De Geheimschrijver, deel 44

Na zijn confrontatie met vriend Roderick zoekt Nico Henk op. Hij wil nu wel eens weten hoe het zit met Roderick en jonge meisjes.

Terug naar Judith

Henk keek hem vragend aan. Hij leek even geërgerd dat Nico hem lastig viel met dit banale onderwerp, haalde zijn schouders op en begon een sigaret te rollen.‘Hoezo? Is er wat gebeurd, dat je dit nu opeens moet weten?’
Hij stak zijn sigaret aan, inhaleerde diep en blies via zijn neusgaten een grote rookwolk de ruimte in. Nico wuifde de rook weg en probeerde hem dwingend aan te kijken.

‘Nou goed dan. Maar je moet me beloven dat je het niemand verder vertelt. Het mag echt niet bekend worden dat je het van mij hebt. Ik heb een oom bij de zedenpolitie en die heeft het aan mijn vader verteld. Het ging over een meisje uit de villawijk waar die Van Haeften ook woonde. Ze was aangerand. In een schuurtje, geloof ik, in het park bij het huis van de Van Haeftens. Ik geloof zelfs dat ze verkracht is, maar dat weet ik niet meer zeker. Dat heeft mijn oom denk ik nu waarschijnlijk niet verteld. Maar dat is ook niet belangrijk. Maar goed, ze was erg in de war en had de dader niet goed herkend, maar ze dacht dat het die vriend van jou was. Een collega van mijn oom is op de zaak gezet en hij dacht ook dat het Van Haeften was, maar het was moeilijk te bewijzen. Hij had geen echt goed alibi, in elk geval niet waterdicht.

Hij was die middag met de hond wezen wandelen op het strand, en dat schijnt door zijn moeder bevestigd te zijn, maar is verder door niemand gezien. Die collega van mijn oom vond hem in elk geval een kwal van gozer, een enorm arrogante praatjesmaker, terwijl hij zijn vader, de minister, juist erg aardig vond. Die was bij het onderzoek erg behulpzaam geweest. En helemaal geen kouwe kak. Maar goed, die collega is op een bepaald moment zonder duidelijke reden van de zaak gehaald en een paar dagen later vonden ze iemand, de tuinman geloof ik, nee dat weet ik zeker, die heeft bekend. Maar mijn oom zei dat hij de hele zaak vond stinken. Het zou hem niets verbazen als die collega door druk van boven af van de zaak was gehaald. Zo zat het ongeveer, denk ik. Misschien ben ik wat details vergeten, het is tenslotte al een paar jaar geleden, maar in hoofdlijnen is dit wat ik heb gehoord.’

Hij pakte zijn sigaret op die tijdens zijn relaas in de asbak had liggen smeulen, nam een trek en drukte hem vervolgens uit. ‘Maar je houdt dit voor je, he. Je mag dit tegen niemand maar dan ook niemand verder vertellen. Niet aan je vriendin, niet aan die aardige jongen met dat lange haar, hoe heet-ie, die ook bij jullie woont en al helemaal niet aan die klootzak. Afgesproken?’

Nico knikte terwijl hij probeerde te verwerken wat Henk hem zojuist had verteld. Henk nam een slok pils en veegde automatisch met de rug van zijn hand over zijn snor, hoewel daar geen molecuul schuim viel te bekennen.
‘Maar vertel op, waarom moest jij dit opeens zo dringend weten?’

Nico wist dat hij nu niet het recht had om de ontmoeting met Emma te verzwijgen. Hij bracht zo kort en zakelijk mogelijk verslag uit en Henk hoorde het instemmend knikkend aan.
‘Zo te horen is ze nog steeds doodsbang voor hem. Ik heb het je gezegd, Nico. Die Van Haeften deugt niet. Er is iets heel erg mis met die hufter.’

