De Familie Le Deel 4

Phoenix, dochter van de Familie Le, heeft haar mooiste kleren aangetrokken: een kort wit rokje, een paars topje en paarse schoentjes. Dan knipt ze het licht uit en doet de kamerdeur dicht. Haar broer Tommy brengt haar brommer naar buiten. Opa geeft ze een aai over zijn handen.

 Ze start de Vespa en rijdt weg. Het is zes uur. Happy Hour is begonnen en overal in het land komen vlinders uit raamloze kamertjes en fladderen uit in de zachte wind die van zee waait, en de steden bloeien op met een nieuwe gratie, fris en delicaat als een lentedag die te vroeg komt.

Deel 4: Phoenix zingt

 Phoenix werkt in een karaokebar die Why Not heet. Dit zegt weinig. Een maand geleden werkte ze in een andere bar en ze heeft het er al met Thuy over gehad om Why Not te verruilen voor een gelegenheid die nog mee upmarket is.

Thuy en Sang zijn haar vriendinnen en collega’s. Ze stappen altijd samen op, gewoonlijk op initiatief van Phoenix, als er een meningsverschil is met de manager of als een vaste klant te opdringerig begint te worden of zomaar uit verveling. Meisjes die eruit zien als Phoenix en Engels spreken als Phoenix en met mannen om weten te gaan als Phoenix kunnen overal terecht.

De grootste van de drie Russen heeft in exotisch Engels gevraagd of ze straks meegaat naar hun hotel en Phoenix heeft gezegd nee, zo’n meisje is ze niet. Daar zit een grond van waarheid in. Ze gaat alleen met mannen mee als ze geld nodig heeft en ze heeft haar grenzen. Drie kolossale, luidruchtige, dronken, zwetende, middelbare Russische mannen vallen daarbuiten.

Op rechtstreekse vragen of ze een prostituee is antwoordt ze altijd verontwaardigd. Soms laat ze doorschemeren dat ze misschien wel een makkelijk meisje is. Ze spreekt nooit een prijs af maar er zit altijd geld in haar tasje als ze door de nacht op haar gele Vespa naar huis rijdt, want blijven slapen daar begint ze niet aan.

‘Proost,’ zegt de meest dronken van de Russen voor de derde keer en hij probeert met zijn Heinekenfles tegen haar colaglas te klinken en mist het op een decimeter. Ze zitten in een van de privé karaokekamertjes op banken aan een lage glazen tafel, waaronder echte planten groeien uit een kuil in de natuurstenen vloer. Why Not heeft klasse. De tv’s zijn platte 55-inch schermen en de luidsprekers een meter hoog.

Phoenix heeft flessen bier op de tafel gezet. Ze heeft ook een schaal met fruit gebracht. Ze dipt schijfjes appel in een schoteltje met peper en zout en houdt ze de mannen voor. Die plukken ze met hun lippen van haar vingers en weigeren lacherig een tweede stukje.

De meest dronken van de Russen wijst min of meer in de richting van haar rokje en zegt iets waar hij hinnikend om moet lachen. Phoenix steekt haar tong uit en zet de karaokemachine aan. De grootste Rus bladert in het boek met de nummers. Zijn wijsvinger glijdt over de bladzijden. Dan duwt hij Phoenix het boek in de handen. ‘Jij zingen.’

Ze pakt de microfoon van de tafel en gaat staan. Ze trekt de zoom van haar rokje een centimeter naar beneden. Tegen de achtergrond van een veld zwaaiende zonnebloemen verschijnen woorden. En Phoenix zingt. Ze zingt van de regen, de onophoudelijke regen op de straten van de stad en van de tranen, de onophoudelijke tranen en van afscheid en verlangen.

Ze bestudeert de mannen terwijl ze zingt. Twee zitten naar het scherm te kijken, bierfles in de hand. De derde, de dronken Rus, ligt languit op de bank. Hij lijkt te slapen. Het bergmassief van zijn borstkas gaat op en neer. Uit zijn geruite shirt pluimt een bos bleekoranje haar.

