Column: Bloemboeketten voor een Thaise prinses


Het flitste al een tijdje over de sociale media in Thailand. Over de bloemboeketten voor een Thaise prinses. En in een recente uitzending van Blauw Bloed in Nederland werd er ook gewag van gemaakt. Iemand was op haar enkels gaan staan waardoor ze in het ziekenhuis belandde. En misschien maanden niet meer zou kunnen lopen. Of het allemaal waar is weet ik niet. Hoewel er uiteraard maar zelden vuurtjes zijn zonder rook.

Een paar dagen terug zag ik ook een nieuwsuitzending van de koninklijke nieuwszender, die via het wonder van moderne technologie ook in Nederland te vangen is. In Thailand moeten alle andere tv-stations die uitzending op hetzelfde uur verplicht overnemen. Daar gaat je spannende film, waarin je je net met de held aan het inleven was. Onder Thaise studenten wordt het de ‘puppetshow’ genoemd.

Honderden, misschien wel meer dan duizend hoge legerofficieren (Thailand heeft daar geen gebrek aan), hooggeplaatste ambtenaren en andere hoogwaardigheidsbekleders kwamen bloemboeketten afleveren bij het portret van de prinses. Op de knietjes natuurlijk. En allemaal in smetteloze witte uniformen, want dat is ook in Thailand de kleur die reinheid en loyaliteit symboliseert. 

Daarna knippen en buigen, de vrouwen met gebogen hoofd ook even door de knieën. Om zich daarna discreet met achterwaartse pasjes terug te trekken. Gefascineerd zat ik te kijken. De ene groep na de ander voegde zich met ingestudeerde robotbewegingen voor het portret om hun  boeketten af te geven. Minutenlang ging het door, er kwam geen einde aan. Wat een toeloop.

En wat een uithoudingsvermogen. Hoe hielden ze het in godsnaam vol, in die kortgeknipte kopjes van ze en onder die haute coiffure kapsels. Wat zou daar toch allemaal in omgaan. Behept met onwankelbare trouw zijn ze zeker. Maar zouden ze dan nooit eens nadenken over veranderende tijden en zo? Over al die jonge politieke activisten? Die pleiten voor hervorming en diepgaande veranderingen eisen? En waarschijnlijk ook dat verhaal over de enkels van de prinses verspreid hadden.

Op hun gezichten was geen spoortje verwarring te ontdekken. Ik vroeg me af hoe ze het allemaal deden. Maar ineens schoten me de woorden van een oude vriend te binnen die dit Thaise gedrag diepgaand onderzocht heeft. ‘In deze kringen’, zo vertelde hij mij, ‘hebben mensen er geen enkele moeite mee om de grootste ongerijmdheden uit te schakelen. Wij zijn geneigd dat hypocriet te noemen. Maar bij hen heeft oprechtheid heel andere connotaties. Aan je eigen hachje denken, kan voor hen onmogelijk onoprecht zijn’. Vandaar. 


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Bert Vos
Over Bert Vos 205 Artikelen
Bert Vos is journalist, tekst-producent en Azië-liefhebber. Hij woont in Amersfoort.

2 Comments

  1. Ook ik kijk hier regelmatig – wanneer m’n film weer eens wordt onderbroken – met verbazing (en de neiging in de lach te schieten) naar. Als nuchtere Nederlander vraag je je af of er ook maar iemand in deze dagelijkse volstrekt uitwisselbare beelden geïnteresseerd is, maar het wordt natuurlijk gewoon van boven af opgelegd.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*