Hij dronk zijn glas uit, stond op en zei dat hij een werkgroep voor de volgende dag moest voorbereiden. Bij het vertrek legde hij even zijn hand op de schouder en zei: ‘Die Van Haeften is geen vriend voor jou, geloof me nou eindelijk eens.’
Hij trok zijn jas aan, bedankte hem voor de ‘consumpties’ en verliet, links en rechts vrienden en bekenden groetend, het café.

Nico pakte een vochtig geworden bierviltje van het tafeltje en liet het afwezig door zijn vingers draaien. Hij liet het verhaal van Henk de revue passeren en vroeg zich af wat het uiteindelijk betekende. De voor de hand liggende conclusie was dat Roderick onschuldig was. Per slot van rekening had de tuinman bekend. Maar waarom was Emma dan nog steeds bang voor Roderick? Daar was nu geen reden meer voor. De dader zat achter slot en grendel. Misschien was er eerder iets tussen hen voorgevallen, iets wat haar beangstigd had, en had ze Roderick daarom verdacht Maar dat was gissen en daar schoot hij weinig mee op.

Hij besefte dat Henks relaas gekleurd werd door zijn enorme hekel aan Roderick. Dat mocht hij niet uit het oog verliezen. Hij herinnerde zich dat Henk de vorige keer over meer gevallen had gesproken, maar nu alleen maar het incident met Emma noemde. Die andere waren er kennelijk niet of waren zo vaag en onbeduidend dat hij ze nu was vergeten te vermelden. Dat nam niet weg, dat hij Roderick koste wat kost in de verdachtenbank wilde zien zelfs al duidde alles op zijn onschuld.

Hij besloot van invalshoek te veranderen en het incident met Emma vanuit het perspectief van de Van Haeftens te benaderen. Misschien kon hij er zo achter komen waarom het beter was Emma’s naam niet in huize Van Haeften te noemen. Ze had de familie met haar vals gebleken beschuldiging veel ellende bezorgd en had mogelijk zelfs een einde kunnen maken aan de carrière van Van Haeften senior. Dat kon ook de reden zijn waarom ze er vrijdag zo snel vandoor was gegaan. Ze schaamde zich voor wat ze had aangericht en durfde Roderick niet meer onder ogen te komen. Hij nam een slok bier en zag dat het viltje in zijn handen begon te verkruimelen. Hoe langer hij erover nadacht, hoe plausibeler hij deze redenering begon te vinden. Eylard had gelijk. Er waren veel mensen die Roderick uit allerlei motieven een hak wilden zetten. Akkoord, hij was voor buitenstaanders vaak onuitstaanbaar, dat viel niet te ontkennen, maar dat gaf hen nog niet het recht hem met hun aantijgingen door het slijk te halen.

Hij stak zijn wijsvinger door het hart van het viltje, versnipperde het en veegde de resten op een hoop. Hij keek op zijn horloge. Het was bijna zes uur. Judith zou nu wel thuis zijn. Hij betaalde en verliet de kroeg. Ondanks de al met al positieve uitkomst van het gesprek met Henk voelde hij zich licht gedeprimeerd.

Judith had het hele weekend behangen en geschilderd en was daar nog doodmoe van. Haar vader was ‘ongelofelijk onhandig’ en had uiteindelijk meer in de weg gelopen dan geholpen. Ze had hem tenslotte met een boek in een stoel gepoot en van tijd tot tijd opdracht gegeven koffie en thee te zetten Pas toen had ze kunnen opschieten. Nico zag een kleine witte veeg in een weerbarstige toef haar die kennelijk was ontsnapt aan de hoofddoek of muts die het haar tegen de witkalk had moeten beschermen. Hij vond het charmant en zei hij haar dit ook. Ze keek hem lachend aan en zei dat ze het er nooit uit zou wassen.

Hij vertelde haar over zijn verblijf bij de Van Haeftens, maar liet de ontmoeting met Emma en het pesten van de kale man in de trein onvermeld. Ze vroeg hem of hij het leuk had gevonden en hij antwoordde dat het ‘interessant’ was geweest. ‘Iedereen was reuze vriendelijk, zijn broer, zijn moeder en aan niets merkte je dat zijn vader een van de machtigste mannen van het land is.’