Phoenix sluit haar ogen. Ze heeft een diepe stem als ze zingt, dieper dan wanneer ze praat. Een dramatische stem en misschien overdrijft ze het vibrato, maar zoals ze daar staat, met een hand aan haar hals en een frons tussen haar wenkbrauwen, lijkt ze de mannen oprecht verdrietig.

Ze applaudisseren als het nummer is afgelopen. Phoenix steekt de microfoon uit. ‘No, no, jij zingen,’ zegt nu de andere Rus en hij wijst voor alle duidelijkheid op haar borsten. Phoenix zingt. De mannen draaien zich af van het scherm en kijken naar de vrouw.

Phoenix zingt en denkt aan de rijke, knappe buitenlander die ze op een dag hier of in een andere bar zal ontmoeten en die haar mee zal nemen naar zijn rijke buitenlandse land. En hoe hij haar alles zal geven wat ze verlangt en hoe ongelukkig ze zal zijn zonder haar familie.

Ze willen whisky. Phoenix gaat naar de bar. Als ze terugkomt, opent de liggende Rus zijn ogen. ‘Hoe heet je?’ vraagt hij. ‘Phoenix,’ zegt Phoenix. Hij glimlacht en sluit zijn ogen. De twee andere Russen stellen zich voor. Ze geven haar een hand. Phoenix huivert. Ze heeft het koud van de airconditioning, maar de handen zijn vochtig. Ze verstaat de namen niet. In gedachten noemt ze ze Big 1 en Big 2, want ze lijken haar nu grote, onbeholpen biggen.

Big 1, de grootste – wat voor vrouw zou hij thuis hebben, ze moet er niet aan denken – wijst op een nummer in het boek. My way, vaste keus van middelbare en oude mannen. Hij zingt in het Russisch en niet helemaal synchroon. Big 2 valt in. Ze staan naast elkaar, de armen om elkaars schouders, misschien voor het evenwicht.

Phoenix draait het volume hoger. Ze voelt de bassen ploppen in haar buik. Als My way is afgelopen, klapt ze. De Biggen vinden meer nummers die ze kennen. Ze zingen in hun eigen taal, rommelend als verre vulkanen.

Phoenix kijkt naar de zangers in hun shorts en gestreepte polo’s. Na ieder nummer klapt ze en de mannen lachen en slaan elkaar op de schouder. Phoenix schenkt de glazen bij. Ze proost met haar cola. Big 2 steekt haar de microfoon toe. ‘Ik zingen, hè?’ zegt Phoenix. Ze zingt nog drie nummers. De mannen hangen achterover in de kussens. Ze kijken naar Phoenix en zeggen met tussenpozen iets tegen elkaar in hun zware taal.

Phoenix toetst 54286 in op de microfoon. Ze zet het volume lager. Dan begint ze het Ave Maria van Schubert te zingen. Het is haar lievelingsnummer, maar ze heeft het nog nooit voor klanten gezongen. Ze zingt met haar ogen gesloten want ze kan de woorden dromen.

Listen to a maiden’s prayer
Thou canst hear though from the wild
Thou canst save amid despair

Achter haar rug wordt de slapende Rus wakker. Hij krabbelt overeind en wrijft in zijn ogen. De drie mannen kijken naar Phoenix, hun praten verstomd, de whisky stil in de glazen. Ze staat roerloos, haar gezicht iets geheven, alle emotie opgesloten in haar stem, niets in gebaren of gezichtuitdrukking. Haar mond blijft een stukje openstaan tussen de coupletten, haar kleine witte tanden glanzen vochtig in het kloppende licht van het 55-inch scherm. De laatste tonen drijven weg.

Phoenix opent haar ogen en schudt haar hoofd alsof ze bijkomt uit een trance. De punt van haar haar strijkt over de band van haar rokje. De Russen applaudisseren niet. Big 2 spreekt een enkel woord en Big 1 knikt plechtig. Er valt een stilte die diep is voor een karaokebar.

