De Geheimschrijver, Deel 16

Roderick heeft ter ere van Nico een feest georganiseerd. Erg leuk vindt Nico het niet, maar na een paar biertjes komt hij los.

Hij begon zich te ontspannen. Hij liep weer naar de teil en keerde terug met twee blikjes, waarvan hij de eerste snel leegdronk. Hij liet een langgerekte boer, grinnikte en veegde met de rug van zijn hand over zijn vochtige lippen. Tijd voor een paar goeie dansnummers. Hij rommelde wat in de stapels en haalde een plaat van de Rolling Stones te voorschijn. Sticky Fingers. Hij zette de plaat op en draaide de volume knop open. Brown Sugar. Wat dacht je wat. Hij trok het blikje bier open en toastte op Mick Jagger. How Come You Dance So Good? Hij nam een paar slokken en maakte een paar danspasjes.
Waauw!

Deel 16: Nico danst

Het feest was in volle gang. Er werd gedanst in het wazige licht, waarin rooksluiers zweefden. Er werd gedronken en gelachen, gepraat en gerookt. Op een matras zat een groepje langharige jongens die om beurten aan een joint zogen. Nico dronk bier, gooide van tijd tot tijd een handje pinda’s in zijn mond, draaide platen en voelde zich helemaal in zijn element. Hij wist dat hij bezig was dronken te worden, of, waarschijnlijker, al was, maar dat kon hem niets meer schelen.

Hij kondigde de nummers aan met een steeds groter worden enthousiasme dat door een paar meisjes die steeds bij hem in de buurt leken te zijn, met even enthousiast applaus werd beloond. Het spoorde hem aan nog enthousiaster te worden. Hij keek met een met elke slok toenemend interesse naar de meisjes. Een van hen, ze had een lange blonde paardenstaart, reageerde nog geestdriftiger dan haar vriendinnen. Misschien was het geen gek idee haar zo ten dans te vragen. Ze leek hem wel aardig te vinden.

Hij werd in deze overpeinzingen gestoord door Roderick, die hem vroeg de muziek even zachter te zetten.
‘Waarom?’, vroeg hij bijna geërgerd.
Roderick transpireerde hevig, leegde in een paar slokken een blikje en kneep het fijn.
‘Ik moet even een paar woorden tot de gemeente spreken. Het is niet alleen maar zuipen, dansen en blowen. We gaan nu over tot het formele gedeelte van de avond. Wees niet bang. Het duurt niet lang. Zet de muziek nu even af, wil je. Dank je.’
Hij sprak met slepende tong.

Er gingen kreten van protest op. De dansers riepen verontwaardigd dat ze door wilden gaan. Een jongen met een tot zijn navel open hangend hemd begon ‘We want more’ te roepen. De een na de ander viel in zodat het aanzwol tot een spreekkoor, dat ondersteund werd met ritmisch handgeklap. Iemand riep: ‘kein geloel, spielen’. Nico had nog nooit iemand tegelijk zo dronken en bekakt gehoord. Erger zelfs dan Roderick.

Nieuwsgierig zocht hij wie dat was en zag een dikkige man in driedelig pak met das die zijn armen om het middel van twee meisjes in zeer korte rokjes had geslagen. Een van hen had zwart haar, dat als een sluier op haar schouders hing. Ze lachte een stralende lach. Ze was bruin, zag Nico, die zijn ogen niet van haar kon afhouden. Alsof ze net van een tropisch strand kwam. God, wat was ze mooi. Hij keek naar de geluksvogel die dit prachtige schepsel mocht vasthouden. Hij was een stuk ouder dan de anderen. Zijn hoofd was rood aangelopen en drijfnat. Zijn haar plakte in een kleffe lok op zijn voorhoofd, het zweet droop langs zijn vlezige wangen en hals en hij hijgde zwaar. Wat moet zo’n ouwe zak met zo’n mooi meisje, dacht Nico. Dat moest verboden worden.

