De farang baalt en betaalt (2, slot)


 

De laatste uitspatting

 

Yu zwaait kirrend haar bloemetjesjurk omhoog. Het trio bejaarden rond haar barkruk ziet een minuscuul slipje strak gespannen over een zwarte lange korte onderbroek. Sexy, schaterlacht ze en kletst haar handen op het blote deel van haar imposante dijen. De drie mannen kijken elkaar aan. ,,Daar krijg ik ‘m niet van omhoog”, zucht Marcel.

,,Kom op maat, niet zo treurig. Je bent pas zeventig lentes jong”, zegt Geert, een onbestemd aantal jaren ouder dan zijn vriend maar gezegend met grote energie.  Met een zekere regelmaat ontvlucht hij Nederland om cultuur en bezienswaardigheden in Aziatische streken te exploreren. Jaap, met 67 de jongste van het trio en net als Marcel al een decennium in Thailand geketend aan een Thaise schone, valt Geert onmiddellijk bij. ,,Niet zeuren”, voegt hij Marcel toe. ,,Straks wordt dat wel anders. Ik weet nog een prima A Go Go. Je kent m’n devies: uit honger krijgen om thuis te kunnen eten”.

Marcel, ‘der Dritte im Bunde’  gruwt bij die gedachte. Hij haat bovendien die uitstalkasten van genummerd Aziatisch vrouwenvlees, brutaal betast door halfdronken Neanderthalers. Mismoedig kijkt hij in de halflege bar om zich heen. Neon. Veel kleurig neon. In het desondanks vale licht ontwaart hij het gebruikelijke gezelschap: voornamelijk op leeftijd geraakte heren, verzameld rond een rechthoekige bar. Sommigen getooid met een kekke haarband om een ‘hippe’ leeftijdloze indruk te maken op het prominent aanwezige kortgerokte vrouwvolk.

Hello Handsome Man

Dat hangt vrolijkheid veinzend om de prooien heen. Marcel kent het recept. Het verleidelijke lachje. Het ‘hey handsome, where you from’. Het handje eventjes op je dij. Hoog genoeg om testosteronrestanten in beweging te brengen, voldoende ver van het erogene epicentrum om het zedig te doen lijken.

,,I did it my way”, blert vanaf het kleine podium in een hoek van het etablissement een in zilverkleurige stretch verpakte zangeres. Haar band, drie verveeld kijkende heren, overstemt haar giga decibellen met jankende gitaarsolo’s en fantasieloos hakwerk op een versleten drumstel.

‘We are the world’ pretendeert het etablissement dat het drietal voor sentimental reasons als startpunt van een duik in het  ‘opwindende nachtleven’ koos.mail.google.com

Tien jaar geleden hadden ze elkaar bij toeval in ‘We are the World’ ontmoet. Een trio viriel denkende farang-groentjes op zoek naar exotisch vertier. Het werd destijds een dolle avond, met pauzes in de alcoholstroom als de mens niet van steen bleek en het vlees zwak.

„Even aan ontwikkelingshulp doen”, grapten ze dan alvorens zich na betaling van de barfine een wijle met een sexy young lady af te zonderen.

Schimmenspel

De gebeurtenissen van die ontmoetingsavond smeedden een band. Als Geert op zijn ontdekkingsreizen Thailand weer aandoet zoeken ze elkaar op. Herinneringen ophalen aan ‘toen’.

De tand des tijds maakt echter bij elke volgende ontmoeting de steeds sterkere verhalen tot een schimmenspel. Marcel bijvoorbeeld wil niet meer naar ‘We are the World’. De wereld verdient beter, werpt hij tegen als Jaap zijn favoriete bar weer eens als ontmoetingsplaats voorstelt.

Het schimmenspel heeft zich in de loop der jaren naar meer beschafde locaties dan bierbars verplaatst. Samen uit eten, wat klagen over allerlei oudemannenkwalen, plus wat grappen en grollen, ook heel gezellig.

Geert vindt dat prima. Met zijn opgeruimde karakter en kleurrijke verhalen over zijn avonturen in de lage landen en andere opwindstreken ontpopt hij zich als bindende factor tussen de totaal van karakter, opvatting en levenswijze verschillende Jaap en Marcel.

