‘Come back Thailand’

Napret van Koh Samet

Een vierdaagse trip naar het schone eiland Koh Samet kwam tot een eind. Wij, mijn vrouw Ooy en ikzelf, hadden aldaar genoten van zon, zee, en prachtig strand. Het huisje waar we verbleven was klein, maar voor enkele dagen groot genoeg. De dag voor vertrek naar het vasteland werden wij verblijd met een nieuwe buurvrouw. Een Russische. Type bejaarde kogelstootster. In het voorbijgaan wenste zij ons, gezeten op onze mini-veranda, vriendelijk goedendag. Tenminste, dat hoopte ik maar.

Had ze “ausweis, sofort!” geblaft, had ik het ook geloofd. Tijdens het uitspreken van deze heilwens behield super-oma haar gemoedelijke gelaatsuitdrukking, namelijk die van alom gezochte vrouwelijke seriemoordenaar. Ach, cultuurverschil, zo keek het mens nou eenmaal.

De volgende ochtend ontwaarde ik haar in het openlucht-restaurant. Gekleed in een nauwelijks verhullende bikini. Modelletje: alleen geschikt voor Doutzen Kroes. Wijdbeens gezeten en happend in een uitsmijter werd pijnlijk zichtbaar dat folders over ontharingscreme bij oma nimmer op de mat geploft waren. Mijn vertrek-ontbijt bleef bij deze aanblik dan ook grotendeels onaangeroerd. Dit verschil in cultuur was me iets te veel op de vroege morgen.

Later die dag bereikten we na een korte boottocht de haven van Ban Phe. Aldaar namen we plaats in het minibusje van opa. Zo heette hij vast niet, maar mijn vrouw noemt iedere man boven een bepaalde leeftijd opa, en ik doe daar uit farang-gemakzucht vaak aan mee. Een beroerder chauffeur ben ik nimmer tegengekomen. Want opa kan niet autorijden.

Mocht hij ooit al rij-examen gedaan hebben, dan moet daar zijn ganse gewicht in smeergeld mee gemoeid zijn geweest. Niet dat hij gevaarlijk reed, dat niet. Slechts misselijkmakend. Sturend met schokjes, en om de drie seconden gas gevend. Zodoende morse-code uitzendend via zijn rechtervoet. Beetje gas geven, beetje gas los. En dat de gehele weg naar Pattaya. Genoeg om zelfs een afgetrainde zeehond doodziek te maken.

TomTommetje spelen in Pattaya….

Wegwijs in Pattaya

Ook bij het onderdeel “wegwijs in Pattaya” had opa waarschijnlijk vliegtuigjes zitten vouwen. Hij liet het vinden van hun guesthouse namelijk volledig over aan het achter ons zittende stel, een Engelsman en zijn Thaise gezelschapsdame. Die tenslotte voor het verkeerde adres afgezet werden, omdat opa het Engelse schrift niet machtig was. En dus geen enkel uithangbord in die taal kon ontcijferen. Zijn gesproken Engels ging trouwens ook niet voor de wisselbeker.

Het genoemde tweetal koos er uiteindelijk voor de laatste meters te voet en koffersleurend af te leggen, simpelweg omdat ze het aanwijzingen geven zat waren. Als dank voor zijn bijdrage ontving opa een gemompelde verwensing van de Engelsman, en een vuile blik van de dame. Die vervolgens snel achter haar financiële weldoener aanhobbelde, bang dat haar gezelschap ander gezelschap zou gaan zoeken.

Wij moesten door naar het Apex-hotel. En ook dat werd geheel door onszelf gevonden, met opa als aandachtig toehoorder over de te rijden route. Met enige moeite kregen we hem zover voor het juiste hotel te stoppen, en opgelucht strekte ik tenslotte de benen op Second Road. Opa sjorde gedienstig onze rugzakken uit de achterklep, waarop eega me vijftig baht toefrommelde. Uit Thaise beleefdheid te overhandigen aan opa. Mijn idee was dat we nog geld toe moesten krijgen voor deze zelf getomtomde kermisrit, maar vrouwlief drong aan. Dus stak ik de bestuurder van ons hobbelpaard toch de bahtjes toe.

Dankbaar aanvaarde hij het geld, en begreep dat zijn prestaties daartoe geen aanleiding gaven., Hij waide naar me met vochtige ogen, en legde kort zijn hand op mijn arm. En zei toen: ” Come back Thailand ” En ziedaar: Een gevoelige snaar werd geraakt. Want ik wilde niets liever dan terugkomen. De wens van opa was welgemeend, en van binnen warm wordend vergaf ik hem ter plekke zijn bezopen rijstijl en afwezige stratenkennis.

Want opa mocht dan wel de belabberdste chauffeur sinds mensenheugenis zijn, hij bleek een meester in het gladstrijken van cultuurverschillen. En daar kunnen sommige oma’s nog een hoop van leren.

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

2 Comments

  1. Hardop gelachen tijdens het lezen. “Type bejaarde kogelstootster”. Je ziet haar dan meteen voor je.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.