‘Roderick, lul, ik ben net lekker met deze prachtvrouwen aan het dansen en dan moet jij het feest weer bederven. Ga weg, man. En laat dat mannetje weer de muziek aanzetten.’
‘Natuurlijk wil ik jouw pret niet bederven, Oskar. Dat staat verre van mij. Maar ik ben de gastheer en ken mijn plichten. En een van mijn plichten is het redden van schone jonkvrouwen uit jouw wellustige klauwen. Dames, red het vege lijf, voordat Blauwbaard u naar zijn duistere burcht sleept.’

Er werd gelachen en gejoeld.
‘ Roderick. lul. Je berooft ze van de kans van hun leven. Ingewijd worden door mij in de geheimen van de liefde. Is dat niet de droom van elke jonge vrouw?’
Opnieuw gelach en gejoel. Iemand klapte luid in zijn handen. Een ander floot op zijn vingers. Nico zag dat het meisje met het donkere haar zich uit Oskars greep had los gemaakt.

‘Het lijkt eerder een nachtmerrie, waaruit de dames pas zullen ontwaken als ze wakker worden gekust door een schone prins. En voor die rol ben ik beschikbaar. Horen jullie dat? Maar Oskar, het gaat nu voor een keer niet om jou en je onweerstaanbare charme, en ook niet om mij, maar om de jongeman naast mij. Het platenmannetje zoals jij hem daarnet en zoals gebruikelijk voorbarig en zonder reden meende te moeten typeren.’

Hij nam een slok bier, klom op een stoel en monsterde het gezelschap dat verwachtingsvol naar hem opkeek.
Hij veegde met zijn arm het zweet van het voorhoofd en begon te spreken.

‘Dames en Heren,
Ik zal uw tijd niet al te lang in beslag nemen. Ik ben niet zoals Oskar die meent dat hij ons moet lastig vallen met zijn wensdromen die zoals wij allen weten nooit werkelijkheid zullen worden.’

Er werd luid gelachen en geapplaudiseerd. Roderick maakte een bezwerend gebaar en maande het gezelschap tot stilte.

‘Nee, ik wil slechts onze nieuwe medebewoner Nico Duivendrecht bij u introduceren. Nico woont sinds het begin van de maand bij ons. Hij studeert rechten en is 20 jaar. Zoals u allen weet hanteren Eylard en ik een uiterst strikt selectiebeleid. U kunt zich inderdaad in alle gemoede afvragen of u door onze ballotage zou zijn gekomen. Daaruit mag u afleiden dat Nico, ofschoon nog pril, een bijzonder mens is. De dames en vermoedelijk ook een enkele heer onder u hebben natuurlijk al vastgesteld dat hij een buitengewoon aantrekkelijke jongeling is. Iemand, ik zal niet verraden wie, dat is voor het gezelschapsspel in de kleine uurtjes, vroeg mij al wie die knappe, ranke balletdanser was. Ik heb hem schuine streep haar gewaarschuwd geen misbruik te maken van zijn onschuld. Maar het gaat, zoals wij weten, uiteraard niet alleen om uiterlijke schoonheid. Het gaat ons, Eylard en mij, in de eerste om de mens Nico. En we zijn ervan overtuigd geraakt, dat ook de mens Nico …..’

Op dat moment knalde ‘Sympathy for the Devil’ op volle sterkte uit de speakers. Er werd gejuicht, gejoeld en geklapt. Roderick keek verstoord op. Nico zag Eylard bij de platenspeler staan. Hij grijnsde van oor tot oor. Hij maakte een verontschuldigend gebaar en riep over de muziek iets tegen Roderick, dat Nico niet verstond. Roderick grinnikte.

‘Wat zei hij,’ vroeg Nico.
‘Dat ik niet deug als dagsluiter. Hij heeft gelijk, natuurlijk. Ik liet me meeslepen. Dokter Drank. Ik hoop niet dat je het erg vond. Ik zal een biertje voor je halen.’
Nico schudde het hoofd. Hij had zich enorm opgelaten gevoeld, maar wilde dat niet zeggen. Mijn god, wat moesten ze wel niet denken. Hij stond voor lul. Ranke balletdanser, de mens Nico, Christus nog aan toe. Misschien dacht die donkere schoonheid nu wel dat hij homo was. Hij was gelijk nuchter. Wat een zak, Roderick. Hij ging misnoegd op de rand van een matras zitten en staarde somber voor zich uit.

