Een hondenleven in Thailand


Roger Stassen, hondenleven

Samen een straatje om…

Fijn, dan ga je elke dag met de honden wandelen, ja toch?

Ik keek haar vertwijfeld aan. Ze was niet de eerste die deze opmerking maakte. Telkens wanneer ik mijn collega’s bij het stadsbestuur van Genk vertelde over onze honden in Thailand moest ik het onbegrijpelijke verklaren. Men wandelt niet met honden in Thailand. Blikken van verwarring en ongeloof waren het resultaat.

En daar ging ik weer. Thaise honden hebben een hondenleven in de echte, de letterlijke betekenis van het woord. Ze worden meer geschopt dan gestreeld, worden amper verzorgd, hun vacht is vaak bezaaid met schurftplekken en etterende wonden, teken, vlooien, you name it. De meeste lopen los, de eigenaars laten hen aan hun lot over en ontelbaar zijn de hondenkadavers die door auto’s aangereden langs thaise wegen liggen.

Nou niet veralgemenen Roger, niet alle hondenbezitters kan je over dezelfde kam scheren. Goed dan, ik doe een gok, 90 procent.

In elke straat, elk steeg hebben zich roedels van zulke loslopers gevormd. Deze clans of straatbendes waken over hun territorium, bepalen hun rangorde via gevechten onderling, gaan achter de loopse teven aan, keffen, blaffen, huilen… dat huilen doen ze dan vooral ’s nachts omdat dan mensen willen slapen, begrijpt u?.

Wanneer ze, de meutes bedoel ik, niet vechten met andere meutes van andere straten of stegen is het even rustig in de wijk. Dan denk je moet het toch mogelijk zijn om heelhuids de winkel om de hoek te bereiken. Let op! Maak slapende honden niet wakker! Het blijft een risicovolle onderneming. Vorige week had een bastaard pitbull met een lelijke kop me bijna te grazen. Ik was even met de fiets door dat steegje gereden. Dat had ik niet moeten doen. Afwisselend blaffend en happend had hij het op mijn achillespees of kuit gemunt. Ik gilde, schreeuwde, riep op mijn moeder, de god uit mijn kinderjaren en Cesar Milan… tot ik de onzichtbare steegterritoriumgrens bleek overschreden te hebben en de gemenerd afdroop.

Samen een straatje om. Rudi Carell zong het lang lang geleden. Wie laat wie nu uit? Liedjesteksten die elke generatiegenoot moeiteloos kan meezingen, het refrein dan toch. Bovendien ben ik, zijn wij opgegroeid in een samenleving waar wandelen met je trouwe viervoeter geen doodsverachting vereist.

En toch wilde ik het ooit eens proberen hier in Thailand. Nu heeft schoonzus Supamas twee honden die ze zeer on-Thais behandelt. Ze worden namelijk binnen de omheining gehouden, er wordt mee gespeeld, geknuffeld, ze worden netjes gekamd, voldoende gevoed en ze krijgen minstens eenmaal per week een douche. Beide zijn inmiddels drie jaar en deel van onze familie, onze eigen roedel geworden.

Vorige winter deed ik het dan voor het eerst. Ik trok mijn stoute schoenen aan, floot het deuntje van “der Rudi” en waagde me met Mokka, ons Bang Kaewteefje buiten de eigen omheining. Bij aanvang waren we vrij onzeker. Gaandeweg kregen we er echter plezier in. Ze snoof aan graspollen en paaltjes, keek regelmatig om en zocht mijn blik. Ze leek te zeggen: fijn toch wat andere geuren opsnuiven en lekker gezond bewegen bovendien. Af en toe kromp ze ineen wanneer een grote vrachtwagen voorbijstoof. Dan bukte ik me even, streelde haar kleine wolvenkop en sprak kalmerende woordjes. Na vijfhonderd meter keerden we huiswaarts. Het experiment was gelukt.

