De giftigste plant van Thailand

De kruip-door-sluip-door-weggetjes rond ons huis in Hua Hin zijn van het gebruikelijke type. Armetierige huisjes, een enkel winkeltje, een restaurant met een bladerdak, diverse laundries, reclameborden, slapende honden, veel vlagvertoon en een hoop afval.

En toch ontdekten we op een dag iets nieuws. Dat was toen mijn vrouw en ik op onze Honda Click op weg waren naar de Macro. In een boom vlak bij een winkeltje, dat water, koekjes en ijs verkocht, hing een wingerd met vruchten, die we nooit eerder hadden gezien. We waren er tientallen keren langs gereden zonder ze op te merken. Donkere peulen met daarin rode bonen met een zwart stipje. Ze leken een beetje op lieveheersbeestjes, maar dan groter. Als ik me uitstrekte kon ik er net bij.

Thuis gekomen, probeerde ik de naam van de plant te vinden. Maar het lukte niet. Niet met de boeken die ik had, en ook niet via internet. Ik heb het gevraagd aan mijn Thaise kennissen. Niemand wist het. Tenslotte heb ik het opgegeven en de vrucht op de koffietafel in de tuin gelegd. Voor de sier. Het was immers een mooie vrucht.

Zo verschrikkelijk giftig

Maar ja, het bleef knagen. En toen ik hem een jaar later zag in Delft op een dia tijdens een lezing over nuttige planten in Suriname, riep ik enthousiast uit: ‘Dat is ‘m!’. Alsof ik zojuist een crimineel had geïdentificeerd. Eerbiedwaardige grijze hoofden draaiden zich om. De hoogleraar in de ethnobotanie op het spreekgestoelte keek mij een moment aan van over haar brilletje. Daarna vervolgde ze haar verhaal.

Ze vertelde dat de plant in Suriname kokriki heette. Dat hij daar gebruikt werd door kruidendokters. Dat het heel goed mogelijk was dat deze plant uit Brits Indië kwam aan het eind van de 19e eeuw. Nadat de slavernij afgeschaft was werden namelijk Hindoestaanse contractarbeiders aangetrokken. En die zetten hun Ayurvedische geneeswijze voort in Suriname. En inderdaad, het oorspronkelijke woongebied van de plant is India en Zuidoost-Azië.

image002Abrus precatorius stond in sierlijke letters onder de plant. Abrus precatorius… eindelijk wist ik de naam. Dit is ‘m. Prachtige plant, maar zo verschrikkelijk giftig. Misschien wel de giftigste plant ter wereld. Je bezwijmt bijkans, als je er naar kijkt. Dat komt omdat de bonen kleine gifbommetjes zijn. Ze bevatten abrine. Dat is zo’n gevaarlijke stof, dat hij onder de terrorismewet valt als verboden stof.

U hoeft maar 0,3 mg binnen te krijgen en binnen een paar uur krijgt u ademhalingsproblemen, koorts, u gaat hoesten, zweten, gevolgd door longoedeem, uw huid wordt blauw, enfin van dat soort ellende, totdat uw bloeddruk en ademhaling geheel wegvallen en u begrijpt het al: u gaat er van tussen.

 

250px-Abrus_precatorius_seeds
Kleine gifbommetjes

Dat is niet veel, 0,3 mg. Een speldenprik. Maar er is ook goed nieuws. De kans dat u abrine binnen krijgt is klein. Het gif ligt namelijk verscholen onder een keiharde zaadhuid. Zelfs als u de boon opeet heeft u kans het te overleven. Dat komt omdat de boon niet verteerd wordt en uw lichaam verlaat zoals hij erin is gekomen. Zou u met een speld een gaatje boren in de boon, zodat de inhoud vrijkomt, ja dan… Maar waarom zou u dat doen?

Gevaarlijke gebedssnoeren

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kralenketting van Kokriki

En toch doen mensen dat. Omdat de bonen zo mooi zijn worden er kralenkettingen van gemaakt. Het is een lastig karweitje, juist doordat de zaadhuid zo hard is. De kans dat je jezelf prikt is groot. Er overlijden regelmatig mensen bij het maken van zo’n snoer.

Zelfs het dragen van zo’n ketting is al gevaarlijk. In 2010 had een Britse vrouw een halssnoer gekocht via eBay. Niet lang daarna kreeg ze abcessen en netelroos over haar gehele lichaam. De hele zomer moest ze overgeven, had diarree en ging halluniceren. Het snoer bleek te bestaan uit bonen van de Abrus precatorius.

