De schandpaal. #MeToo, #YouToo, Everybody #WeToo now!

De schandpaal en Chinese hypocrisie

 

Hans Geleijnse, WeToo, Schandpaal

De middeleeuwse schandpaal werd virtuele lynchpartij 

 

Dit artikel, ik waarschuw maar even, is geschreven door een bejaarde blanke man. Bovendien eentje die zich sinds #MeToo losbarstte behoorlijk heeft zich ergeren aan het weer in zwang raken van de middeleeuwse schandpaal. Maar dan in de moderne versie van virtuele lynchpartij, vooral via sociale media, maar de progressieve traditionele zoals De Volkskrant, het niet voor niets christelijke Trouw en De Correspondent, sprongen snel op de bagagedrager.  Gidsland Nederland, waar calvinistische zedenprekerij hand in hand gaat met kuddegedrag, had #MeToo kunnen uitvinden. Maar zoals we weten kwam de actie van filmsterren uit het meest publiciteitsgeile plekje ter wereld, het Amerikaanse Hollywood.

Nu de hype wat schijnt af te nemen (en ook in de eerder genoemde media commentaren de boodschap afgeven   ‘het moet niet te gek worden) toch maar even de vraag waarom #MeToo in Aziatische landen totaal niet aansloeg. De reden? Cultuurverschil. Over het algemeen is men in Aziatische landen minder exhibitionistisch over persoonlijke seksuele ervaringen.  Religieuze overtuigingen en patriarchale tradities staan daar borg voor met uiteraard graduele verschillen tussen landen. Japan is Indonesië niet en Thailand geen Korea.

Dat er in het publieke domein minder openlijk over seks wordt gesproken wil uiteraard niet zeggen dat seksueel geweld en misbruik in die landen niet voorkomen. Was het maar waar! Hypocrisie is er volop, zoals weergegeven door de Engelstalige China Daily, waarin het #MeToo-verschijnsel werd afgedaan als een vorm van kapitalistische decadentie. In China kwam volgens deze roeptoeter van de communistische partij zulk schandalig  gedrag niet voor. Chinese mannen zouden ‘netjes zijn opgevoed’. Grotere onzin is nauwelijks denkbaar. Lees daarom vooral de schrijnende ervaringen van  de Amerikaanse publiciste Bethany Allen-Ebrahimian in het gerenommeerde Foreign Policy als buitenlandse studente in China.

Een sekscultuur met ingewortelde hypocrisie

Dat verhaal raakt ook aan een andere gangbare vorm van hypocrisie, het slachtoffer verantwoordelijk stellen, van uitlokking beschuldigen. Komt ook buiten Azië voor, maar in Aziatische landen wordt dit ‘excuus’ zeer vaak gehanteerd.  Het lijkt het in de cultuur ingebakken, Thailand is er een sprekend voorbeeld van. Niet voor niets kwam de hoogste gezagsdrager van het land, generaal Prayuth met waarschuwingen voor ‘zedigere kledij’ aan Thaise vrouwen in het algemeen en aan buitenlandse in het bijzonder. Die laatste categorie zou door kleding en gedrag seksueel onheil over zichzelf afroepen. Deze redenering zit zelfs in het rechtsssteem ingebakken. Hoe noodzakelijk het is die houding te veranderen mag blijken uit Thaise statistieken over verkrachting en seksueel geweld 

 

Hans Geeijnse, Schandpaal, Weinstein, MeToo

#MeToo beeldvorming. Internationaal

Toch is #MeToo er totaal niet aangeslagen. Volgens Supensri Puengkhokesoong, advocate voor vrouwenrechten van de Stichting ter Bevordering van  Sociale Gelijkheid komt dat onder meer doordat er geen enkele ‘grote naam’ naar buiten is gekomen met haar eigen #MeToo. ‘De culturele structuren zijn anders. Thais zien seksuele intimidatie als een zeer persoonlijke aangelegenheid tussen twee mensen.’  Ook als zij hulp zoeken bij organisaties of de politie zullen zij er niet over praten met mensen in hun sociale omgeving, stelt zij. Jaded Chaowilai, een heer die leiding geeft aan de Progressieve Beweging voor Vrouwen en Mannen, vindt dat ‘het patriarchaat en de daaraan gelieerde machtsstructuren’ verantwoordelijk zijn voor het stilzwijgen van de slachtoffers van seksueel geweld.

Geen van de door het nieuwsagentschap Khaosod English ondervraagde experts raakt aan een ander punt: totale ongevoeligheid voor de retoriek en het slachtoffer-denken waarmee de #MeToo-hype ook gepaard gaat. In Thailand is het westerse feminisme en al helemaal de radicale component ervan nooit populair geworden, maar een zaak van enkelingen, meestal uit de hogere klasse en/of academische wereld. Afzetten tegen mannen, laat staan hen als een soort natuurlijke vijand zien, kom je in zelden tegen. Daaruit de conclusie trekken dat Thaise vrouwen geboren slachtoffers en onderdanig zijn is een ontkenning van hun stille kracht eń de maatschappelijke werkelijkheid.

