Achter Corona slot en grendel: wij-gevoel met doe-het-zelf mondkapje

Waarom ligt dat pakje maandverband op m’n nachtkastje, vraag ik mijn vrouw. ‘Dat worden mondkapjes, ook voor jou,’ antwoordt ze.  ‘Die maskertjes kun je nergens krijgen, maandverband overal.’ Het is maandagmorgen, Nederland begint de eerste volle dag achter slot en grendel van Corona. Ik ben meteen bij de les. ‘Als je denkt dat ik met maandverband op m’n snufferd ga rondlopen ben je van de Rutte besnuffeld,’ grom ik.

Hans Geleijnse, Masker, Mondkapje, Corona

Dat is ze niet. Mijn eega is bevattelijk voor het wij-gevoel dat in deze crisistijden door onze politieke leiders wordt gepredikt. Virusbestrijding staat of valt met samen de schouders eronder. Al weken heeft ze het gevoel in onze Zeeuwse contreien met enige achterdocht te worden bekeken. Corona is net als zij van Aziatische herkomst. Ze wil graag zichtbaar het bewijs leveren besmettingsgevaar serieus te nemen, voor zichzelf en anderen. In Thailand, haar geboorteland, grijp je dan naar het mondkapje.

Als sociaal mens voel ik me ook zeer aangesproken door het wij-gevoel. Mark Rutte heeft in mij een medestander met zijn oproep maandagavond om met z’n zeventien miljoenen Corona het land uit te werken. Daarin ben ik onbaatzuchtig, want helaas kan ik gezien mijn hoge leeftijd en vele kwalen geen bijdrage leveren aan zijn Corona-recept ‘groepsimmuniteit’. De vraag is wel, hoe geloofwaardig en vruchtbaar het appelleren aan ‘wij’, ‘ons’ en ‘samen’ is in een samenleving die mede dankzij de ideologie van hem en zijn neo-liberale geestverwanten sterk is geïndivdualiseerd.

En daar komt het mondkapje om de hoek kijken. Of beter, het tekort aan mondkapjes. Dat er grote vraag naar mondkapjes zou komen werd al bij de eerste berichten over de Corona-uitbraak en de beelden uit Wuhan duidelijk.  Maar Rutte verscheen al relativerend in de media en kwam niet verder dan ‘geen handen schudden’, ‘in je elleboog niesen’. De regering was op alles voorbereid, was zijn boodschap. Een mondkapje was niet nodig, hielp niet tegen Corona, gaf de mensen een vals gevoel van zekerheid.

Het zal wel. Maar ik vind dat soort verklaringen alleen geloofwaardig als je doodgegooid wordt met mondkapjes. Het tekort was zo enorm dat zelfs de werkers in de gezondheidszorg zonder kwamen te zitten en tot hergebruik (uiteraard na reiniging) van de maskers werd opgeroepen. En achter slot en grendel graat, want ze werden gejat. Mijn vrouw en dochter, tot zij vorig jaar september naar Nederland kwamen gewend aan het dragen van mondkapjes als er weer eens teveel vuil in de lucht zat, begonnen zich af te vragen of ze niet enorme pechvogels waren, zeker toen de Thaise cijfers van geïnfecteerden aanzienlijk florissanter waren dan de Nederlandse.

Dat pechvogel zijn heb ik ze uit het hoofd kunnen praten door met hen de Thaise officiële cijfers eens goed tegen het licht te houden.  Lange tijd 35 geïnfecteerde en slechts 1 (één)dode. Gisteren plots een update: 114 geïnfecteerden, het dodental blijft beperkt tot één dode. Nog steeds florissant vergeleken met de cijfers uit Europa. Hoe verklaar je dat in een land waar in december en januari nog miljoenen Chinese potentiële infectiehaarden rondliepen. De scherpe daling van het Chinese toerisme zette pas in nadat op 23 januari, twee dagen voor het Chinese nieuwjaar Wuhan van de buitenwereld werd afgesloten. Ik hield er gisteren de laatste cijfers bij: plots naar 147 en bij alle maatregelen de focus leggen op ‘gevaar van buitenaf’ terwijl besmetting binnenslands, van Thai op Thai natuurlijk allang gaande is.  ‘Ja, nu hebben ze plotseling Songkran geschrapt,’ zei mijn vrouw. En ze zuchtte, ik hoop niet dat er net zoveel geinfecteerden komen als in Nederland want dat kunnen onze ziekenhuizen nooit aan.

Dus toch geluksvogels in Nederland, bedacht ze. Daar kun je niet zeker van zijn, zei ik. Tot nog toe geeft de Corona-crisis maar een zekerheid: waar ook ter wereld reageren wij mensen hetzelfde op zo’n crisis. Hamsteren om ons eigen hachje veilig te stellen en weinig vertrouwen in de politiek. Of één staatsman-optreden van Mark Rutte dat herstelt?

 

Dit is het eerste van een serie persoonlijke verhalen over omgaan met de Corona-crisis. Auteurs en lezers die soortgelijke bijdragen willen leveren: van harte welkom

 

Meer op Trefpunt over buitenlanders in Thailand: vuile farang zijn Corona-gevaarlijk
Thaise columnist Pravit over wij-gevoel: Khaosod English
Meer over Thaise cijfers: Bangkok Post
Volg het Thaise medische nieuws: veel meer Coronalijders voorspeld
Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 341 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*