Het culturele klimaat van Chiang Mai


Ooit de droom gevat dat dit oord een ideale plek zou kunnen zijn voor gevluchte kunstenaars en minder voor gestrande badgasten die de kust vermissen. Een plek om hen (de kunstenaar of kunstzinnige) in alle rust en zonder dwang gelegenheid te bieden hun kunnen ten volle te benutten of genieten.
Kunst in exil, omdat het vaderland om de een of andere reden het niet dragen kan of wil. Omdat het vaderland verstrikt is geraakt in andere belangen die haaks staan op de kunst of meer specifiek; het eigen aan die kunst dwarsliggen.
Zeg niet dat men dom is, want dat is men niet, hooguit een beetje kortzichtig (bekrompen) of zo men wil: weinig kunstzinnig. Ik heb het over een omstandigheid waarbinnen alles vanzelf gedijd, niet een opgelegde toestand, en al helemaal niet apart gezet. Een klimaat voor gevorderden of nog erger; intimi. Het ons kent ons, wij zijn anders, en soms daaruit geleend verkeerd standpunt in termen van goed, beter, best. Vooral laatste!
In dat opzicht is geen mens anders, iedereen is gelijk met zijn of haar capaciteiten, zijn vermogen om vorm te geven of onvermogen in het uitsluitend consumeren.
Daar schuilt de filosofie.
Niet dat er in de Lage Landen geen kunst zou worden gemaakt en genoten, integendeel, het is alleen jammer dat het schuil gaat achter een elitair masker. Betreurenswaardig dat de afzonderlijke bolwerken binnen het begrip zichzelf meer om meer hebben verhard door bovenal zich af te schermen en niet of nauwelijks nieuwkomers in het vak een eerlijke kans te gunnen bang als men is om de eigen positie te verliezen. Zelfs wanneer dat het geval zou zijn, wat dan nog? Ging het uitsluitend daarom of was de kunst in welke vorm ook belangrijker?
Kunst maken is en blijft een solitaire aangelegenheid, daar vallen alle democratische regels weg, daar heeft een ander geen inspraak of zich mee te bemoeien. Democratische kunst zou een verwaterd beeld opleveren waarin het grauwe van de middelmaat zich laat weerspiegelen, of men dat kunst mag noemen is de volgende vraag op een lange weg van vragen en weinig antwoorden.
Het lijkt een chronisch gebrek aan empathie te zijn, alsof er genen bestaan die zich voor dit werk niet hebben ontwikkeld. Behept zijn met platvloersheid en verder alleen gericht op voortplanting plus een goed gevulde maag.
Een constatering die op de eerste plaats een brede ingang moet zien te vinden, bewustzijn creëren, vooral bij hen die het betreft, om te zien of het verschil kan maken.
Veel is domweg blijven haken in het begrip dat het zo moet zijn zonder dat daar werkelijk een grond voor aanwezig is. Een hele stap vooruit wanneer het zover zou kunnen komen. Natuurlijk zal er altijd een zekere rest achterblijven waar geen land mee valt te bezeilen. In zoverre gaat het gelijk niet op en blijft het wel degelijk anders, doch een ander anders dan een aangemeten. Dit heerst van nature, en daar zal nooit verandering in komen wat men ook probeert. Desalniettemin mag het nooit de aanleiding vormen om dingen op te delen in kampen en van daaruit elkaar bestrijden.

De beklemdheid van armoede

Het culturele klimaat van Chiang Mai, en op de Thai betrokken zei een collega (beeldende kunstenaar) dat er nauwelijks cultuur kan zijn omdat er nog te veel armoede heerst. Mondje eerst, dan het verhaal.
Hij heeft gelijk, in Chiang Mai is kunst meer verheven dan het in Nederland ooit is geweest. Verder heb ik er weinig zicht op, ik behoor niet tot het ‘onder ons’, ik heb geen netwerk opgebouwd van belangrijke vriendjes. Ik lobby niet voor eigen werk (schrijverij) evenmin ik ermee ga leuren. Ook ben ik niet teleurgesteld, dit echter moest ik even kwijt. Ik ben dik tevreden met het gekozen besluit om mijn vaderland te verlaten. De band ermee zal ik niet verliezen, van een afstand knelt het minder dan wanneer men er verkeerd.
Het is een gevoel, iets dat men heeft en niet direct valt waar te nemen, daarvoor moet men lang er toeven, te lang wellicht om de gevolgen ervan teniet te doen. De uitspraak is ge-vallen, de rechter van het leven heeft gesproken: “Thou shall be exposed to your pears…!” Hoe zalig is het dan om in den vreemde op adem te komen.

 


Avatar
Over Robert von Hirschhorn 34 Artikelen
Robert von Hirschhorn 27-04-1947 -- 07-12-2016 “Zo jongen, wat wil je later worden?” “Schrijver, mam, schrijver.” Een moeder zweeg en dacht: ‘is dit mijn kind, een beetje vreemd…’ Niets werd vreemd, Robert von Hirschhorn (1947) sinds begin 1974 bezig met schrijven in allerlei vormen doch ook de voordracht mede gevoed door een opleiding aan de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar. De speciale belangstelling voor alles wat met Openbaar Vervoer heeft te maken voornamelijk de spoorwegen, zat er al veel vroeger in. De eerste reis naar Thailand vond plaats in 1985 daarna een jaarlijks weerkeren tot aan een vervroegde pensionering in 2006, sindsdien permanent woonachtig te Chiang Mai waar dagelijks wordt geschreven en af en toe iets gepubliceerd. “Kijk, mam, het is gelukt.” Jammer, dat uitgerekend zij het niet meer lezen kan.

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.