De familie Le Deel 9

Tommy heeft grootse plannen met zijn zus Phoenix. Hij heeft een camera gekocht en neemt foto’s van haar. Phoenix denkt dat haar broer niet goed bij zijn hoofd is. Wat wil hij nu toch? Een dating site? En wat wil hij met oma Giang? Tommy legt het allemaal geduldig uit. Medelijden opwekken, daar gaat het om, zodat die oude rijke mannen geld gaan opsturen, zodat de Familie Le weer even vooruit kan.

‘Haal je luie kont van het bed, dan gaan we daar meteen werk van maken. In je pyjama. Dat is de perfecte outfit voor deze sessie, maar maak een knoopje los. Twee, zou ik zeggen.’

Deel 9: Roze abrikozenbloezem

De langzame voortgang van de weduwe Giang door de gang van haar huis is te volgen aan de geluiden waarmee ze deze begeleidt: het krassen van haar viertenige wandelstok over de vloertegels en haar herhaalde verzekering ‘Ik kom eraan.’ Dan klinkt het knarsen van een grendel en de deur zwaait open.

‘Hoc en Phuong, wat leuk dat jullie mij komen opzoeken.’

Tommy kijkt neer op de oude vrouw die in een bijna haakse hoek over haar stok gebogen staat en met pijnlijk gestrekte nek omhoog tuurt naar haar bezoek, haar spinnenweb van haar omlijst door het duister van de gang die naar schimmel en gootsteen ruikt. ‘Perfect,’ mompelt hij.

Gedrieën zetten ze zich in beweging naar de keuken die zich achterin het huis bevindt. Als ze daar tenslotte aangekomen zijn, wachten ze tot Giang, hun protesten negerend, twee glazen lauw water heeft ingeschonken uit een plastic maatbeker en zich zuchtend en blazend op een stoel heeft laten zakken.

Ze vraagt hoe Moeders handel floreert en waren de groenten dit jaar niet schandalig duur? Dachten ze ook niet dat dit kwam door de ongewoon droge regentijd? Ze geeft als haar opinie dat Phuong een goede partij moet zoeken nu ze nog jong en mooi is, want dat zijn dingen die niet eeuwig blijven. Ze zegt dat ze denkt dat Duc het kalmer aan moet doen want hij wordt er ook niet jonger op, zoals iedereen, zijzelf niet uitgezonderd, en hij is beslist aan de magere kant. Ze moet vaak denken aan Ducs vader, zegt ze. Wat heeft zo’n man nog in zijn leven, altijd maar voor zich uit zitten staren. Ze vraagt of ze nog water willen.

‘Nee, oma Giang, dank je wel, we zijn gekomen om foto’s te maken.’ Tommy haalt zijn camera uit zijn broekzak en legt hem op de tafel.

‘Foto’s, Hoc? Waarom zou je foto’s maken?’

‘We dachten, ik en Phuong, we gaan een mooie foto van oma Giang maken en dan mail ik hem naar Tuan.’

Een glimlach als een zonsopgang breekt door op Giangs oude apengezichtje. ‘Dat is lief van je, jongen. Dat je daaraan denkt.’

Tuan is haar zoon die in Australië woont. Elk jaar laat hij weten dat hij zijn moeder in de vakantie komt bezoeken, maar de laatste vijf jaar is er steeds iets tussen gekomen, wat in de straat de indruk wekt dat hij een belangrijk man is geworden in zijn nieuwe vaderland. Een maand geleden had hij via Tommy’s e-mail een foto gestuurd van hemzelf met zijn Australische vrouw en twee grootogige peuters die hun overzeese oma nooit hebben gezien.

‘Dat is lief van je, jongen,’ zegt ze weer en haar handen gaan omhoog naar het haar dat ze nog heeft en beginnen het glad te strijken.

Tommy knipt Giang zittend aan de keukentafel vanuit verschillende hoeken, in het licht en in het tegenlicht.

‘Niet zoveel,’ zegt ze. ‘Dat is toch niet nodig, jongen.’

‘Maakt niet uit, oma, ik kan ze gewoon deleten en de beste overhouden. Nou een paar samen met Phuong. Lachen. Goed zo. En nu nog een waarop je staat. Ja, met je stok. Een beetje naar rechts. Nee, de andere rechterkant. Zo, ja.’

Hij neemt een aantal foto’s van Giang voor het plankje waarop haar legendarische collectie medicijnen staat, in flessen en doosjes en potten van pandemische afmetingen.

‘Nog een paar zonder stok. Phuong, help jij oma Giang. Ja, oma, leun maar op Phuong.’

Tommy kijkt langs de rij kinderhoofdjes met koptelefoons naar de straat terwijl hij nadenkt. Hij heeft Phoenix’ profiel aangemaakt op de dating site Orient Cupid en binnen een week hadden 61 mannen uit vijf continenten op de Ik heb interesse button geklikt. Een hoopvolle verzameling, is zijn indruk. Met twee aspirant zwagers wisselt hij inmiddels dagelijks e-mails uit. Ze worden ongeduldig. Rudolph uit Zwitserland heeft zijn telefoonnummer, skype-adres en huisadres al gemaild. Neil uit Canada wil chatten met webcam. Hij begint te typen.

Hi Neil,

Ja, mijn naam heeft een betekenis. Hij betekent ‘roze abrikozenbloesem.’ Vind je dat mooi? Mijn oma’s naam betekent ‘engel in het licht van de volle maan’. Dat is nog mooier, hè?