De volgende dag waren we met drie. Nu was Lateh, de golden retriever ook van de partij, hij is een kerel van om en bij de 40 kilo en de zachtaardigheid zelve, tenminste. Want ik had besloten om de confrontatie aan te gaan. Die dag zou ik de route via de “hielenhapperswijk” nemen. We hoefden niet lang te wachten. De eerste “bende”, een vijftal middenslag keffers kwam chargerend in een schijnaanval recht op ons af. Waarop Lateh een laag gegrom liet horen en onverschrokken op stijve poten de tegenaanval inzette. Ik moest al mijn kracht gebruiken om hem tegen te houden.

De meute honden stoof uit elkaar en ze renden voor hun leven. Dergelijke scènes herhaalden zich in andere delen van de wijk maar de test was gelukt.

Roger Stassen, hondenleven
… plek gevonden…

Voortaan ga ik bijna elke dag met hen een straatje om. Ik heb inmiddels een plek gevonden waar ik ze vrij laat rennen. Een onverharde weg tussen de velden met een beek. Daar kunnen ze naar hartelust en ongeremd hond zijn. En elke ochtend lees ik in hun vragende ogen: Gaan we? Natuurlijk gaan we, ik beleef er zelf ook ontzettend veel plezier aan.

Nu nog de Thais overtuigen.

 

©tekst en hondenfoto’s: Roger Stassen


Roger Stassen
Over Roger Stassen 128 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

6 Comments

  1. Beste Lydia, hartelijk dank voor je reactie op mijn stukje.
    Je hebt natuurlijk gelijk, het erbarmelijke hondenleven dat ik beschreef heeft natuurlijk met het gebrek aan welstand te maken. Dat is overal ter wereld zo. Het valt me wel op dat de afdeling dierenvoeding en -verzorging in de plaatselijke supermarkt hier jaarlijks in omvang toeneemt. Er is dus stilaan een kentering in de thaise samenleving aan het ontstaan. Ik zie ook een bloeiende dierenartsenpraktijk in het centrum. Hoopgevende tekens volgens mij. Dan is er nog je vraag over de mogelijkheid om een afbeelding te plaatsen tussen je reactie. Ik vermoed van niet maar misschien kan de redactie hierover een woordje uitleg geven?

  2. Wow, dit verhaal gaat er vlot vandoor. Heel boeiend en in een vaart geschreven.
    Knap stukje.
    En die honden van je… tsja, die zijn maar een middel om je inspiratie op los te laten.
    Ben benieuwd naar je volgende onderwerp.

  3. Héérlijk stukje Roger! Ik zie het zo voor me … Niet alleen in Thailand maar in veel landen over de hele wereld worden honden verwaarloosd en vormen meutes die vooral ’s nachts aktief zijn, zoals jij schrijft. Ik denk nu aan Cuba, Nicaragua, Nepal, Bhutan, ….. (zelf gezien). ’t Kost ook wel een hoop geld hé om honden goed te onderhouden. Geld dat er meestal niet is …. Jullie honden hebben geluk met zo’n baasjes!
    Hou me op de hoogte van je “schrijfsels”, ik kijk er naar uit!!!
    Een vraagje: kan ik bij mijn reactie een foto meesturen?

    Groetjes van Lydia.

    • Sorry Lydia, had je fotovraag niet goed ingeschat. Foto’s in reacties hebben we nog niet eerder aan de hand gehad. Volgens mij moet het kunnen. IN elk geval via het insturen van een fotolink zoals deze:Hondenleven maar ik zie op het eerste gezicht geen mogelijkheid om net als bij gewone berichten foto’s te uploaden. Ik zal er verder naar kijken en neem aan dat je de betreffende foto inmiddels direct aan Roger hebt gestuurd. Bedankt voor het geduld.

      • En zoals je ziet was ik te optimistisch. Waar de foto in mijn reactie had moeten staan is een vraagteken verschenen. Bij mij althans. Ga het uitzoeken. Groet.

  4. Ik (we) hebben er ook twee. Als ik een eindje ga wandelen dan loopt de grootste altijd met me mee. Stuur hem meestal terug, maar net als de vrouwen, luisteren ze niet naar Farang. Druipt vanzelf af als er een grote meute op hem afkomt.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.