De dolle dagen van Nakhon Lampang


Robert von Hirschhorn, Nakhon Lampang

De haan kraait victorie wanneer de reiziger achterblijft op het perron nadat de trein weer is vertrokken. Het jongste aandenken tussen een bonte verzameling zaken waarmee het personeel het aanzien heeft verfraaid. Goed bedoelde kitsch, maar daarom niet minder kinderlijk in verschijning.

TIT; de afkorting voor het inmiddels gevleugelde gezegde onder de hier wonende buitenlanders. This Is Thailand! Vooral het uitroepteken dat meer dan verbazing moet weergeven. Voor een toerist zeker, hij of zij die er woont, weet beter of wil niet beter weten en neemt de dingen zoals ze zijn. Eindelijk Thai geworden; mai pen rai. Voor wie de taal niet machtig is, het betekent zoveel als: het doet er niet toe, laat maar zitten, laat maar waaien, baten doet ’t niet en brengt ook geen schade.

Schande is een kwestie van smaak en daarvan zegt een ander gezegde dat men daarover beter niet kan twisten.

Een minder zondig tijdverdrijf

Hoe het spoor haast naadloos in de cultuur overgaat. In Lampang zijn ze zeker trots op hun station, daarom is het aangemeten af en toe de plek met een bezoek te vereren. Wellicht is het schrijvers afwijking om uren op het perron te zitten en niets doen, alleen kijken, kijken hoe het beweegt en proberen iets van de haast onverklaarbare poëzie te begrijpen.

 

Robert von Hirschhorn. Nakhon Lampang, Station

Een samenhang van kleine dingen, met moet er oog voor hebben of beter gezegd; een oog getraind. Een heel toepasselijke woordspeling in dezen.  Er is geen verschil; waar een ander museum in en uit rent en luid van de daken schreeuwt: “Dit moet je zien,” of zich van tempel naar tempel sleept om ieder detail op te zuigen, het begrip cultuur valt op velerlei manieren te verklaren.

De ene uiting is niet beter of slechter dan de andere hoewel een ander dat juist van het ene wel vindt, zo ontstaan de verschillen en krijgen hun waarde toebedeeld. Genoeg filosofie; treintjes kijken krijgt er geen andere binding mee, het blijft wat men zelf ervan maakt door niets vooraf te bepalen.

Het poëtische universum

Een woord voor Thailand, maar ook de vraag wat is er werkelijk interessant? Is het stedenschoon oogverblindend of heeft dat schoon nooit bestaan en is het meer een willekeurig samengaan van hoe dingen het beste uitkwamen? Lampang laat zich in het laatste voegen en daarom de moeite waard omdat het zonder schaamte een blik in de keuken biedt.

Robert von Hirschhorn, Nakhon Lampang, Station

Ik ben geen architect, wel kunstzinnig ingesteld, en moet stellen dat mijn blik in dit land zelden wordt geprikkeld door een hé, o ja, zo kan het ook. Er zijn weinig versieringen te zien, een overbodigheid vaak, maar zo strelend voor het oog.  De Sino-Portugese bouwstijl van enkele optrekjes langs de rivier en rond het station verzoeten in elk geval het beeld wanneer ik na de trein de benen strek in wachten op de trein terug of ik in deze stad zou willen wonen is geen vraag, ik kom er graag, maar alleen op bezoek. Om te zien wat Thailand werkelijk is zonder het aangeprezen fraai in de glimmende brochure van menig reisorganisatie.

 

Robert von Hirschhorn, Nakhon Lampang, straatbeeld

De zogeheten hoogtepunten waarlangs de toerist in ijltempo wordt gesleept aan de hand van een gids goed in het vangen van fooien. Nee, niemand misgun ik een dergelijk reisje alleen is er meer tussen de hemel en aarde voor een toerist dan dat wat hem of haar wordt aangesmeerd.