‘Trek het je niet aan, ‘zei een meisjesstem. “Mag ik?’
Hij keek op, recht in de ogen van Charlotte die hem vriendelijk toelachte en naast hem ging zitten. Ook dat nog, dacht hij, aardig moeten zijn tegen dat verwende nest, en schikte mokkend in..

‘Hij kan soms zo’n hork zijn. Daar weet ik alles van. Maar hij bedoelde het niet zo. Hij wilde je echt alleen maar een plezier doen, maar dan gaat ie met zich zelf op de loop en dan is er geen houden meer aan. Goed dat Eylard ingreep, want anders stond hij nu nog te raaskallen. Neem van mij aan dat hij je echt graag mag, anders had je hier nu niet gewoond.’

Nico knikte, niet geheel overtuigd.
‘Ik dacht dat hij me voor’ – hij had lul willen zeggen, maar slikte dat nog op tijd in -, voor aap wilde zetten. Met dat balletdanser en de mens Nico, en zo.’
‘Welnee, Hij heeft gewoon te veel gedronken en dan kraamt ie onzin uit. Ik kan het weten, want ik ben hier na Eylard de grote Roderick-expert. Als ik je vertel wat wij in de loop der jaren met hem hebben meegemaakt, man, dat geloof je nooit.’

Roderick kwam terug met een blikje bier en een plastic bordje met een stukje stokbrood, dat hij aan Nico gaf.
‘Boetedoening. Persoonlijk voor jou besmeerd met de beste paté van het huis.’

‘Mijn god, Roderick, wat was dat weer voor een vertoning. Nico wist niet hoe hij het had. Hij dacht dat je hem voor lul wilde zetten en geef hem eens ongelijk. Balletdanser, schone jongeling, de mens Nico. Ik geloof echt dat we je op rantsoen moeten zetten.’
Roderick grinnikte schaapachtig en ging theatraal voor Nico op zijn knieën.

“Nicolai, ik vraag je nederig om vergiffenis. Ik had dit niet moeten doen. Maar wees er van overtuigd dat ik het niet rot bedoelde. Ik vind je echt een aardige jongen.Vriendjes?’
Hij stootte met zijn blikje tegen dat van Nico.
‘Vriendjes,’ zei Nico.

Roderick kwam overeind en wurmde zijn kolossale ijf tussen Nico en Charlotte. Hij leunde achterover, met zijn hoofd tegen de muur en sloot zijn ogen.
‘Maar je lijkt echt op een balletdanser,’ zei hij opeens en lachte.
Een seconde later vertrok zijn mond zich tot een grimas.
‘Au, godverdomme, Lot.’
En klagend tegen Nico. ‘Ze knijpt me altijd heel hard in mijn kruis als ik wat stoms zeg.’
‘Niet altijd, want dan kon ik wel aan de gang blijven en had jij allang geen kruis meer over,’ zei Charlotte.

Nico lachte, nam een hap van het stokbrood en dronk wat bier. Zijn stemming werd weer iets beter, maar het feestgevoel keerde niet terug. Nog niet. Misschien zou het helemaal niet meer terugkomen. Charlotte stond op, pakte hem bij de hand en leidde hem naar de dansvloer.
‘Zo, en laat nu maar eens zien hoe goed je kan dansen.’

Ze mengden zich tussen de kronkelende, wiegende en zwaaiende lijven.
Sommige dansers schreeuwden half buiten adem de tekst van de songs mee.
Anderen schuifelden voorbij met een sigaret op de lip en een blikje pils in de hand. Weer anderen hielden hun partner in stijve omarming alsof ze aan het stijldansen waren. De meesten konden niet dansen en bewogen zich voort in een houterige choreografie die geen enkele relatie had met de muziek.

Nico bleef even staan, zocht door de klanken naar het ritme en begon te dansen. Charlotte volgde zijn voorbeeld. Nico voelde hoe het ritme zijn bewegingen dicteerde. Hij draaide om zijn as, ging door zijn knieën, kwam weer overeind, strekte zijn armen naar voren, liet ze langs zijn lichaam afglijden, wiegde met zijn heupen en veegde met korte gebaren het haar uit zijn gezicht. Het ging in e-e-n vloeiende beweging, in e-e-n volmaakte cadans.