Roger Stassen, Rijst, Boeren, Seksindustrie

Onder buitenlanders niet ongewone stereotypering van Thaise vrouwen. Foto @Adrian Callan

Helaas wordt die verkeerde conclusie in de hand gewerkt door buitenlanders in en buiten Thailand die het #MeToo gebeuren aangrepen om wat clichés over vrouwen in het algemeen en Thaise vrouwen in het bijzonder te presenteren. In dit geval het beeld dat vrouwen daar tot alles bereid zijn, mits je ze maar betaalt. Logischerwijze maken die blanke mannelijke slachtoffers. Het #MeToo-gedrag van deze scribenten geeft niet alleen aan in welk vrouwelijk gezelschap zij het liefst verkeren, maar bevestigt vooral het vooroordeel dat vrouwelijk Thailand massaal in de prostitutie-sector werkzaam is en dus ‘zu haben’,

Een hype gedragen door grenzeloze subjectiviteit

Deze redeneertrant geeft meteen de schadelijke kanten van  #MeToo. Totale subjectiviteit bijvoorbeeld. Zoals bij de Trouw-columniste die zich overal bespied en achtervolgd weet door ‘vieze mannen’. Kan er heel misschien ook sprake zijn van enige overgevoeligheid? Of neem de Noord-Europese vrouwen die zich laven aan de complimentjes van galante Italiaanse mannen. In Italië is de campagne #QuellaVoltaChe (diekeerdat) evenmin aangeslagen. Zijn Italiaanse vrouwen minder slachtoffer en minder geëmancipeerd? Welnee. Ze zijn waarschijnlijk slimmer, of noem het meer streetwise, dan ene Loes Koopmans die onder een klaagverhaal in De Correspondent over ( ‘hoe seksuele intimidatie je hoofd binnendringt’ (!) reageert met ‘Omdat het zo gangbaar is heb je het soms pas achteraf door. Maar hoeveel ‘complimenten’ zijn niet eigenlijk gewoon ranzig…’

Dit alles doet mij slechts blij verzuchten dat ik dit in Thailand niet iedere dag van de vrouwen om me heen te horen krijg. Zij hebben reden tot klagen. Verkrachting en seksueel geweld behoren tot het ergste soort misdrijven en is alleen in paradijzen uitgeroeid. Maar niet te bestrijden door virtuele lynchpartijen zoals nu bijvoorbeeld met  met de Amerikaanse acteur Kevin Spacey, Een hork, zo leer ik in alle verhalen. Zelfs niet meer welkom op een door de ING-bank georganiseerde spreekbeurt met bankiers en zakenlieden, die zoals wij allemaal van onbesproken gedrag zijn. En wat in al die verhalen opvalt: anders dan andere diepingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven (van sterfgeval tot scheiding en ander leed) verjaren doet het nooit zo’n ervaring, 15 tot 30 jaar later is niks en dus is de namegame gerechtvaardigd.

Hans Geeijnse, Schandpaal, Weinstein, MeToo

Wanted all over the world: bad Weinstein-men

Sinds journalist Jelle Brandt Corstius om zijn gemoed te luchten en ‘het kwijt te raken’ in welgekozen bewoordingen opschreef wat hem veertien jaar geleden was aangedaan door een man, weten we dus ook dat het geen typische vrouwenzaak meer is. Jelle doet nu, omdat zijn vermeende dader naar de rechter is gestapt, alsnog aangifte, wat hij dus al veel eerder had moeten doen. Maar ja, #MeToo hè, plus optredens in verschillende tv-talkshows. Look, a man! Het wachten is nu op de vrouwen die belaagd zijn door (lesbische) vrouwen, want denk maar niet dat van dattum daar niet voorkomt. Zo drijft MeToo tot het idee dat het ene deel van de wereldbevolking het andere aan het verkrachten en seksueel intimideren is, en zo wordt het van MeToo! YouToo? Everybody WeToo now!

Aziatische landen, Thailand voorop, hebben dringend een campagne ‘Als een meisje nee zegt is het nee’ nodig. Vanzelfsprekend kun je n die leuze ook jongens toevoegen. Niettemin is deze vrij simpele en directe boodschap vooral in Nederland vervangen door het geïdeologiseer en celebrity-hunting van #MeToo. Volkskrant columnist Bert Wagendorp: ‘In dit tempo zal een begerige blik spoedig tot publieke terechtstelling leiden.’

Het is al een tijdje zover. En om die reden houd ik het bij deze waarheid uit dezelfde column: ‘Iedereen is het erover eens dat mensen die hun machtspositie misbruiken om hun lusten bot te vieren moeten worden aangepakt. Maar wel langs de correcte juridische weg graag, hoe moeilijk begaanbaar die soms ook lijkt en hoe onbevredigend de uitkomst ook kan zijn. Het is de prijs die we bereid moeten zijn te betalen voor rechtvaardigheid.’

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

2 Reacties

  1. Ah, cultuurverschil! Dan ga ik altijd even rechtop zitten.

    Dit is Thailand:

    ‘Jaded Chaowilai, een heer die leiding geeft aan de Progressieve Beweging voor Vrouwen en Mannen, vindt dat ‘het patriarchaat en de daaraan gelieerde machtsstructuren’ verantwoordelijk zijn voor het stilzwijgen van de slachtoffers van seksueel geweld.’ Dat is waar.

    Dit is de Verenigde Staten:

    Maar dat was in de Verenigde Staten, voordat de #metoo beweging na de openbaringen over Weinstein losbarstte, echt niet anders. Ook in de Verenigde Staten zwegen vrouwen vroeger, waren bang voor hun carrière en hun openbaar image. Paternalisme en patriarchale machtsstructuren waren niet zo lang geleden ook in de Verenigde Staten verantwoordelijk voor het stilzwijgen.

    Wat dit onderwerp betreft is er in de VS sprake van een zeer recente culturele omslag. Cultuur is nergens uit rots gehouwen maar een steeds veranderend sprankelend beekje. Ik hoop dat er in Thailand ook zo’n culturele omslag zal plaats vinden. Dat kan toch? Of moeten we die mooie eeuwenoude Thaise cultuur blijven knuffelen?

    Tino Kuis
  2. Weer een goed verhaal Hans. Het is inderdaad aan het doorslaan.

    Bert Vos

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)