De Thaise leerschool van Cor Verhoef (3)


Kort na het reisleider debacle besloot ik af te stappen op een uitzendburo voor leraren, ‘The Nature Method’ genaamd – een naam die bij mij om een of andere redenen aan ‘naakt lesgeven’ deed denken – gelegen in het backpackers ghetto Banglampuh. Het bureau had een advertentie geplaatst in the Bangkok Post; ‘TEACHERS WANTED’. Vereisten: een regelmatige polsslag en een lichaamstemperatuur van om en nabij de 37 graden Celcius. “Dat ben ik”, dacht ik tijdens het lezen triomfantelijk en pompte mijn vuist in de lucht.

Het was vrijdagmiddag -payday- en het kantoor zat stampvol met leraren uit alle windstreken halsreikend uitkijkend naar hun enveloppe met cash. Achter een bureau zat de eigenaresse van ‘The Nature Method’ welvaart uit te stralen: een Imelda Marcos kapsel, aan elk uitstekend lichaamsdeel een gouden ring en een B.M.I van 37. De inschrijving duurde een halve minuut en Imelda had een school voor me waar ik na het weekend meteen aan de slag kon. Het Thaise onderwijslandschap zou nooit meer hetzelfde zijn.

Een week later zat ik in hetzelfde kantoor op mijn enveloppe te wachten. Mijn laatste wel te verstaan. Ik was erachter gekomen dat het agentschap leraren naar scholen stuurde die, inclusief de school waar ik die week had gewerkt, allemaal ‘in the sticks’ lagen en had er, na een week van dertien lesuren en dertig reisuren, de brui aan gegeven. Ik begreep nu ook waarom ‘The Method’ dagelijks, jaar in, jaar uit adverteerde met ‘TEACHERS WANTED’. Het verloop was duizelingwekkend.

Direct na de uitbetaling togen Antonio, een Argentijnse jongen die griezelig veel op een jonge Al Pacino leek en ook gekapt was met ‘naakt lesgeven’, en ik naar Soi Rambutree voor een welverdiend biertje. We ploften neer op een terras om ons te beklagen over onze ex-werkgever onder het genot van een Chang. Een piepklein dametje dat een tafel verderop zat ving ons gesprek op: “Get up at three in the morning??!! Crazy!”, gilde ze. “You look for work!!? Work for me!! Password!!”

En zo kwam Tik, de minuscule, Sino-Thaise eigenaresse van het taleninstituut(je) ‘Password’, in mijn leven. Tik was tevens filantrope/moeder voor haar leerlingen/houdster van het wereldrecord ‘Constant Gillen’.

Password lag op een bootscheut (3 expressboot haltes) van mijn huis vandaan en ik heb niets dan warme herinneringen aan dit sympathieke schooltje: Tony, ‘de Student from Hell’, een acht-jarig, stierlijk verwend terroristje dat zijn adem inhield wanneer hij zijn zin niet kreeg. Ik leerde bij Password dat je mensen, wanneer ze paars aangelopen zijn, hun zin moet geven. Tony werd als inwijdingsritueel door Tik altijd losgelaten op nieuwe leraren.

De vlaggenroof die we speelden in een natuurgebied net buiten Bangkok. De door de zeer religieuze Tik georganiseerde maandelijkse trips naar een weeshuis in een met speelgoed en kanom volgeladen bestelbus om wat kleur aan te brengen in het grauwe leven van de kinderen in weeshuizen. De poppenkast-scripts die ik schreef voor poppenspelen met de door kinderen ontworpen handpoppen. De talentenjachten en verkleedpartijen, de georganiseerde chaos en bovenal alle kinderen die Password als een tweede thuis beschouwden.

Na zes maanden Password begon de Thaksin regering ineens moeilijk te doen over buitenlandse leraren die werkten zonder werkvergunning. Ik had wel een jaarvisum maar geen werkvergunning en Tik vond het regelen van werkvergunningen voor haar personeel teveel gedoe. Ik moest op zoek naar een ‘echte’ school. Nadat ik Tik verzekerd had dat ik voor haar zou blijven werken als invaller, ging ik op zoek naar een middelbare ‘government school’. Op 5 minuten lopen van mijn huis, pal naast de Pin Klao brug stond zo’n school; Matthayom Watdusittaram. Het was April, 39 graden, het schooljaar was net begonnen en ik meldde me, in hagelwit overhemd, zwarte stropdas en peentjes zwetend bij de portier. Die verwees me naar de tweede verdieping waar het kantoor van de Buitenlandse Talen was.

