De hangmat filosoof: Met de poes spelen

Ze kwam vol vertrouwen naar me toe lopen en hoewel ik eigenlijk allergisch voor hen ben, liet ik het toch toe. Omdat ik een lange broek droeg kon er eigenlijk weinig gebeuren. Likjes op de rug van mijn hand of even contact met haar nat neusje zouden gegarandeerd reacties uitlokken. Mijn huidoppervlak wordt dan knalrood en gaat opzwellen en jeuken. Ze kronkelde langsheen mijn kuiten en liet zich mijn streeltjes welgevallen. 

We waren na een wandeling in het natuurgebied Lozerheide bij een Thaise vriendin in Bocholt op visite. Mijn echtgenote wist dat ze er groenten kweekte in een serre. Welke groente? U hoeft niet lang te raden, natuurlijk voor het grootste deel thaise groenten. Die zijn namelijk veel gezonder en vitaminerijker dan de onze… iedereen weet dat. Tenminste je raakt hier stilaan van overtuigd na eindeloze herhaling van de op Thaise websites vernomen onweerlegbare feiten. Herhalingen die verdacht veel gaan lijken op pogingen tot hersenspoeling. Daar mijn lieve echtgenote zich al geruime tijd (decenialang) in een soort gezondheidsfobische levensfase bevindt word ik tot vervelens toe gewezen op mijn niet met haar theorieën strokend gedrag. Ik draag mijn kruis zonder morren. Ook dit bezoek aan deze thaise-groentenkweekplantage kaderde in die kruisdragerij.

Zojuist las u dus dat een kat ginds ter plaatse mijn kuiten kopjes gaf. Een gewone huiskat dus en niet de vrouw des huizes, of wat dacht u? Soms, en dat moet ik eerlijk bekennen, zijn er momenten dat ik hoop en wens dat bepaalde vriendinnen mij op dezelfde wijze zouden begroeten. Dat gekronkel en die likjes bedoel ik. Vermoedelijk is de huidige pandemie oorzaak van hun terughoudendheid, rotvirus!

Het tweetal ging richting de serre. Mijn vrouw riep vlak voor ze in het deurgat verdwenen: “Speel jij nog maar even met de poes”. Hier moest ik even van slikken. Dit had ik haar nog nooit horen voorstellen. Nog nooit had ik ergens op bezoek bij haar vriendinnen deze mogelijkheid ter entertaining in overweging gekregen. Met de poes spelen heeft bij Vlamingen toch wel een speciale betekenis weet u. Of dat in Nederland ook zo is kan ik nu even niet verifiëren. Of mijn echtgenote hiervan wel op de hoogte is durf ik te betwijfelen. Hoe dan ook, ze had het luid genoeg gezegd zodat enkele bouwvakkers (een garage metsend op het aangrenzend perceel) hardop begonnen lachen. Dat is trouwens gezond, dat lachen bedoel ik. Bijgevolg leverde mijn echtgenote die dag een grote bijdrage aan de gezondheid in het algemeen, zonder er zichzelf bewust van te zijn.

Lees ook: Een dagdroom in Thailand. Liever dikke tetten dan…

Over Roger Stassen 157 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*