De garderobekast

Het is dag zeven van de week. Een gedrum van jewelste. Tientallen mensen met veel te grote winkelkarren verdringen zich om toch maar zo dicht mogelijk bij de geel afgebakende scheiding tussen winkelheiligdom en parking te geraken.

Aan de overkant eenzelfde schabouwelijke schouwspel. Tientallen wagens verdringen zich om toch maar zo dicht mogelijk bij hun bijbehorende partner met veel te grote winkelkar te geraken. Het aantal kartonnen dozen is niet op een hand te tellen.

Van piepkleine doosjes met Philipslamp tot heuse garderobekasten. Een vrouw achter twee volgeladen winkelkarren wacht op haar man, die de wagen halen is.

Ze maakt zich behoorlijk boos op de bestuurder van een andere auto, die het aandurft net voor haar te parkeren. “Das ist ja unser Platz!”, roept ze onomwonden in haar eigen landstaal. Een dergelijke gebiedsopeising, het blijft vreemd in de oren klinken.

garderobe.2Het is dag zeven van onze trektocht. Een mooie klim naar Muktinath, een erg belangrijk heiligdom voor zowel boeddhisten als hindoes. Een prachtig zonovergoten landschap ontplooit zich voor ons. Imposante bergen, verre valleien, vogels in vlucht en dromerige dorpjes met spelende kinderen.

Alles ademt rust en vrede uit. Maar sommige dingen verschijnen wanneer je ze het minst verwacht. Die wet indachtig verschijnt er net voorbij de volgende bocht…een kast.

Niet zo’n glazen drankenkast in een schamel stalletje langs de weg, geen afgedankt meubelstuk achtergelaten op een lokaal stort. Neen, een heuse garderobekast die net als ik naar boven trekt. Met twee stevige benen eronder.

Iets doet me vermoeden dat het niet om een wandeltoerist gaat. Wellicht een lokale bewoner die komt van de schrijnwerker een dorp verderop en op weg is naar huis.

Zonder winkelkar, zonder kartonnen doos, zonder boze Duitse vrouw. Maar mét garderobekast, dat wel.

Renaat Brenard
Over Renaat Brenard 15 Artikelen
Renaat Brenard, vijftiger uit Genk Belgisch Limburg, draagt het motto "leven om te reizen" in zijn schild. Hij is gehuwd met de bevallige Chinese Bei. Inspiratie voor zijn verhalen puurt hij vooral uit zijn inmiddels gigantisch reisfotoarchief.