De Hoofdprijs

Vakantie Thailand, jaren terug – Eerst een weekje in de speeltuin van Pattaya, en dan richting platteland, schoonma lastig vallen.

Eenmaal een tijdje  bij schoonmoeders in de Isaan, begon er echter iets heel anders op te spelen, en wel mijn onderkaak. Had in Pattaya al een licht zeurende pijn vastgesteld, maar schonk er verder weinig aandacht aan. Maakte me geen zorgen, simpelweg omdat ik zowel onder als boven beschik over volledig plastiek. Oftewel een kunstgebit. Iets waarmee je kiespijn vierkant uit kunt lachen.

Doch de pijn hield aan. En werd zelfs dermate hevig dat mijn vakantievreugde er ernstig onder begon te lijden. Over de oorzaak tastte ik in het duister. Iets verkeerds gegeten, nieuw soort Thaise bacteriën in omloop, na vele jaren opduikende fantoompijn?

Geen idee, maar de pijn werd met de dag erger. Mondwater, antibacteriële spoeling, Paracetamol per doordrukstrip, niets hielp. Zuigende, nietsontziende pijn had wortel geschoten en weigerde te vertrekken.

En wat erger was, ik kreeg zowat ook geen enkele van schoonmoeders overheerlijke gerechten door de strot, omdat het kauwen een ware kwelling werd. Dit kon zo niet langer.

Naar de mondhygiëniste

Dus de volgende ochtend  met vrouwlief per tuk-tuk naar het nabijgelegen dorpje Chakkarat, waar men zowaar over een soort tandarts/hygiëniste beschikte. In de vroege ochtendzon wachtend op de poetsdame nam de pijn zulke vormen aan, dat  ik geneigd was mijn hoofd tegen de muur van de nog potdichte praktijk te beuken, teneinde zo zelf voor enige verlichting te zorgen.

Later in het piepkleine wachtkamertje, in deplorabele staat gezeten op een bankje (merk Sleets), keek men zo in de behandelkamer. Een blik op de fossiele tandartsstoel aldaar gaf mijn toch al geschokte gemoed een nieuwe dreun. De laatste keer dat ik dit model had waargenomen was dik veertig jaar geleden, en in een kapperszaak! Waar was ik in beland? Kon ik de bus naar Khorat nog halen?

Even later bleek alle vrees ongegrond, want mondhygiëniste was zeer kundig, en na een blik in mijn ellende geworpen te hebben werd ik doorgestuurd naar het plaatselijke hospitaaltje, alwaar, o vreugd, ook nog eens hoopjes tandartsen in opleiding rondliepen. En die laatsten zouden me veel beter van dienst kunnen zijn, aangaande mijn probleem.

In het hospitaaltje

Dus iets verderop het hospitaaltje betreden, en na enig wachtwerk, werden mij uiterst relevante vragen gesteld door ernstig kijkende verpleegster. Mijn voornaam, en de volledige naam van allebei mijn ouders. Verder nog iets? Nee, dit was voldoende. Was zo verbluft dat ik zowaar even geen pijn voelde, maar dat duurde niet lang.

Zittend in de wachtruimte zag ik tientallen Thais die hun eeuwige glimlach verloren waren, en vroeg me af of zij soms ook gekweld werden door een gruwelijke kaakpijn. In dat geval hadden allen mijn sympathie.

Volgend consult was er een vol verrassingen. Ik kwam op de afdeling Tandartsopleiding terecht, en werd plat op een soort brancard gelegd, waarna een wonderschone dame zich voorstelde als zijnde mijn behandelend geneesvrouw en aan het onderzoeken ging. Haar uiterst schoon gelaat jammer genoeg verborgen achter een steriel mondkapje. Een schilderij van Botticelli achter matglas, zo dacht ik spijtig.

Tot mijn niet geringe verbazing was ik even later omringd door nog vier andere tandartsen en allen werd een blik in mijn spelonk gegund. Veel onverstaanbaar Thais overleg en meelevend geknik naar mij als lijdend voorwerp. Als het nu niet goed kwam, wist ik het niet meer. Ik vatte weer wat moed.

