De Thailand-expert

farangthai consulent
... gek van de Thailand-expert....

Een menselijk vakantie-obstakel in vele gedaantes: de Thailand-expert

Vooral in de prille begintijd van mijn bezoekjes aan Thailand, mocht ik mij meerdere keren verheugen in hun ongevraagd gegeven adviezen. Waarbij ieder gesprek steevast verzandde in een monoloog van hun kant, want zij waren tenslotte de expert. Iedere dilettant op het gebied van Thaise zaken diende slechts een willig oor te bieden, hun overstelpende kennis op te slorpen gelijk een spons het water na een weekendje Death Valley.

Ooit nam ik uit zuinigheidsoverwegingen tezamen met zo’n in “Siamese saecken” afgestudeerde, een taxi naar Pattaya. Ons beider eindbestemming.
Geen enkel uitgespaard geldbedrag vergoedt echter je compleet verpeste aankomst in het land van belofte, gezeten naast een oeverloos zwetsende Thailandkenner. Uitstappend voor zijn guesthouse liet hij me achter met suizende oren, mijn jetlag die gezelschap had gekregen van een verbaal broertje, en de opmerking tegen de chauffeur dat de andere farang wel voor de tip zou zorgen.

Geen reden om op een Thaise achterbank spontaan het Wilhelmus aan te heffen, kan ik u verzekeren.

Een andere irritante wannabe-Thai ontmoette ik eens op het busstation van Khorat. Ik was daar met mijn vrouw, en samen keken we het aan. Een bleek farang-jongmens, geblokte Isaan-sjaal om de heupen, werd aldaar uitgeleide gedaan door een voltallige Thaise familie. Beeld: One with the Locals. Dat probeerde de besandaalde ego-apostel tenminste uit te stralen. Aan het wederzijds gewai kwam dan ook zowat geen einde. Hij liet het zich heerlijk aanleunen. Daarbij terdege in de gaten houdend of ik, als enige andere farang, toch wel zag hoe makkelijk hij zich staande hield in dit Thaise wereldje. En uiteraard geen taal-tenderfoot was die hulp nodig had van vriendin of tolk. Zoals ondergetekende.

Vervolgens vervoegde hij zich bij het loket om met de nonchalante rust van de ingewijde te vragen of de bus naar Bangkok toch wel vanaf deze standplaats vertrok. Om deze retorische vraag vervolgens nog tweemaal te herhalen bij langslopend personeel van de Thaise busdienst.
Wat deed de acteur daarna, toen die langverwachte bus naar Bangkok eindelijk arriveerde? Pal voor mijn neus aan de chauffeur vragen of deze bus naar Bangkok ging. Terwijl zelfs een blinde de gigantische, op de zijkant geprinte tekst Bangkok-Nakhon Ratchasima niet had kunnen missen.
Ik gaf onze irritante zelfbevrediger tenslotte de bewonderende blik waaraan hij blijkbaar zo’n behoefte had en leerde mijn vrouw vervolgens een nieuw Nederlands schuttingwoordje voor haar verzameling.

En dan is daar de Zweed die ooit naast me zat in een airport-busje. Op weg naar het vliegveld, na een lange en welbestede vakantie. Ik had al heimwee bij het instappen.Nauwelijks gezeten begon deze Sˆren ( weet zijn naam niet, maar Sˆren dekt de lading aardig ) me te voorzien van allerlei wetenswaardigheden over het land waar ik op dat moment met mijn ziel onder de gebruinde arm  en de zakken vol afscheid van moest nemen. Wist ik bijvoorbeeld wel dat de Thais zelf nauwelijks de naam Bangkok gebruikten, maar het uitspraken als Krung-Thep? En dat die plaatsnaam bestond uit wel meer dan twintig woorden? Even vreesde ik dat hij ze ter plekke zou gaan oplepelen in zijn gekmakende en slepende Zweedse accent, maar Boeddha zij dank reikte zijn kennis niet zover.

Daarna werd mij gemeld dat het pepergebruik van de Thais feitelijk was overgewaaid uit Zuid-Amerika, alweer zo’n pareltje. Het soort kennis waaraan je houvast hebt als je na een hap van de lokale Som-Tam het idee krijgt de halve Vesuvius ingeslikt te hebben en erachter komt dat je verhemelte niet van asbest is.

Zo reutelde men maar door, terwijl ik pogingen deed net te doen of ik indutte. Toen ik tenslotte half en half verwachtte dat hij het Thaise volkslied zou gaan voordragen, toonde de Zweedse bal me een foto met daarop zijn vriendin uit Hanoi. Hanoi? Zoals in Vietnam? Jawel, onze wandelende reisgids had het mooie Thailand slechts als springplank gebruikt. En de afgelopen drie weken in Vietnam rondgedobberd, bij zijn nieuwe online-vriendin. Men zat vol weetjes over Thailand welke hij via Google of reisgids tot zich genomen had. En nu weer kwijt wilde, als een menselijke bandopname.

Het allerergste wat je als Thailandganger met thuisreis-dip kan overkomen. Een Zweedse eendagsvlieg met de diepgang van een dictafoon. Kleine troost, aan de gezichtsuitdrukking van zijn Vietnamese vriendin te zien dacht zij er ook zo over.

C.Dundee in fucking nice Thailand
C.Dundee in fuckin’ nice Thailand

Maar er is hoop. Jaren later, wederom gezeten in een airportbusje vanaf Pattaya, stapte er een jonge Australiër in. Type Crocodile Dundee, inclusief hoed. Hij keek me somber aan en zei toen: ‘Please don’t speak to me. After six weeks I have to go home, en it suuuuucks!’ Waarop hij het gordijntje aan zijn kant dichtschoof en met het hoofd op de armen stilletjes ging zitten wanhopen.

Ik had hem kunnen omhelzen als een bloedbroeder.

Over Lieven Kattestaart 104 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).