 

 

kokrikie-necklace4
Een levensgevaarlijke kralenketting

Nu zou je denken, dat een normaal mens het wel uit hun hoofd zal laten om een kralenketting te dragen van zulke giftige bonen. Nou, mooi niet. De naam van de plant wijst er al op: Abrus precatorius. Het woord precare betekent bidden. Er worden gebedssnoeren van gemaakt.

De ellende is ooit begonnen in India. Vandaar heeft de gebedssnoer zich over de hele wereld verspreid. De boeddhisten, de moslims en ook de christenen gingen massaal aan de gebedssnoer. Zonder gebedssnoer was het niet mogelijk nog contact met God te krijgen. Het mobieltje van de gelovige.

In het hindoeïsme bestaan de snoeren uit 108 kralen. Ze worden gebruikt bij het uitspreken van de mantra’s. De zaden bestaan uit vijf segmenten, die samenvallen met de vijf gezichten van Shiva.

250px-Buddhist_mala_beads_in_nun's_hand
Boeddhistische rozenkrans

Ook de gebedssnoeren van boeddhistische monniken bestaan uit 108 kralen. Mala worden die snoeren genoemd. Wij noemen ze boeddhistische rozenkransen. De 108 kralen stellen de 108 verleidingen voor, die een monnik moet overwinnen om het Nirwana te bereiken. Meestal worden ze gemaakt van zaden van de heilige Bodhi-boom (Ficus religiosa), waaronder Boeddha zijn Verlichting heeft bereikt. Maar ze worden ook gemaakt van Abrus precatorius. Hetgeen het bereiken van de Verlichting mogelijk aanmerkelijk versnelt.

In de katholieke werd dat aantal gereduceerd tot 54 kralen, waaraan vijf extra kralen werden toegevoegd. Ze worden gebruikt om de ‘Onze Vaders’ en ‘Weesgegroetjes’ te tellen. In Nederland heet Abrus precatorius daarom het pater-noster-boontje. Stelt u zich voor bij elk Onze Vader gaat zo’n giftig boontje door uw vingers. Bidden tot je er bij neervalt. Bij elk Weesgegroetje een stapje dichter bij God.

Niet wetend dat de zaden zo giftig waren, heb ik de vrucht meegenomen naar Nederland. Hij zit nog in een doos. Staat er niet geschreven in Romeinen 6:22: ‘want het loon der zonde is de dood’?

Ik laat hem nog maar even ingepakt.

Meer weten?

Over Abrus precatorius: https://en.wikipedia.org/wiki/Abrus_precatorius
Over de giftigheid van Abrus precatorius: http://www.inchem.org/documents/pims/plant/abruspre.htm
Over de gifstof abrine: https://nl.wikipedia.org/wiki/Abrine
Over het pater-noster-boontje: http://deepfreezer0.blogspot.nl/2010/09/deel-132-paternosterboontje.html
Over Kokriki in Suriname: https://wildflowerssur.wordpress.com/tag/amazon-rainforst-of-suriname/
Over het gebruik van Abrus precatorius: http://www.volkoomen.nl/A/Abrus.htm
Over het Ayurvedisch gebruik van Abrus precatorius: http://www.ayurvedicnaturalhomeremedies.com/abrus-precatorius-or-gundumani-about-the-herb-medicinal-uses-and-precautions/
Over boeddhistische gebedssnoeren: https://anthromuseum.missouri.edu/minigalleries/prayerbeads/intro.shtml
Artikel uit Daily Mail over vrouw die ziek werd door dragen van een snoer met Abrus precatorius: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2131768/Jo-Wollacott-toxic-bracelet-Woman-sectioned-hallucinations-caused-jewellery.html

André van Leijen
Over André van Leijen 142 Artikelen
André van Leijen (1947), bioloog en vader van een dochter en een zoon, heeft les gegeven aan de Hogeschool Rotterdam en aan een middelbare school in Spijkenisse en in Vlaardingen. Hij ontwikkelde er lesmateriaal voor de natuurwetenschappelijke vakken en publiceerde in diverse bladen. Na zijn pensionering reisde hij met zijn Slowaakse vrouw twee jaar over de wereld, van Spitsbergen tot aan Kaap de Goede Hoop en van Vuurland tot het uiterste noorden van Canada. Daarna streken ze neer in Thailand en vervolgens in Schiedam. Van deze thuisbasis willen ze de wereld verder verkennen. Intussen werkt hij aan een boek.

3 Comments

  1. Wow, het idee om zoiets in huis te hebben! En wat raar dat je Thaise kennissen niet wisten wat het was?

    • Beste Dido,
      Mogelijk ligt dat aan mijn Thaise kennissen. Hans Geleijnse vertelde me onlangs dat zijn (Thaise) vrouw de plant onmiddellijk herkende aan de foto op de site en daarbij tal van horror-verhalen had.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.