Omdat je het vraagt, stuur ik een foto mee. Je verre vriendin met twee collegaatjes. We moeten ons van de baas sexy kleden. Thuy en Sang zijn veel mooier dan ik, vind je ook niet? Nee, Neil, ik vind jou beslist niet lelijk. En ik begrijp niet dat de meisjes bij jou thuis dat wel vinden. Wat maakt het uit dat je kaal bent en flaporen hebt? En een kunstgebit, dat ziet niemand, toch? Als een vrouw daar niet doorheen kan kijken, dan deugt ze niet. Ik geloof dat je een heel mooi karakter hebt, anders had ik jou niet gekozen uit alle mannen op deze site. En je bent maar 9 jaar ouder dan ik, dat is precies goed. Als je wist hoeveel belangstelling ik heb van oude mannen die meteen geld en dure cadeaus willen sturen!

Maar dat is niet wat ik wil. Ik wil een man om samen oud mee te worden. Daarom ben ik zo ‘traag’, zoals jij dat noemt. Laten we de tijd nemen, Neil. Om elkaar eerst goed te leren kennen voordat we persoonlijke dingen als telefoonnummers uitwisselen.

Ja, ik vind het ook jammer dat ik je niet kan zien als we chatten. Dit is een goedkoop internetcafé zonder webcam. Ik zit hier tussen allemaal kinderen die komen voor de games. Straks, als ik mijn eigen computer heb. Ik ben ervoor aan het sparen. Het gaat niet hard met alle kosten voor oma’s medicijnen maar ik heb al 17 dollar.

Is het nog steeds zo koud bij jullie? Ik zou zo graag eens een echte winter meemaken, met sneeuw en ijs! Mail je gauw terug?

Liefs,

Hong Hanh

 

Hi Rudolph,

Dank je wel voor je lange mail. Droom je echt van mij of zeg je dat om mij een plezier te doen? Nee, voor de laatste keer en hou nu op je er zorgen over te maken: ik vind je niet te oud! Met 58 ben je in de kracht van je leven en in onze cultuur is het heel normaal dat succesvolle mannen een jongere vrouw nemen. Mijn oma is 73 en er is niemand op de wereld waar ik zoveel van hou. Maar je lijkt soms wel een tiener, wist je dat? Zo ongeduldig als je bent om mij te zien. Daarom stuur ik een sexy foto mee. In werkkleding, want thuis loop ik altijd in pyjama of alleen maar in een lang T-shirt. De twee schoonheden zijn Thuy en Sang, mijn collegaatjes en het lelijke eendje ben ik.

Oma is weer thuis uit het ziekenhuis, maar ze heeft veel verzorging nodig. Ik wou dat we hier ook zo’n ziekteverzekering kenden als waar jij het over had. Ik weet soms niet hoe ik de eindjes aan elkaar moet knopen. Maar oma is er nog en dat is het belangrijkste.

Betekent jouw naam iets, Rudolph? Mijn naam betekent ‘roze abrikozenbloesem’. Vind je dat mooi?

Ik wil jou ook graag ontmoeten, maar ik vind dat we elkaar eerst nog beter moeten leren kennen. Op de site wordt er gewaarschuwd om te snel telefoonnummers en andere persoonlijke informatie uit te wisselen. Voor mij is dit de eerste keer – en ik hoop de enige – dus ik ben een beetje voorzichtig. Dat kun je toch begrijpen, hè?

Ik kijk uit naar je volgende bericht. Hoeft niet zo lang hoor.

Liefs,

Hong Hanh

De deuren en het hek zijn dicht en gesloten met hangsloten. Het spaarlampje boven het altaartje laat sterretjes vallen in het chroom van de brommers die ’s avonds binnen worden gehaald en Maria kijkt er op neer met een glimlach om haar lippen.

Phoenix ligt te draaien op haar matras. Haar kleren golven aan hun hangers in de wind van de ventilator. Tommy slaapt een deur verder met zijn bril onder zijn kussen en in het eerste kamertje slaapt Moeder met krullers in haar haar.

Alleen Duc is nog wakker. Hij zit op zijn hurken bij opa die zachtjes snurkt en zet met gedempte stem uiteen dat hij een partij van 15 Rolexen kan overnemen en zich afvraagt of hij dat moet doen. Ze zien er goed uit en liggen zwaar in de hand, maar de prijs van 3 dollar per stuk lijkt hem overdreven. Dan wenst hij zijn vader goede nacht. Bij de deur draait hij zich om. ‘En Phoenix heeft weer een van haar buien. Nu zit ze elke dag hier tegenover om voor de oude Giang te zorgen. Begrijp jij het, begrijp ik het.’

In zijn eigen slaapkamer laat Duc zijn broek en shirt op het deksel van de wasmand vallen en zoekt op de tast zijn pyjama aan het voeteneinde van het bed. Moeder mompelt geïrriteerd als zijn gewicht neerkomt en haar helft van de matras, die nog van hun trouwen is, omhoog duwt. Dat doet ze altijd. Met precies hetzelfde boze geluidje, of ze nu slaapt of wakker is. Duc is er zo aan gewend dat hij opstaat en opnieuw gaat liggen als hij haar een keer niet hoort mopperen. Welterusten Moeder, denkt hij, zoals elke avond zonder het te zeggen en kruipt tegen haar aan.

 

 

 

Gerelateerde berichten