Hij voelde hoe hij in zichzelf opging en bijna in trance raakte. Hij danste met half gesloten ogen en zag door zijn oogharen hoe Charlotte mee gleed in de door hem geleide pas des deux. Ze had de bovenste knopen van haar bloesje open geknoopt en hij zag haar borsten meedeinen op de muziek Ze had haar ogen gesloten en glimlachte, terwijl ze om hem heen wervelde.

De andere dansers maakten ruim baan voor hen en begonnen hen met ritmisch handgeklap aan te moedigen. Nico voelde het zweet langs zijn lichaam gutsen. Het haar hing als een nat gordijn in zijn gezicht. Hij veegde het weg en zag Charlotte’s rokje uitwaaieren rond haar lichaam, waardoor even haar slip zichtbaar werd. Haar blouse was drijfnat, plakte tegen haar lijf en hij zag hoe haar tepels zich tegen de natte stof drukten. Hij kon door de parfum haar zweet, haar lichaamsgeur ruiken. Dat wond hem enorm op. Hij rukte naar haar op, daagde haar uit, wilde haar ruiken, haar lichaam tegen het zijne voelen. Zij week terug, lokte hem uit, wenkte hem. Ze waren nu de enige dansers.

De anderen stonden bewonderend, hen aanmoedigend, klappend en soms ritmisch met hun voeten op de vloer stampend in een kring om hen heen. Opeens zag hij Roderick staan. Hij staarde met een duistere blik naar hun bewegingen. En onmiddellijk begreep hij dat hij een grens had bereikt die niet overschreden mocht worden. Hij temperde zijn bewegingen, keek naar Charlotte en zag dat het signaal ook haar had bereikt.

Ze namen afstand tot elkaar en dansten in neutrale figuren naar het einde van de muziek. Nico maakte een diepe buiging voor Charlotte, die op haar beurt een reverence maakte. De omstanders klapten luid, slaakten bewonderende kreten en gingen als geïnspireerd bij de volgende plaat zelf weer dansen.

Charlotte en Nico stonden nog na te hijgen toen Roderick op hen afkwam. Nico keek hem argwanend aan, wist niet wat hij kon verwachten. Maar de donkere blik was verdwenen en hij lachte.
‘Zie je wel dat ik gelijk heb. Je bent een danser. Ik durf me nu nooit meer op de dansvloer te vertonen als jij in de buurt bent.’
‘Charlotte is echt heel goed,’ zei Nico.

Hij veegde met een hand over zijn drijfnatte voorhoofd en sloeg de druppels van zijn hand. Zij gezicht gloeide. Zijn hemd en broek plakten aan zijn lijf en benen.
‘Ik ben als elk braaf klein meisje op balletles geweest. Maar dit is natuurlijk wat anders. Maar Roderick heeft wel gelijk, Nico. Je bent een geboren danser.’
‘Ik doe gewoon wat de muziek me ingeeft’, zei Nico bijna verlegen. ‘Ik heb nooit het idee gehad dat het iets bijzonders is.’
‘Mick Jagger kan er een puntje aan zuigen, echt.’

Ze keek Roderick met een blik van verstandhouding aan.
‘Ik ga me even opknappen.’
‘Doe dat, Lot, maar ga naar de badkamer boven. Als het goed is, is dat verboden terrein voor het naast de pot pissende, poepende en kotsende volkje.’
Ze staarden haar na en Roderick sloeg hem op de schouder.

Wordt vervolgd.

Peter van Nuijsenburg
Over Peter van Nuijsenburg 194 Artikelen
Journalist en publicist Peter van Nuijsenburg (64) werkte in het verleden bij De Telegraaf, Elsevier en persbureau GPD. Voor deze laatste organisatie was hij correspondent in Johannesburg, Berlijn en Tokio. Peter was voorheen ook parlementair en economisch redacteur. Hij is liefhebber en kenner van kunst en cultuur. Bij dagblad Trouw publiceerde hij boekbesprekingen. Beroepsmatig en (meer recentelijk) als toerist was hij in Thailand en andere Asean–landen.