De laatste verkoopt zijn eeuwige twijfel over zin en vooral onzin van zijn Thaise bestaan graag als product van een kritische geest. Hij  woont ver van het stadsgewoel in een door locals gedomineerd plattelandsbuurtje. Bij tijd en wijle kruipt hij ‘om intellectueel bij te tanken’ uit zijn schulp voor een goed gesprek met een geestverwante expat.

Jaap daarentegen heeft domicilie gekozen in het onstuimig kloppende hart van de grote stad. Hij weet zich daar omringd door expats, is een uitgaander, een vis in het water van een farangclubje ‘levensgenieters’. Jaap is er tevens rotsvast van overtuigd dat hij er destijds goed aan heeft gedaan het ‘respect- en gezagloze Nederland waar iedereen gelijk moet zijn’ te verruilen voor het lekker ouderwets gezagsgetrouwe Thailand, waar de mens zijn plaats kent en dat met een beleefde glimlach bevestigt.

Het is dan ook aan Geert te danken dat het drietal voor dit ‘jubileum’ is teruggekeerd naar de plaats waar het allemaal begon. Zelfs Marcel bleek niet bestand tegen zijn grappig opgewekte ‘we gaan er in Gomorrah als de Sodomieters nog een keertje tegenaan’.

Fine

We are the World revisited. En dus bier, veel bier. Terwijl Jaap in druk gesprek raakt over de goeie ouwe tijd met de bij het meubilair horende mama san probeert Yu uit alle macht Geert aan de haak te slaan. Ze heeft zichtbaar haar sporen verdiend in de vermaaksindustrie. Deskundig richt ze haar pijlen op het zwakke plekje in het sociaal-liberale hart van Geert. Veel roerende verhaaltjes over haar drie bloedjes van kinderen, begeleid door terloopse handopleggingen op plaatsen waar effect wordt verwacht. Dankzij haar onvermoeibare inzet kunnen haar bloedjes straks immers aan ‘real universities’ studeren. Moet lukken, zeker als Geert een handje helpt. ‘Fine me baby’, lispelt ze.

Marcel ziet Geerts hoofd steeds roder en glimmender worden. mail.google.com (4)ziet voor zich hoe diens iele lijf wordt verpletterd onder minstens  70 kilo wulpse sensualiteit. Tijd om te waarschuwen heeft hij echter niet. Hij krijgt zelf de handen vol aan een toegesnelde zeer opdringerige twenty-something met spleetje tussen grimlachende tanden. Marcel weet uiteindelijk het vege lijf te redden door haar boven de muziek uit in het oor te schreeuwen ‘you are looking at the hole in the ozone layer, lady’. Ze kijkt hem niet begrijpend aan en beent schokschouderend weg.

Doolhof

Dan volgt een breekpunt. Jaap wil hongerig raken in een gogo. Marcel heeft geen trek en zegt voor geen prijs. Met een ‘Ik begrijp je niet’ probeert hij Jaap uit te leggen dat het overal in Thailand hetzelfde is sinds dik zestig jaar geleden Patpong de bakermat van bierbars, gogo’s en soapy massages werd. Soi Cowboy, Nana, Walking Street, Patong, Loh Kroh Road, zelfs Soi Bintabang -Bangkok, Pattaya, Phuket, Chiangmai, Hua Hin. braakt hij. ,,Het concept en de levende have zijn stomvervelend identiek. Jonge meiden, snakkend naar geld en een farang-droomprins, meisjevoor de wolven gegooid door eh, eh….: Hij komt niet meer uit zijn woorden, een dronkemanstraan rolt over zijn wang.

Jaap maakt geërgerd een wegwerp-gebaar. Geert raakt van zov eel treurigheid geheel van de leg. ,,We zoeken een leukere bar”, beveelt hij, de teleurgesteld kijkende Yu een fikse tip in de hand drukkend.

Ze komen van de drup in de regen. We are the World gaat naadloos over in een doolhof van als twee druppels water op elkaar lijkende bierbars, een helse kakofonie van coversongs en ‘welcome handsome’ krijsende dames.

