Crematie op het platteland

In de stad wordt de kist met het lichaam van de overledene meestal in de tempel opgezet, waar dan ’s avonds een ceremonie gehouden word voor de aanwezigen. Op het platteland is het veel meer een gemeenschapsgebeuren. De kist blijft bij de overledene thuis op een wagen in het ‘kasteel’ staan. Dit blijft zo gedurende drie tot zeven dagen, Heel de dag door is er eten beschikbaar voor de mensen die langskomen om hun medeleven te betuigen. Eten dat ter plaatse klaargemaakt word door familie buren en kennissen. ’s Avonds is er een ceremonie geleid door monniken. Op de dag van de crematie duwt men de kar naar de crematieplaats, gevolgd door de familie, buren en iedereen die bij de crematie aanwezig wil zijn.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Bij aankomst is er nog een kleine ceremonie gehouden en worden er toespraken gehouden over de overledene.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Daarna rijdt wagen naar de eigenlijke crematieplaats.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

De kist wordt naar een aparte plaats gebracht, waar ze geopend wordt en het lichaam uit de kist genomen. Op die manier kan de naaste familie nog een laatste groet brengen aan de overledene. Dit is een zeer emotioneel moment.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Iedereen wacht totdat de kist teruggebracht wordt.

Lode Engelen,Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Een tiental mensen zet de kist op zijn plaats.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

De kist wordt bovenop de stapel hout geplaatst. De groene zak op de voorgrond bevat kleding en andere dingen die de overledene dierbaar waren. Dit gaat mee in de kist.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Nadat de kist op zijn plaats staat wordt ook het ‘kasteel’, speciaal gebouwd voor de overledene erbij geplaatst om samen te verbranden. Dit is de voornaamste reden dat de crematie nog steeds op een open vuur gedaan wordt en niet in de daarvoor speciaal door de overheid gebouwde verbrandingsovens. Deze oven staat ook hier naast de verbrandingsplaats, maar wordt niet gebruikt omdat het kasteel en niet bij in kan, en dit heeft de overledene nodig in zijn verdere bestaan als geest.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

De kleren en andere voorwerpen worden op de kist gelegd.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Zodra de kist klaarstaat voor de verbranding gaat de naaste familie ervoor staan en de monniken komen als eerste langs om een laatste groet te brengen aan de overledene.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Na de monniken volgen de buren en alle andere aanwezigen.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Op het platteland is de gemeenschap nog altijd zeer hecht verbonden, bijna het hele dorp is aanwezig bij de crematie. De traditie van in het zwart of donker gekleed te zijn is nog steeds zeer sterk aanwezig in de kleine gemeenschappen.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Met knallend vuurwerk steken ze het vuur aan. De knallen van het vuurwerk maken de geesten er attent op dat er een ziel gaat aankomt om zich bij hen te voegen.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Lode Engelen, Crematie op het platteland.

Zodra het vuurwerk is aangestoken gaat iedereen weer naar huis. Er wordt niet gewacht tot de verbranding volledig gedaan is. Enkel een paar mannen blijven om de verbranding in het oog te houden. In het huis van de overledene wordt alles weer opgeruimd met hulp van iedereen. De dag erna gaat het leven weer gewoon verder.

© Lode Engelen. Foto’s genomen in Saraphi, op 30.11.2017

Gerelateerde berichten

5 Comments

  1. I wrote a blog post on my neighbour’s death here in Thailand which you can read on the link below if you wish. It covers the events leading up to Dta Sompet’s death, the religious rites, the community involvement, and how the family dealt with and coped with the death of their head of family. It is quite a full account, so is not a short read. But of course you can browse the parts that interest you.

    http://bestthailandbooks.com/2018/06/08/a-death-in-thailand-2/

    Although I took photos of the funeral, I did not include them in my blog post nor in a book I wrote subsequently, Thailand Take Two, on Thai culture and lifestyle. I gave them to the family for inclusion in an album of remembrance they were preparing.

    What I have done though is given a link on my blog to Lode’s (much more professional) photos pf a different Thai funeral.

    Thank you, Lode, for giving me permission.

  2. Voor de armen bestaat er een ‘dorpsruilkist’ waar de overledene in gelegd wordt gedurende de ceremonies. Het bijzondere aan die kist is dat de kortste plank kan scharnieren; men tilt de kist op en het lichaam schuift gewoon de vlammen is en de kist wordt hergebruikt. Maar in de gevallen die ik meemaakte werd gebruik gemaakt van een dichte oven; gelukkig maar…….

  3. Hier, in een dorpje niet ver van de stad Chiang Rai, wordt de oven wèl gebruikt. De kist wordt op een platte wagen vervoerd die met een lang touw door de familie en de dorpsbewoners naar de crematieplaats wordt getrokken. De monnik voorop, uiteraard. Onderweg sluiten meer en meer mensen aan en nemen ook een plek in aan het touw.

  4. Je verhaal klopt wel, alleen zijn er hier wat kleine verschillen, maar dat zal plaatselijk gebonden zijn. Ik woon in het noorden ca 45 km ten z-w van Chiang Mai en hier gaat het in grote lijnen hetzelfde. Men heeft hier ook een “oven” gebouwd maar die is nog nooit gebruikt. Het is en blijft een indrukwekkende gebeurtenis. Wij hebben vorige week onze opa gecremeerd en hier is na 9 dagen een bijeenkomst van de familie. (uiteraard met eten en drinken!!!)

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*