Een hondenleven

2012

Verblijvend bij schoonmoeder in de Isaan, geheel content zijnde en hopend dat deze vakantie nimmer zal eindigen.

Een mooie ochtend word doorgebracht met het in alle vroegte verkennen van de paden op en rond het kleine dorpje. Vrouwlief is zo goed me daarbij te vergezellen en tevens enkele van de vier erfhonden van de familie. Ze zijn zo’n beetje eigendom van zwager Oeth, maar geef ze een keer te eten en ze beschouwen zelfs een toevallig logerende farang als eeuwige bloedbroeder. De kleine witte en “Daeng” (rooie) zijn de favorieten van zwager. Altijd vriendelijk en kwispelend.

Ze rennen uitgelaten voor ons uit de paden op, en schieten links en rechts de bosjes in als er weer eens een slang of ander gedierte gespot wordt.
Prima metgezellen, en een vrolijke noot toevoegend aan deze ochtendwandeling. Evenals wij onwetend van het feit dat het hun laatste zal zijn.

Ze hebben het voor Thaise ex-zwerfhonden niet slecht getroffen, want ze krijgen tweemaal daags te eten, en brengen de verdere dag door met het opjagen van scharrelkippen, in het gras snuffelen, en schijngevechten leveren met elkaar. Een prima hondenleven dus, in een streek waar datzelfde hondenleven niet telt en vele van hun schurftige Isaanse soortgenoten de rechterpoot voor zouden geven.

Het grootste deel de dag ligt het viertal echter hijgend van de hitte in de schaduw en komt slechts overeind zodra er een brommer of fietser voorbijkomt.
Als op commando schieten ze dan, de witte als gangmaker voorop, als aan een touwtje de naastgelegen zandweg op. En maken de betreffende brommerrijder of hevig scheldende pedaalridder het leven zo zuur mogelijk.
Happend naar enkels en blaffend als bezetenen achtervolgden ze zo menig onschuldig voorbijganger.

Wel maakten ze onderscheid. Vaak genoeg namelijk kwam er een brommer of fietser voorbij en bleef het roedel roerloos in de hitte liggen. Maar reutelde er vijf minuten later een andere brommer langs, brak terstond de hondenhel weer los. Alle geroep en bestraffingen van zwager Oeth en schoonma ten spijt.

Die avond, terwijl de familie gezellig aan flessen Chang met ijsblokjes zit, begint de witte hond te trillen op zijn poten. Hij wankelt, kan zijn gewicht niet meer dragen, en valt schuimbekkend in het gras. Zwager Oeth snelt toe, en even later begrijp ik dat onze kleine viervoeter vergiftigd is. De dader waarschijnlijk een van de onfortuinlijke passanten die het gehap naar zijn onderdanen zat was en weigerde iedere keer een viertal slecht opgevoede carnivoren achter zich aan te krijgen.

De hond redt het niet, ondanks het in allerijl bij het dorpswinkeltje gehaalde braakmiddel, dat men zowaar zijn strot in weet te krijgen. Te weinig, te laat.
Dan begint ook Daeng de fatale verschijnselen te vertonen. En bezwijkt kort daarna, ondanks wanhopige pogingen dit te voorkomen.

Een ontzette Oeth slaakt een kreet die me door merg en been gaat. En ik zie het voor mijn ogen gebeuren, een Thai die huilt om een dode hond. En ik word, niet voor het eerst, gedwongen mijn eigen kortzichtige kijk op dit land en zijn bewoners weer eens bij te stellen.

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.