‘Effe bijtanken’, hijgt Marcel als ze eindelijk de straatkant van het complex bereiken. Hij hijst zich chagrijnig op een barkruk. Geert en Jaap volgen schokschouderend zijn voorbeeld. De vier bloedmooie jonge meiden achter de bar draaien hen ontgoocheld over zoveel vergane glorie de rug toe. Jaap laat zich niet foppen en beveelt met wat krachtig vingerknippen een van hen drie Leo-tjes in koelhoudend kondom op de toog te zetten. Buiten begint het triest te miezeren, waarschijnlijk omdat de band twee bars verderop er een neonversie van Purple Rain uitperst.mail.google.com (2)

 

Speerpunten

De genadeslag aan de jubileum-viering wordt toegekend door een passerende Medelander. Hij voegt zich plompverloren bij het drietal met een origineel ‘óók Nederlander, hoor ik’. ..Neem een biertje van me“, zegt het. ,,Mijn naam is Frans, je weet wel, van met Frans meer kans en sjans“, zegt het. Ik ben accountant en ‘keiharde single’ te Abcoude, zegt het, alsof dat indruk moet maken.

De man is een praatwaterval. In no time krijgen Geert, Jaap en Marcel zijn tragische levensloop voorgeschoteld. Ooit was hij werkend expat in Bangkok, getrouwd met wat hij omschrijft als een ‘white skin hiso lady’.

Mooi leventje, zegt hij, en rammelt er vervolgens een aantal ‘speerpunten’ uit die het treurige einde van dat leventje belichten. Belangrijkste: zij was stikjaloers. Hij kon er niets aan doen als zijn blik in gezelschap naar diepe decolletés werd gezogen. Hij werd dus aan de dijk gezet. Haar netwerk deed hem zijn baan verliezen. Terug naar Nederland, oude stiel weer opgepakt, finito Thais sprookje.

ZakChinees

,,Maar Thailand zit me in het bloed”, bezweert hij, een zwarte zakChinees tevoorschijn toverend. ,,Ik kom jaarlijks minstens een of twee keer terug. En weet je waarom? Hij tikt snel een aantal getallen op zijn rekenmachientje. Zaks

,,Mijn leven in Nederland. Ik geef het toe: hoerenloper. Drie, hooguit vier keer per maand shorttime met een lichtekooi. In Thailand sociaal werker. Voor hetzelfde bedrag vier weken lang drie nachten per week sponsor van een straatarme schone. Als ik het handig aanpak en de koers van de baht gunstig is vlieg ik zelfs gratis”, voegt hij er met een vette knipoog aan toe.

Jaap, Geert en Marcel kijken elkaar aan. Tegen zoveel vertoon van viriliteit zijn drie oude mannen niet bestand. ,,Je hebt altijd baas boven baas”, zegt Jaap. „Let’s go”, smeekt Marcel als Geert een poging doet Frans op het spoor van Yu te zetten.

mail.google.com (3)

EPILOOG

Geert komt op de terugweg naar zijn hotel een lieftallige dame met onweerstaanbaar lange benen tegen. Een emailtje aan Jaap en Marcel verklaart ’s morgens zijn afwezigheid bij het afgesproken gezamenlijke ontbijt: ,,Heb het even erg druk”.

Marcel berijdt in de echtelijke sponde een nachtmerrie. Een leger naakte mannen met neonbuizen als peniskokers staat kijkt angstig naar Yu. ‘Fine me baby’, schreeuwt ze, dreigend zwaaiend met een enorme hamer. Wie weigert krijgt een verwoestende hamerklap op het penisneon. Als Marcel aan de beurt is schrikt hij zwetend en met hand in het kruis wakker.

Jaap slaapt thuis op de bank zijn roes uit. Zijn vrouw houdt niet van eten met bierlucht.

 

*Uit het leven gegrepen fictie over de keiharde troosteloosheid van het Thaise nachtleven. Elke gelijkenis met reëel bestaande personages berust op typisch Thais toeval.

Ietrs gewijzigde versie van ‘Neon’, een artikel gepubliceerd in het januari2015-nummer van De Tegel, magazine van de Nederlandse Vereniging Thailand.

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 345 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.