“I was wondering if you have any vacancies for English teachers?”

‘Can you start Monday? The students won’t be in till next week”.

Geen interview, geen demo class, geen vraag naar kwalificaties…’Kunt U maandag beginnen?’ Wat een land!

Ik bleek de enige buitenlandse leraar te zijn op deze school van 2000 leerlingen. Ik zou Engels geven aan alle 36 klassen die zonder uitzondering gevuld waren met 50-60 leerlingen. De klaslokalen lagen, met de ramen wagenwijd open, want er was geen airconditioning, voor een groot deel aan de kant van de Pin Klao zesbaansweg waar het razende verkeer voor een gigantische pleurisherrie zorgde. Mijn Thaise collega’s hadden dat probleem ‘opgelost’ door les te geven met behulp van een krakend speakertje en een daarop aangesloten microfoon waar ze dan hartstochtelijk in schreeuwden Aldus waren er drie bronnen van teringherrie: het verkeer buiten, de leraar met de microfoon en de leerlingen, die ook goed waren voor de nodige decibellen. 

De hitte was soms fenomenaal, maar ook hier hadden mijn Thaise collega’s wat op gevonden: ga op een stoel zitten en beweeg niet. Elke bewegende vezel zorgt voor meer zweet. Boven de leerlingen hingen wel roterende ventilatoren, maar daar waar de leraar stond/bewoog hing niks.De speaker en de stoel hebben me nooit aangesproken en na elke les was ik kompleet doordrenkt van het zweet. 

Op een dag liep ik een lokaal binnen en de leerlingen waren er druk doende een menselijke piramide te bouwen. De jongens (de meiden zagen er het nut niet van in) stortten zich vanaf het half verrotte meubilair bovenop de berg kluwende jongens die al gesprongen waren. De rest van de middag bracht ik door met een zestal jongens in de ER van het Pyathai ziekenhuis. Ze hadden met hun ludieke spelletje de nodige botbreuken, kneuzingen en hoofdwonden opgelopen (Ning: “how was your day, darling?”).

De meeste jongens op de school vielen in de categorie ‘spijkerhard’. Ze kwamen veelal uit gebroken, arme gezinnen en een niet onaanzienlijk aantal woonde bij mij om de hoek waar ze aan motoren sleutelden, dope verkochten of gewoon rondhingen.

Na drie jaar had ik het wel gezien. De hitte, de almaar brekende krijtjes, het gebrek aan lesmateriaal (het talenpracticum had airco maar dat lokaal werd nooit gebruikt omdat de school bang was dat de leerlingen het talenpracticum en/of de airco zouden slopen), de herrie, de immense klassen. Ik was toe aan iets nieuws. Ik nam tot verbijstering van de directrice ontslag en ging op de school werken waar ik nu, 16 jaar later nog steeds werk. Maar de leerlingen van Watdusit en Password vergeet ik nooit meer.

Lees ook deel 1 en deel 2 van de Thaise avonturen van Cor Verhoef.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 44 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

6 Comments

  1. Mooi stukje Cor.

    Wat zijn de kansen anno 2021 om als leraar aan de slag te gaan als je in je thuisland geen lerarenopleiding gevolgd hebt, maar wel een diploma hoger onderwijs (maritieme richting) ?
    Het hoeft niet in Bangkok te zijn. Bij voorkeur kleinere provinciestad.

    • In principe kun je met zo’n diploma aan de slag. Je krijgt dan een temporary teacher license voor twee jaar. In die twee jaar moet je dan wel online een degree halen dat gerelateerd is aan educatie. Veel van mijn collega’s doen dat. Haal je dat dan ontvang je een permanente Teacher’s Licence.

    • Alphonse, tropenjaren zou ik ze niet willen noemen, althans niet in de figuratieve betekenis van het woord. Het waren fantastische jaren. Zorgeloos. En, vergeet niet, Bangkok was in die dagen nog niet de nanny stad die het nu is.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*