Nadat het legioen tandartsen in opleiding weg was, kreeg ik van het fotomodel te horen dat er waarschijnlijk een ontsteking zat in een wortelkanaal, ooit eens door een Nederlandse collega volgestort.  Vandaar de allesontwrichtende pijn, de ontsteking kon geen kant op. Dus foto’s maken, en dan ging madame tot extractie van het cement over. Murw gebeukt door de kaaksplijtende pijn vond ik alles best. Had zij voorgesteld eerst samen een rondedans te doen om de plaatselijke tempel, slaand op tamboerijn en eigen voorhoofd, ik had meegedaan.

Op de foto-afdeling werd ik vervolgens door de dienstdoende assistent aangestaard alsof ik van Mars kwam en zijn verbouwereerdheid leidde ertoe dat hij een foto van mijn verkeerde wang maakte. Een detail waar ik hem overigens zelf op attent moest maken. Snik.

Met de verse kiekjes van mijn rampgebied in de hand strompelde ik weer terug naar Schoonheid, en zij ging aan het werk.

Overdosis lidocaïne

Weer gelegen op de brancard werd mij een flinke injectie in de smeulende kaak toegediend en me verteld dat als ik nog wat voelde, er meteen nog een spuit aankwam. Heb wel drie keer mijn hand opgestoken, zo lekker voelde die verdoving aan.

Bijna een overdosis lidocaïne gescoord hebbende, liet ik de zaak maar over me heen komen. (Do you feel a sharp pain? Yes! Hoppa, weer een spuit) Het plafond kon wel eens een witkwastje gebruiken, en hoe kwam het dat deze Thaise Toverfee wel perfect Engels sprak? Dit soort zaken schoten door me heen, platliggend en platgespoten.

Vakkundig werd de vulling verwijderd, reiniging en verbandje ertegen, de beste wensen van het  Supermodel, en we konden gaan.

En toen, nadat de pijn geweken was, werd de oprechte kruidenier in mij weer wakker, want wat zou dit feestje wel niet gaan kosten?

Staande bij het ziekenhuis-loket zette ik me al schrap voor de hoofdprijs, want tel maar op: vijf verschillende tandartsen aan mijn zijde, consultjes per dozijn, twee foto’s (zou ik voor die ene nog korting kunnen krijgen?) gemaakt, drie fikse spuiten met vloeibare vergetelheid, en tenslotte nog de operatie zelf door Miss World.

Het begon me te duizelen toen ik me de Nederlandse tarieven een beetje voor de geest haalde.

Ietwat beverig zag ik hoe eega een zakje met antibiotica in ontvangst nam van de zuster achter het loket, en een rekeningetje. De naverbranding was nabij.

Vierhonderd baht volgens vrouwlief.

Ja, dat begreep ik ook wel, dat was voor dat zakje felgekleurde Smarties, maar wat was nu de echte rekening, dat wilde ik toch ook wel graag weten! Ze moest me niet langer in spanning houden, want er was weinig meer nodig om de rest van mijn zenuwen ook in rook te laten opgaan.

Nou, vierhonderd baht dus.

Vol ongeloof drong het langzaam tot me door dat voor een bedrag waarvoor in Nederland een tandarts de telefoon nog niet opppakt, ik hier een horde aan tandartsen en een fotograaf versleten had, vakkundig geopereerd was, en als bonus ook nog eens door een tandarts die bij elke Missverkiezing hoge ogen zou gooien. En de groeten thuis, Mr Lieven.

Zalig naverdoofd mijmerde ik op de terugweg in de tuk-tuk over wortelkanalen, schone dames, en vederlichte hospitaalrekeningen. Mijn euforie kwam echter al snel tot stilstand tegen het stootblok van mijn vrouw’s nuchtere mededeling dat drank en tabak hierna zeker een week off limits waren, in verband met infectiegevaar. Zo was haar door het Fotomodel op het hart gedrukt. Ziedaar het probleem met mooie vrouwen,  je hebt ze namelijk nooit alleen, en ze gaan je leven regelen.

Illustratie: Detail uit het schilderij De geboorte van Venus van de Italiaanse schilder Sandro Botticelli (1445-1510).

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).