De Familie Le, deel 3

Phoenix denkt terug aan de Duitse NGO’er, die haar zo maar aan de kant heeft gezet. De I-phone die ze van hem heeft gekregen, heeft ze weggegeven aan een oude verkoopster, die toevallig langskwam.

Ze glimlacht en trekt aan een haartje. Auw! dat was een velletje. Ze voelt met haar hand en oogst nog twee haartjes. Dan kan ze er geen meer vinden. Ze trekt haar slipje en haar broek omhoog.

Deel 3: Tommy

Opa slaapt. Hij snurkt zachtjes, het enige geluid dat in het huis van de familie Le van hem wordt gehoord. Opa, die uit de magere aarde van de heuvels is getrokken en in het beton van de stad geplant, op zijn stoel voor het hek, waar geen wind langs zijn afgedragen marionettenhoofd strijkt behalve misschien een wind van vergetelheid.

Phoenix kijkt een tijdje op hem neer. Hij lijkt versteend, zoals hij rechtop in zijn stoel zit. Het enige zachte aan hem is zijn openhangende mond. ‘Ga nooit dood, opa,’ zegt ze geluidloos. ‘Ga nooit dood.’ De was is opgehouden met druppen. De klok boven de tv wijst tien voor vijf.

In de gang trekt ze haar pyjama en haar slipje uit en laat ze in de lege wasmand vallen. Naakt loopt ze naar de douchebak waar ze een emmertje vol laat lopen en het water over haar rug en haar borsten giet. Ze pakt een streng van haar haar en ruikt er aan. Het volgende emmertje gaat over haar hoofd. Ze gebruikt veel badschuim en weinig water en haalt de spons traag over elke centimeter van haar lichaam.

In de badhanddoek gewikkeld loopt ze naar haar kamer. Ze gaat op de matras zitten en begint haar kuiten en schenen in te wrijven met lotion, langzaam naar boven werkend tot aan haar hals. Dan pakt ze een slipje van de stapel en houdt twee bh’s op armlengte voor zich. Ze kiest de zwart met rode, die haar borsten nog hoger duwt dan ze al staan.

Ze bestudeert haar nagels. Die van haar vingers zijn beschilderd met roze roosjes. In de was is hier en daar een bloemblaadje verdwenen maar daar kan ze zelf niets aan doen. Ze besluit haar teennagels parelmoer te lakken en begint de rode lak af te vegen met een vochtig doekje dat naar citroen ruikt.

Van de straat komen geluiden van spelende kinderen. Klepperende slippers, woordeloze jongetjeskreten. Een brommer toetert hoog en geniepig. Een vrouw roept: ‘Duy, Duy!’

Met haar voeten voor de ventilator monstert Phoenix de kleren aan het ijzerdraad. Het hek rammelt. Ze staat op en slaat de handdoek om zich heen. Tommy tuurt door de tralies naar binnen. ‘Hoi zus.’

‘Tommy.’ Ze doet het hek van het slot.

‘Hoi opa.’ Tommy schopt zijn slippers uit en laat zich op de bank vallen. Hij kijkt rond naar de afstandsbediening. Mijn tweelingbroer, denkt Phoenix, de enige man ter wereld die mij niet opmerkt. ‘Schuif eens op.’ Ze gaat naast hem zitten in haar handdoek die ze met een hand op haar borsten vasthoudt.

‘Moet je niet weg?’

‘Mijn haar is nog niet droog.’

Tommy zapt door naar Animal Planet. Iets over honden. Phoenix kijkt naar opa’s achterhoofd. Ze denkt dat hij wakker is, al weet ze niet waarom ze dat denkt, want er heeft niets bewogen in de stoel voor het hek, waarachter de straat en de muur aan de overkant nu dezelfde dode betonkleur hebben.

‘Maak je zo thee voor opa?’

Tommy bromt. Phoenix voelt aan haar haar en staat op. In haar kamer gaat ze op de matras zitten en begint zich op te maken boven een spiegeltje dat ze tegen haar opgetrokken benen laat rusten. Terwijl ze haar lippen stift denkt ze erover of ze haar valse wimpers vandaag thuis zal laten. Gisteren heeft een man tegen haar gezegd dat buitenlanders van natuurlijk houden. ‘What you see is what you get,’ zei hij. Ze besluit het een keer te proberen.

Ze kiest een rood jurkje en loopt naar de slaapkamer van Moeder en pa. Voor de kast bestudeert ze het effect in de spiegel. Dan doet ze hetzelfde met een wit T-shirt waarop in goudkleurige letters ALONE staat. Tenslotte trekt ze een kort wit rokje aan en een paars topje met een redelijk magnetisch décolleté. Ze draait voor de spiegel en bewondert haar sleutelbeen en de manier waarop haar haar over haar schouders valt. Het is op z’n mooist als ze het net heeft gewassen en op laten drogen zonder te borstelen.

Ze doet haar paarse schoentjes met middelhoge hakken aan en controleert de inhoud van haar tasje. Dan knipt ze het licht uit en trekt de kamerdeur dicht. Tommy komt van de bank om haar brommer naar buiten te duwen. Met haar helm op geeft ze opa een aaitje over zijn handen, die als de fossiele resten van een uitgestorven zeewezen op zijn dijen liggen.

‘Dag Tommy.’

‘Plezier zus.’

Ze start de Vespa en rijdt weg. Het is zes uur. Happy Hour is begonnen en overal in het land komen vlinders uit raamloze kamertjes en fladderen uit in de zachte wind die van zee waait, en de steden bloeien op met een nieuwe gratie, fris en delicaat als een lentedag die te vroeg komt.

 

Rob Verschuren
Over Rob Verschuren 47 Artikelen
Een half leven lang op weg naar het Zuiden, heeft Rob Verschuren via België, Frankrijk en India in 2009 Nha Trang, Vietnam bereikt. Nu hoeft hij niet meer verder. In zijn hangmat aan de Zuid-Chinese Zee schrijft hij reclame voor klanten en fictie voor zijn plezier.

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.