Bentornato in Italia, parte 3

De Pieta van Michelangelo

Het regent. Zo ver het oog reikt deinen de paraplu’s in alle kleuren, soorten en maten boven de mensenmassa uit. Op het plein voor de Sint-Pieter kronkelt een eindeloze rij wachtenden, voor een steile trap staat een soldaat van de Pauselijke Zwitserse Garde. Een beetje per ongeluk en een beetje expres schuifelen we een rij in en zie: binnen een kwartier betreden we de basiliek, net op tijd om te zien hoe in een waas van wierook een dertigtal misdienaren, koorzangers en rood gemutste kardinalen langsloopt.

Gregoriaanse gezangen weergalmen in de immense ruimte waar plaats is voor zestigduizend mensen. In het midden verrijst de creatie van Bernini, vier getorste zuilen van twintig meter hoog ondersteunen een baldakijn van verguld brons waaronder alleen de paus de mis mag celebreren. Heiligenbeelden als flatgebouwen zo groot kijken op ons neer, tientallen palissanderhouten biechtstoelen staan in de zijbeuken, die in zich zelve een kerk gelijken.

Na enig zoeken staan we in de kapel met de Pieta van Michelangelo. Voor dit meesterwerk in wit marmer zijn we gekomen. Michelangelo was drieëntwintig jaar, toen hij van een Franse kardinaal opdracht kreeg om het voor hem te maken, waarschijnlijk voor zijn graftombe in de Sint-Pieter, maar het kreeg een eigen ereplaats.

We staan stil in bewondering voor de in gewaad gehulde Maria, haar dode zoon op schoot. Hoe mooi en jong oogt zij. De tijdgenoten vonden het maar niets, immers zij was een oudere vrouw en zo hoorde zij te worden afgebeeld. Michelangelo wuifde alle kritiek terzijde en stelde: de moeder Gods heeft door haar maagdelijkheid en reinheid haar jeugdige verschijning behouden.

Klokslag twaalf gaat hemelhoog een raam van de bovenste verdieping van de bibliotheek open, Paus Benedictus XVI vertoont zich aan het volk, een piepklein ingekaderd mannetje. De menigte juicht hem toe in alle talen, alsof het geslagen is met een Babylonische spraakverwarring. De paus spreidt zegenend zijn armen, spreekt in het Italiaans, Frans, Duits, Engels en nog meer. De menigte juicht, bidt, klapt in de handen, maar op ons maakt hij geen indruk. Met Michelangelo’s meesterwerk op ons netvlies verlaten wij het plein.

 

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.