Bentornato in Italia, parte 2

ChrisDe Gordel van Maria

Na een bezoek aan een stad met een scheve toren waarvan mij de naam even is ontschoten, doorkruisen we op weg naar nergens het schone Toscaanse land met zijn oude cipressen. Bij een driesprong wijst een verkeersbord naar Prato. We besluiten er een bakkie te gaan doen. Op zoek naar een uitspanning zien we op het plein voor ons een hoop drukte bij de Santo Stefano, een oud kerkje dat in de loop der eeuwen kunstig is opgepimpt met groen en wit marmer, geglazuurd terracotta, reliëfs en een baldakijn met dansende putti. Bij de zij-ingang vragen we de dienstdoende pater naar het waarom van alle drukte om vier uur ’s middags op een doordeweekse dag. ‘Het is 1 mei vandaag, gauw naar binnen, de mis begint zo.’

Het kerkje is afgeladen vol, in het midden geen zitplaats meer vrij. We lopen door naar achteren, nemen opzij plaats op een stenen richel. We bewonderen de fresco’s die in zachte pasteltinten de levensverhalen van Johannes de Doper en de Heilige Stephanus verbeelden, op het altaar de Madonna met het Kind.

Vier monniken en vier religieuzen gekleed in wit en pastelblauwe gewaden staan op, het geroezemoes verstomt. De vier vrouwen, jong, mooi, engelen bijna, beginnen met ijle sopraanstemmen te zingen, de mannen antwoorden met sonore bassen. Terwijl we luisteren met serene devotie, zien we voor ons in de zijbeuk de bisschop, een lange man met een grote paarse neus. Hij waant zich ongezien, zet na verloop van tijd zijn mijter af, veegt met zijn hand over zijn hoofd. Zijn vinger verdwijnt in een neusgat en na aandachtig peuteren piekt hij een oneerbiedig bolletje op het gangpad. We kijken de andere kant op, willen ons niet meer laten afleiden.

Na het zingen komt de bisschop in beweging. Zijn mijter staat weer op zijn hoofd, in zijn linkerhand houdt hij de staf met de gekruisigde Christus. Plotseling ziet hij ons, trekt even met zijn mondhoek, herstelt zich en geeft ons zijn zegen. Hoewel ongelovig en niet katholiek gaan wij erin mee en slaan, omdat wij genoten hebben van de prachtige muziek, ook een kruis.

Bij het koor voorin de kerk verdwijnt de bisschop om even later op het balkon te verschijnen. Hij houdt met beide handen een veelkleurig lint omhoog. De gemeente staat op, bekruist zich, prevelt gebeden. Tot drie keer toe heft de bisschop zijn handen. Dan verdwijnt hij, het geroezemoes zwelt aan, de kerkgangers verlaten de kerk, sommigen staan in groepjes pratend bijeen.

‘Wat hebben wij gezien?’, vragen wij aan een man, die langsloopt.

‘De Gordel van Maria’, zegt hij, ‘die heeft zij verloren, toen zij ten hemel voer.’ Later leren wij, dat dit een van de vele interpretaties is en een van de vele gordels.

‘Gelooft u erin?’, vragen wij.

‘Vandaag wel’, zegt hij grijnzend, ‘en u?’

‘Wij ook’, antwoorden wij, ‘vandaag dan.’

 

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 203 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.