Een emeritus missionaris herleeft dromen over Thailand


Roger Stassen, Missionaris
Foto van wites.me.uk
Onze auteur Roger Stassen wrijft zich dezer dagen voortdurend tevreden in de handen. Gepensioneerd!  Wat een vrijheid! Elke droom, ook die van emigratie naar Thaland kan worden gerealiseerd. Soms denkt Roger nog wel eens terug aan de tijden dat hij in het raadhuis van Genk naar het einde van de werkdag snakte. En vakantietripjes naar Thailand hem extra bewust maakten dat het leven meer te bieden heeft dan loonarbeid. Uit die periode diepten wij deze humoristische  ontboezeming van hem op.

 

“Een echte Thaise huismus ben ik aan het worden. Dat zal wel alles te maken hebben met het feit dat het hier goed toeven is. En inderdaad dit plekje is mijn stekje schreef ik al herhaaldelijk. Daarstraks nog heerlijk in de tuin zitten wroeten en dat mag enigszins letterlijk genomen worden.

Mijn handen krijg ik nooit meer schoon. Aan schuurpapier hoef ik voorlopig geen geld meer uit te geven; gladschuren kan al met de blote hand. Randverschijnsel: mijn strelingen vindt vrouwlief niet meer zo fijn als vroeger, dan maar de honden, die maken tenminste geen enkel bezwaar.

Onkruid moet je zoveel mogelijk met de wortels eraan uittrekken, zei moeder altijd. Nu was de oprijweg en het tuinpad in België bij nader inzien toch wel kleiner in oppervlakte dan hier. En dan heb je nog de vele opmerkingen van de Thaise mannen die mijn werkwijze hoogst ongewoon blijven vinden. Ze maken dan die typische zwaaibeweging alsof ze een grote zeis hanteren om mij duidelijk te maken dat ik me zo een draagbare maaier met motor moet aanschaffen, maar ik denk er niet aan! Zolang de honden niet van me weglopen blijf ik met de blote vuist wortels uitrukken. Het is mijn brute spierkracht tegen hun vermogen houvast te vinden in de aardkorst.

Daarstraks verloor ik zowaar het evenwicht toen een, met vele vertakkingen voorziene snoodaard, plots brak. Mijn achterwerk belandde slechts enkele centimeters van een hark die, hoe kan het ook anders, getand naar boven lag, zulke gemenerds zijn het… die wortels. Ik zweer het: Een onkruidwortelloze tuin is de volgende doelstelling in mijn leven, ja, ik ga ervoor!

Sommigen van jullie stelden me e-mailsgewijze de vraag of ik België niet mis. Er wil ook al eens iemand vragen of ik mijn collega’s op het werk niet mis, stel je voor! Hier ga ik, diplomaat als ik ben, niet op in. Als blogger mag je je lezers nooit kwetsen, dan gaan ze afhaken

Voor mijn behoefte tot strelen vond ik een alternatief maar de retriever, die nu aan mijn voeten ligt, reageert nauwelijks wanneer ik hem een paar zinnen van dit verhaal voorlees. Heimwee, Sehnsucht: een gevoel dat ik blijkbaar mis.

Er schuilt een missionaris in me

Ik denk dan ook dat er een missionaris in mij schuilt, dat moet wel, we hadden er twee aan vaderskant. Die vertoonden ook geen greintje heimwee toen ze op missie waren. Armand en José heetten ze en ze droegen witte lange rokken, zwarte hoornen brillen en van die piekerige baarden. Dat was in de tijd dat Afrikaanse vrouwen nog niet vertrouwd waren met het fenomeen beha… maar na een aanpassingsperiode ging ook dat wennen.

Om de vijf jaar mochten/moesten ze even naar de familie komen in Genk en omstreken. Ik vraag me nu wel eens af of ze dat wel zo leuk vonden. Armand zeker niet, die vond zijn draai in Vlaanderen al lang niet meer, sprak op het eind nog nauwelijks Nederlands. Hij mompelde wat in zijn baard, voerde bijna louter zelfgesprekken in het Swahili.

Hoeveel zieltjes beiden in onze kolonie gewonnen hebben weet ik niet. Ik weet wel dat die arme stakkerds destijds onder geweldige druk stonden (en gehersenspoeld werden) en dat er over een eigen keuze maken nauwelijks sprake was. Na 35 jaar was Belgisch Congo uiteindelijk hun plekje geworden maar toen werden ze door hun geestelijke overheid gedwongen terug te keren. Dat moet voor hen ‘bijna’ even erg geweest zijn als de verhoging van de pensioenleeftijd voor mij nu.

Straks mag/moet ik weer naar Vlaanderen. Als jullie me horen mompelen in een mengelmoes van Thais en Nederlands toon dan begrip. Hou ook kamerplanten van tropische origine uit mijn buurt, mits u gesteld bent op hun wortelstructuur, want ik heb een missie, dat weet u intussen.”

 

©Roger Stassen, 2014


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 151 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com