Cinema. Waardoor zijn Aziatische films altijd zo Aziatisch?

Vraag: Waardoor zijn Aziatische films altijd zo Aziatisch?
Omdat de hoofdrollen altijd worden gespeeld door Aziaten, zult u zeggen.
Inderdaad, dat lijkt mij helemaal juist.
Of zegt u: omdat ze in Aziatische films zo onverstaanbaar spreken?
Ook goed.
Of omdat Aziatische films altijd in een Aziatisch land plaatvinden?
Goed, goed, goed.
Of omdat bij de aankondiging en aftiteling altijd van die rare tekens in beeld komen?

Zoals:

Een Chinees teken

 

Of nog erger:

André van Leijen, Aziatische films, Japans teken

Een Japans teken

 

Perfect!

En toch zou ik kunnen zien of een film Aziatisch is, ook al zouden de hoofdrolspelers Aboriginals zijn die staande bij het Panamakanaal in het Fries uitleg geven hoe je de Arabische keelklanken moet uitspreken.

Neem nu de Millennium Mambo (千禧曼波), de film die ik afgelopen week zag in bioscoop Kino in Rotterdam. Gemaakt door de Taiwanese Hou Hsiao-hsien.

André van Leijen, Aziatische films, Hou Hsiao-hsien

Hou Hsiao-hsien

De hoofdrolspeler is De Taiwanese Shu Qi. Het verhaal speelt zich af in Taiwan. Chinees gesproken. Aftiteling in het Chinees. Helemaal Aziatisch dus. Maar wat maakt de film nu zo Aziatisch? Het verhaal?

Redactie, Aziatische films, Shu Qi

Shu Qi

Het verhaal gaat over een jonge vrouw Vicky (gespeeld door Shu Qi), die in Taipeh samenwoont met haar vriendje Hao Hao. Geen van beiden heeft werk. Beiden verliezen zich in een zinloos bestaan. Hij doordat hij de godganse dag achter zijn draaitafel staat, weerzinwekkende techno-beats producerend.  De dreunende beat zal vrijwel de hele film te horen zijn, als een te zwaarbeladen Zanussi, die het wasgoed in trance beukt. En als hij niet achter zijn draaitafel staat, dan beukt hij erop los in bed met de ongelukkige Vicky.

André van Leijen, Aziatische films, Hao hao

Hao hao

 

 

André van Leijen, Aziatische films, Roken

En maar roken…

Hij is jaloers, controleert alles wat ze doet en mishandelt haar. Zij steekt de ene sigaret na de andere op. Drinkt elke dag een fles whisky leeg. Loopt weg. Gaat het nachtleven in. Wordt bargirl. En ontmoet al lap dancend Jack, die weliswaar om haar geeft, maar die een halve crimineel is en die in Japan ‘iets moet regelen’ en daar nooit van terugkomt.

André van Leijen, Aziatsche films, Blauw

Zo blauw…

Wat maakt de film nu zo Aziatisch? Het onbestaan van de hoofdrolspelers? De constante techno-house op de achtergrond? De popperigheid van de vrouwen? De whisky? Het constante roken? De delicate blikken, waarvan wij westerlingen vaak niet begrijpen wat ze te betekenen hebben, maar die heftige emoties bedekken? De nonchalante cameravoering? Het blauwige kleurenspel? De voyeuristische doorkijkjes in klein bemeten woonkamers? Of is het een samenspel van dat alles? Ik weet het niet, maar het blijft intrigeren.

André van Leijen, Aziatische films, Voyeuristisch doorkijkje

Een voyeuristisch doorkijkje

Meer weten?
https://www.fandor.com/films/millennium_mambo

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)