Men moet het niet willen, ook niet uit gemakzucht, in Thailand niets gemakkelijker dan op eigen houtje de zaak verkennen. Een trein naar Lampang, daar uitstappen en zoals ik altijd doe; een wandeling maken, alleen maar kijken, kijken hoe het reilt en z’n zeilen laat bollen op de gedroomde wind, meer valt de plaats niet toe te dichten.

Er rijden koetsjes, een vervoermiddel dat in de tijd is blijven staan en nu heel aantrekkelijk wordt om de stad verder mee te verkennen. Paard, en wagen doet het verder niets.

Het rijden van de trein

 

Robert von Hirschhorn, Nakhon Lampang, Aankomst trein

Een trein die ontspoort, verliest het recht op rijden. Aan het perron van een verlaten station staat een kleine jongen die vol bewondering naar de beweging kijkt. Een beeld dat langzaam verbleekte en toch zich wist te bewaren in de cadans van vandaag. Het klikken van staal op staal – kedeng, kedeng… zong een Nederlandse zanger – een spoor vol heimwee dat haar gebaar zorgvuldig heeft bewaard.

Geen trein of hij rijdt ergens heen. Dat bleef de vraag van het kind nadat het rode sluitlicht achter het sein was verdwenen; waarheen? Hoe oud was hij toen de paal voor het eerst werd gepasseerd, kaartje in z’n knuistje, en op dat moment met onbekende bestemming. Rijden omwille van de rit, gewoon zitten aan het raam en op het glas de dingen voorbij zien trekken.

Het landschap van verlangen dat haar contouren door de jaren heeft getoond. Een poging ook om uit te stappen, maar de trein reed door en werd slechts ouder ook al ging aan kracht er niets verloren, althans naar scheen. Zoals veel haar mooie glans blijft behouden indien men er hartstochtelijk in gelooft. Geloof houdt op de been tot het pootje wordt gelicht.

Over de brug

Het is een gammel voetpad naast de spoorbrug naar de andere kant van ’t water om daar een trein te fotograferen. Wachten in het zinderende van de dalende zon. De plaats is een oase van rust; velden, een stukje tropen langs het spoorwegbed, ballast, biels en klassieke sein dat slechts een paar maal per dag de arm heft.

Deze omgeving, hoe snel is zij vertrouwd geworden in wachten op het onmogelijke?  Verdroomde tijd in het na van de bebouwing wier droge geluiden traag over de vlakte dragen. Ook de spoorbrug zelf, een roestig stuk staal dat in het landschap steekt met haar spanning over minzaam stromend water.

 

Robert von Hirschhorn, Nakhon Lampang, trein

Meer poëzie valt de plek niet toe te dichten of het moest een bijzonder kind zijn dat langzaam langs de spoordijk loopt. Een kind dat de treinen slechts kent tot aan de horizon waar twee stalen staven steeds smaller lijken te worden en een andere wereld binnenglijden.  Zijn zwijgzame turen zonder antwoord op vele vragen, het brandende verlangen die kant op te gaan.

Reiziger in spe, voor één kind is die droom uitgekomen.


Avatar
Over Robert von Hirschhorn 34 Artikelen
Robert von Hirschhorn 27-04-1947 -- 07-12-2016 “Zo jongen, wat wil je later worden?” “Schrijver, mam, schrijver.” Een moeder zweeg en dacht: ‘is dit mijn kind, een beetje vreemd…’ Niets werd vreemd, Robert von Hirschhorn (1947) sinds begin 1974 bezig met schrijven in allerlei vormen doch ook de voordracht mede gevoed door een opleiding aan de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar. De speciale belangstelling voor alles wat met Openbaar Vervoer heeft te maken voornamelijk de spoorwegen, zat er al veel vroeger in. De eerste reis naar Thailand vond plaats in 1985 daarna een jaarlijks weerkeren tot aan een vervroegde pensionering in 2006, sindsdien permanent woonachtig te Chiang Mai waar dagelijks wordt geschreven en af en toe iets gepubliceerd. “Kijk, mam, het is gelukt.” Jammer, dat uitgerekend zij het niet meer lezen kan.