straten ook bijna voelbaar is. Alle energie is aan het wegslibben…

Nederland zit bijna op slot nu en we moeten ons gelukkig prijzen dat we hier in Thailand zijn.

Maar het voelt niet als geluk. Het gemis aan alles wat met Nederland van doen heeft is groot: familie, vrienden, huis en haard, eten en drinken, maar ook mijn zestig jaar oude Amerikaanse kameraad Christine (Studebaker) die nu meer dan een jaar nutteloos in zijn holletje staat te staan, is slachtoffer, het is maar moeilijk te accepteren.

Gelukkig is er dit jaar ook een lichtpuntje in Hua Hin, een gezinsuitbreiding, de adoptie van Puky, de poes uit de recentelijk gesloten Tiger Bar en mijn laatste column. Nadat we haar 14 dagen angstvallig hebben binnengehouden om haar aan de geuren en geluiden van ons huis te laten wennen, mocht ze, eerst aan de lijn en later zelfstandig buitenspelen. Dat ging best goed tot dat het iets minder goed ging. Ze was opeens zoek en dat bleef anderhalve dag zo. Nut en ik bedachten heel veel creatieve, vooral negatieve scenario’s. In een zwembad gevallen bij de overburen waar ze nogal graag kwam, door een verwilderde straathond  opgegeten of gewoon de weg kwijt, hoewel dat laatste voor een poes vrij zeldzaam is. We waren erg verdrietig, konden slecht slapen, lieten de en slaapkamer- en voordeur open.

De avond dat we haar nergens konden vinden belde ik voor de zekerheid de achterbuurman die ik van de golf ken. Tussen zijn en ons huis staat een behoorlijke muur van 2,5 meter hoog.  Daar was Puky al eens soepeltjes opgesprongen en overheen aan het lopen totdat Nut haar er met moeite vanaf plukte, onderwijl vermanend dat de muur verboden terrein is. De volgende ochtend om 8 uur ging mijn telefoon. Mijn achterbuurman beschreef een door hem gevonden poes die sprekend op Puky leek. We stormden er heen en kregen een enigszins beschadigde Puky mee naar huis. Ze was dus aan de verkeerde kant van de muur naar beneden gesprongen en had waarschijnlijk talloze pogingen ondernomen om terug over de muur te klimmen. Haar poten lagen open, nagels afgescheurd, haar kontje rauw. Inmiddels is ze weer de oud Puky, de dierenarts was kundig.

Ik zit buiten aan de grote tafel te schrijven en net als ik dit verhaal wil afsluiten komt er een brandende fietser voorbij althans zo lijkt het. Hij heeft een soort rammelaar bij zich waarmee hij de aandacht op zich vestigt, maar goed ook want anders had ik hem misschien gemist.  Schreef ik aan het begin van deze column dat ik mij aan de orde der stoïcijnen heb verkocht en dat niets me meer zou verbazen, verontrusten of ontregelen, nu brak toch mijn klomp. Ik roep hello, hello naar de fietser en hij stopt en stapt af, zet de brandende kachel die aan zijn bagagedrager hangt op de weg. Ik pak 100 bath van binnen, maak het hek open en loop naar de geheel in het zwart geklede fietser toe, ondertussen Nut erbij roepend.

‘What the hell is he doing?’ vraag ik haar? ‘He make everything black again!’ ‘Uh, what you mean?’ vraag ik, er werkelijk niets van begrijpend. ‘They do already long time in Thailand, maybe 100 years. When your shirt or trousers are not really black anymore because old, they make with black wood (charcoal, houtskool) real black again’. ‘Oh, yes, of course’. Na bijna 11 jaar in Thailand maak ik tegen een vergoeding van 100 bath een foto van een brandende fietser. Nut zegt dat ie daar heel blij mee is want hij krijgt maar 40 bath om een shirt of broek een beetje bij te zwarten. Ik ga na deze column proberen de toekomst minder donker in te zien…

Een ieder onder de buitengewone omstandigheden zo vrolijk mogelijke feestdagen toegewenst en vooral een veel gezonder en vrolijker 2021.

Over Theo van der Schaaf 44 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

10 Comments

  1. Hoi Theo, Zie dit bericht nu pas. Vandaar mijn late reactie.
    Wederom een mooi verhaal. Nou ja, mooi… Het zou pas mooi zijn als je zou kunnen schrijven dat Thailand Corona-vrij is en het toerisme weer booming wordt. Maar dat is vooralsnog wishful thinking. Hier gaan men binnen afzienbare tijd beginnen met vaccineren. Een gigantische logistieke operatie, waarop, zoals gewoonlijk in Nederland, enorm veel kritiek is. Maar ik zie het als een enorm lichtpunt.
    Gelukkig gaat het met Puky weer goed en heb je van die zwartmaker een blij man gemaakt.
    Ik hoop dat 2021 veel moois gaat brengen. Nog even geduld. In ieder geval wens ik jou en Nut alle liefs, geluk en gezondheid.
    Veel liefs, Floor

  2. Prachtige documentaire weer over je leven in Thailand, Theo, dankjewel. Tja we hebben jullie jaarlijks uitstapje best wel gemist, maar toch was 2020 niet alleen maar ’n slecht jaar voor ons, vooral niet oo de momenten dat we Christine konden troosten…
    Wij wensen jullie een gezond, gelukkig en geliefd Nieuwjaar en graag tot ziens in Aalsmeer!

  3. Hi Theo
    Herkenbaar verhaal, het is in Thailand inderdaad (nog) beter toeven dan in Nederland, ook qua Corona.
    Kleine kanttekening bij de illegale Myanmarezen: er is een enorme discriminatiegolf tegen Myanmarezen gestart, maar deze mennsen zijn veelal binnengebracht door Thaise human-traffickers en tewerkgesteld door Thaise uitbuiters, die ze werk laten doen waar Thai hun neus voor ophalen. Verder zijn er ook uitbraken gemeld door terugkerende Thaise dames die het hele land doorreisden terwijl ze ziek waren en deze week weer een andere uitbraak vanuit een illegaal gokpaleis.
    De kans is groot dat er nog heel veel besmettingen aan het licht komen als Thailand wat meer gaat testen.
    Dus: wees voorzichtig, het grootste deel van een ijsberg zit onder water.
    Een gezond 2021 gewenst!

  4. Werd vreemd genoeg blij van je column, dit wegens herkenning en zo mooi geschreven. Erg blij dat Poes terug is, dat ook. We moeten het even van de kleinere? vreugdes hebben.
    Had je berichten al gemist

  5. Prachtig verhaal Theo! Wat een ontdekking na 11 jaar Thailand!
    Paul en ik wensen jullie alle goeds en hopen jullie weer te zien in 2021 in Nederland.
    Hartegroet,
    Marijke

  6. hoi broeder,
    je hebt de situatie prima omschreven. het is hier wellicht niet veel beter maar het voelt minder slecht. het kerstdiner kan bij ieder restaurant worden besteld. hetgeen hier als een tierelier loopt. sommige restaurants zijn zelfs uitverkocht ! we hopen jullie snel in nederland te treffen, groeten aan Nut. gerard.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*