De dronken Big knijpt een oog dicht en steekt zijn hand uit naar de whiskyfles. Big 1 schudt zijn hoofd en zegt iets dat hard en ruw klinkt. Phoenix legt een smalle koele hand op de hand om de fles en de grote rode hand laat de fles los. De man glimlacht naar haar en knipoogt geweldig.

Dan graaft Big 2 een portefeuille uit zijn shorts en trekt een foto tevoorschijn. Phoenix ziet een sneeuwlandschap met een kerstboom. Big 2 staat naast een glimlachende vrouw in een ski-jack en een bontmuts. Aan de andere kant van de boom kijken twee tienermeisjes met bolle gezichten onder ijsmutsen strak voor zich uit.

Big 2 verduistert de personages een voor een met zijn wijsvinger als hij commentaar geeft. Big 1 zit met zijn hoofd te knikken en vult hier en daar aan. Het scherm werpt zijn kelderlicht over de mannen en het meisje en de luidsprekers zoemen. Big 2 steekt de foto terug in de portefeuille en de portefeuille in zijn shorts. Hij haalt zijn schouders op en glimlacht. Een mooie, trieste glimlach, denkt Phoenix.

Ze pakt de fles op, maar Big 1 maakt een kappende handbeweging. ‘No,’ zegt hij. ‘Money.’ Hij maakt het gebaar van geld tellen met zijn duim en wijsvinger. Phoenix staat op. Ze trekt aan de zoom van haar rokje en loopt naar de deur.

Als ze terugkomt, wuift de dronken Big met een gekromd handje zoals baby’s doen. Big 1, die de Eerste Kameraad van deze trojka moet zijn, pakt de rekening aan. Hij houdt hem op armlengte voor zijn gezicht en knijpt een paar keer met zijn ogen. ‘Money?’ zegt hij dan. Phoenix leest het bedrag op. Hij steekt haar een pak bankbiljetten toe. Ze telt het geld af en geeft de rest terug. De man duwt haar hand weg en schudt zijn hoofd. Ze steekt de biljetten in de band van haar rokje.

De drie mannen komen overeind en staan een moment de grond onder hun voeten te testen. De grote Rus spreidt zijn armen alsof hij Phoenix een Russische berenhug gaat geven. Dan draait hij zich naar Big 2 en kust hem op beide wangen. Hij lacht bulderend en zegt een paar woorden tegen Phoenix. Hij zegt dat ze geschapen is om bewonderd te worden, maar niet aangeraakt. Ze kan het niet verstaan. Ze glimlacht.

Als ze de trap afgaan, houdt ze Big 3 bij de arm. Bij de voordeur geeft hij haar een hand en zegt: ‘Goodbye, Maria.’ Ze kijkt in de deuropening hoe de taxichauffeurs zich over de drie ontfermen. Ze voelt zich belangrijk en bedroefd. De tijd van feesten is voorbij, zegt ze bij zichzelf, en hoewel dit nog lang niet zo is, weet ze dat het moment eens zal komen en dat het dan haar eigen beslissing zal zijn. Dit laatste maakt haar het meest bedroefd.

Ze gaat naar binnen en pakt haar helm van de kapstok. De manager komt uit zijn glazen kantoortje. ‘Nog anderhalf uur, Phoenix,’ zegt hij en hij tikt op zijn horloge. Phoenix klikt het bandje vast onder haar kin. ‘Hou het maar van mijn loon af.’ De manager legt zijn hand op haar arm. ‘Phoenix …’ Ze schudt hem af en beent naar de deur. ‘En stop het geld in je reet.’

Rob Verschuren
Over Rob Verschuren 47 Artikelen
Een half leven lang op weg naar het Zuiden, heeft Rob Verschuren via België, Frankrijk en India in 2009 Nha Trang, Vietnam bereikt. Nu hoeft hij niet meer verder. In zijn hangmat aan de Zuid-Chinese Zee schrijft hij reclame voor klanten en fictie voor zijn plezier.