De Hangmatfilosoof: Afscheid van de handdruk

Bijna had ik handdruk met slechts een D geschreven? Goed dat ik het tijdig opmerkte. Over een slechte beurt maken gesproken. Nee hoor, mijn bedoeling is het om het over begroetingsvormen te hebben die spoedig tot het verleden zullen behoren. Handelingen die na de pandemie waarschijnlijk zullen verdwijnen. De handdruk is er een van en de wangzoen of kus een andere. Het moge duidelijk zijn: dit zijn bacterie- en virus overdragende omgangsvormen zo hebben we heel recent genoegzaam kunnen leren. In het verleden werden kennissen, vrienden, vriendinnen of familieleden op een ziekmakende wijze begroet, weliswaar zonder dat we dit destijds beseften.

Je was koerier/bezorger en tegelijk ontvanger van tal van bacteriën. Wetenschappers beweren dat er honderden miljoenen soorten van zijn. Voorts heb je ontelbare virussen die de onhebbelijke gewoonte hebben om, om de haverklap, te muteren en zelfs veel frequenter nog dan menige vrouw van schoenen verandert.

Spijtig eigenlijk want een handdruk vertelde veel over de band die je met iemand had. De kneep of het ontbreken ervan, het geschud, gewring of gezwengel, combinaties en interpretaties voldoende. Je had klamme, plakkerige, zweterige handen, koude tengels, stomende klauwen… dat gaan we allemaal moeten missen.

Zowaar ik voorspel u: er komt een tijd dat onze kleinkinderen het zullen hebben over hoe achterlijk men vroeger wel was in het Handjesschudden Tijdperk. Stel je voor… ze knepen destijds in mekaars handen en de meesten verzuimden het die achteraf grondig te wassen! Dat is er toch om vragen! Handen die overal aan kunnen gezeten en gefrummeld hebben, vieze oppervlakken beroerd, in neuzen gepeuterd. Hadden diezelfde handen zojuist enkel- of dubbelzijdig toiletpapier gemanipuleerd?

Ikzelf heb voor een groot gedeelte in deze pre-pandemische tijden geleefd en maak nu kennis met ellenboog- en vuistknokkeltikjes als nieuwe groet. Het is een beetje aanpassen en zoeken. Hoe toon je al tikkend enthousiasme, vriendschap, affectie? En ach arme Donald, wat met de Trumpshake? En nog: is de Aziatische “waai” geen beter alternatief? Handpalmen gestrekt samenvouwen tegen mekaar en die dan al groetend richting voorhoofd bewegen.

Wat ik natuurlijk het meest zal missen is het zoenen, vooral dan wanneer vriendinnen van mijn echtgenote op bezoek kwamen. Het was een hobby geworden. En zoals dat bij elke hobby het geval is: je wordt er steeds beter en vaardiger in. 
Terwijl de handdruk eeuwen geleden een welbepaalde functie had. Je liet je opponent zo weten in de ‘gegeven’ hand geen wapen te dragen. Je benaderde hem bijgevolg ongewapend en met goede, vreedzame bedoelingen.

Maar… die begroetingskus of -kussen is daar dan een ‘verborgen’ reden voor vraag ik me soms af? Zou het kunnen dat de echte reden onze uiterst gevoelige lippen zijn? Dat we op het moment dat ze het huidoppervlak van de begroete persoon tijdens de zoen raken ons informatie geven over de veer- en spankracht van die huid – dat dan weer een indicatie betekent voor leeftijd en aantrekkelijkheid.

Zou het kunnen dat die onschuldige begroetingszoenen eigenlijk zo onschuldig niet zijn? Dat volkeren die graag en veel zoenen per definitie erg warmbloedig zijn, if you know what I mean? Om de achterliggende en echte redenen van al dat gekus te verdoezelen kussen onze Zuiderbuurse heteros (Walen en Fransozen) ook mannen, stel je voor. Deze kwelling, want erg leuk is het niet, willen ze doorstaan om daarna hun lippen vol sensoren al zoenend los te laten op jonge, blozende vrouwenwangen, de snoodaards!
Ach, nostalgie! Kussen = Passé composé = Für immer Vergangenheit.

Begroetingen zullen in de toekomst dus meer in de blijf-van-mijn-lijf sfeer verlopen, jammer maar helaas met of zonder pindakaas. Afwachten maar of dit een invloed zal hebben op de landelijke en wereldlijke geboortecijfers. U zal wel begrijpen dat tongzoenen* (daar hebben we het nog niet over gehad), het voorspel en tal van variaties in het tussen- en naspel slecht scoren in een samenleving die coronaproof wil zijn.

Denk daar maar eens over na!

* om het nog even over tongzoenen te hebben… met mondkapje lijkt me dit zeer onpraktisch, maar dit volledig terzijde

Over Roger Stassen 157 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

1 Comment

  1. Driewerf hoera! Weg met het slappe, al dan niet zweterige, of wellicht fijnknijperige handgeschud. Natte tante zoenen? Vaarwel, we zullen julie niet missen. Luchtzoenen langs de wang? Jullie heb ik nooit vertrouwd. Een nieuw tijdperk is aangebroken. Wederom, driewerf hoera!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*