Maar ze had al gauw in de gaten dat er iets aan de hand was en vroeg hem waarom hij zo mat was. Hij ontkende dat, zei verontschuldigend dat hij net als zij moe was en bij de Van Haeftens slecht had geslapen.
‘Ik kan niet in vreemde bedden slapen. Dat had ik als kind al.’
‘Dan blijf je vannacht hier. Of is dit ook een vreemd bed?’

Hij schudde zijn hoofd en keek haar aan. De dronken jongen in het cafe van wie hij toen de condooms had gekregen, had gelijk. Hij was een geluksvogel. Maar de neerslachtigheid verdween niet. Judith pakte hem bij beide handen, trok hem naar zich toe en omhelsde hem. ‘Kom op. Ik neem je mee uit eten. Ik heb geen zin om te koken en ik heb van mijn vader 50 gulden gekregen en die gaan we nu samen lekker over de balk smijten.’

Ze gingen naar een kleine bistro die hij niet, maar zij wel kende. Zij koos de gerechten en de wijn en tijdens het eten trok het gevoel van onbehagen geleidelijk weg. In het begin was Judith het meest aan het woord maar gaandeweg werd zijn aandeel in het gesprek groter. Hij was zelfs weer in staat haar aan het lachen te maken en beloofde haar in te wijden in het best bewaarde geheim van politiek Den Haag. Kon hij haar vertrouwen? Zou ze zelfs onder de heftigste martelingen geen krimp geven? Ze knikte een paar keer overdreven heftig ‘ja’ en zei dat ze niet kon wachten.

Hij boog zich over het tafeltje naar haar toe zodat hij de wijn in haar adem kon ruiken, pakte een hand, keek samenzweerderig om zich heen, schoof een lok haar weg en fluisterde haar vervolgens in het oor: ‘De grote staatsman speelt in zijn vrije tijd monopolie. En hij kan niet tegen zijn verlies. Als hij niet wint, heeft hij geweldig de pest in. Stel je voor dat andere partijen dat te weten komen. De koppen in de krant. ‘Grote Staatsman kan niet tegen verlies bij kinderspelletje.’

Hij ging weer zitten en keek haar indringend aan. Ze beantwoordde zijn blik met eenzelfde vastberadenheid en zei zacht maar gedecideerd. ‘Ik hoop het door u in mij gestelde vertrouwen nooit te beschamen.’

Peter van Nuijsenburg
Over Peter van Nuijsenburg 196 Artikelen
Journalist en publicist Peter van Nuijsenburg (64) werkte in het verleden bij De Telegraaf, Elsevier en persbureau GPD. Voor deze laatste organisatie was hij correspondent in Johannesburg, Berlijn en Tokio. Peter was voorheen ook parlementair en economisch redacteur. Hij is liefhebber en kenner van kunst en cultuur. Bij dagblad Trouw publiceerde hij boekbesprekingen. Beroepsmatig en (meer recentelijk) als toerist was hij in Thailand en andere Asean–landen.

2 Comments

  1. Beste Peer, makkelijkste manier is om Peter van Nuijsenburg aan te klikken in de Auteursgalerij. Niet op e foto klikken maar Peter’s naam. Je krijgt dan alle (aanklikbare) afleveringen van De Geheimschrijver keurig op een rijtje te zien

  2. geachte redactie!
    ooit ben ik enthousiast begonnen aan het volgen van dit feuilleton ‘De Geheimschrijver’ maar ben blijven steken bij deel 20.
    ik check zeker niet elke dag het internet laat staan m’n inbox en als er dan nog schoolvakantie tussendoor komt dan loop je snel achterstand op.
    nu wil ik weer inhaken maar kan niet eerder dan deel 44 oproepen…
    is er ’n mogelijkheid dat de eerdere delen weer online zijn op te roepen?
    bij voorbaat vriendelijk dank!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.