Chula kathin! Vrouwen spinnen voor een monnik

Else Geraets, Chula Kathin
.... de marathon kan beginnen ….

CHULA KATHIN

Een heel bijzonder moment op de boeddhistische kalender is ´’Ohk Phansǎa”, wanneer de monniken na een periode van drie maanden bezinning weer het klooster mogen verlaten; een regel door de boeddha ingesteld om reizen in de veelal heftige regenperiode te voorkomen.

Ohk Phansǎa wordt in Thailand op vele manieren gevierd. Een herkenbaar moment is “Kathin” als overal in het land mensen geld inzamelen om aan een tempel te schenken.

Boompjes, volgehangen met papiergeld, nieuwe ´kleding´ voor de monniken en kussentjes gemaakt door de vrouwen worden in een feestelijke processie drie keer rond de tempel gedragen voordat het wordt aangeboden. Het uiteindelijke doel is het verzamelen van “bun” (verdiensten) om daarmee een beter volgend leven te verdienen. Ook de bekende “Royal Barge Procession” is een Kathin ceremonie wanneer de koning naar Wat Arun komt om de monniken nieuwe saffraan ´robes´ te schenken.

Heel zeldzaam echter is de “Chula kathin”, een activiteit die een gemeenschap gezamenlijk moet verrichten. De opdracht is binnen 24 uur voor één monnik een compleet gewaad te weven. De mannen zorgen dat er op het tempelterrein een overkapping wordt gebouwd die iedereen tegen de zon of regen moet beschermen. De vrouwen moeten het hele proces beginnend bij het plukken van de katoen, het prepareren van de draden en uiteindelijk het weven van al die meters stof binnen 24 uur verrichten.

De “Chula kathin” is een oude, bijna verdwenen traditie die in verschillende tempels in Isan en Chiang Mai nieuw leven wordt ingeblazen. Ik ben met een vriendin naar Don Tan, 30 km ten zuiden van Mukdahan gegaan om dit met het Kaloeng volk mee te maken.

´s Morgens om zeven uur komen de oudere vrouwen, met hun spinnewiel op de schouders

Else Geraets, Chula Kathin,
…. met spinnewiel op schouders in de processie …..

naar de tempel. Negen van hen zijn volledig in het wit gekleed en negen jonge, nog maagdelijke meisjes eveneens. Zij zullen na een speciale zegening van de monniken de katoen mogen plukken op het geheiligde veldje.

Alle vrouwen die aan het weefproces deelnemen zijn traditioneel gekleed, een donkerblauwe sin (rok) en een top en ze dragen een witte schouderdoek. De processie begint langzaam vorm te krijgen; mandjes met bloemen, vlaggen, vaandels en alle draagbare attributen voor het weven worden in de processie meegenomen.

plukkenkatoen
…..maagdelijke katoenpluk
Else Geraets, Chula kathin
De ochtendprocessie

Onder een strakblauwe lucht en een brandende zon komen we bij het geestenhuis op het katoenveldje waar een ceremonie plaatsvindt. Schalen met katoenbolletjes, eten en wierookstokjes worden geofferd en dan pas mag de katoen geplukt worden. Als alle schalen zijn gevuld en er geen bolletje meer aan de struiken zit keren we terug naar de tempel. Daar ontstaat direct enorme activiteit, vrouwen gaan aan de slag om de katoen van zaden te ontdoen en om ze klaar te maken om gesponnen te worden, terwijl aan de andere kant nog een ceremonie plaatsvond om de zojuist geplukte katoen aan de wevers te overhandigen.

Het is opvallend dat de meeste vrouwen vrij oud zijn, maar zij beheersen wel alle facetten van het weven en ze wisselen elkaar af om eentonigheid te voorkomen. Wij zijn niet de volle 24 uur bij ze gebleven, we trokken ons af en toe terug voor een maaltijd en een uurtje rust om dan weer vol overgave met ze mee te kunnen leven. Want al hadden we geen deel aan het proces onze aanwezigheid werd wel zeer op prijs gesteld. Een ´farang´ die voldoende Thai spreekt kom je niet vaak tegen en die dan ook nog snapt hoe je moet weven en waarom je dit allemaal doet is toch wel heel bijzonder. Dat creëerde een band en we werden opgenomen in het hele gebeuren.

Rond elf  uur ´s avonds gingen we nog eens kijken en de eerste vrouwen achter het weefgetouw lieten ons vol trots zien dat hun schering bijna op was. Het einddoel kwam in zicht. De blijdschap op hun gezichten sprak boekdelen. Maar één weefgetouw had nog uren te gaan en om de weefster moed in te spreken waren zij die al klaar waren aan het zingen; het deed een beetje pijn aan mijn oren maar het was wel ontroerend om te zien.  Dat er spirituele energie werd doorgegeven was duidelijk.

De volgende dag begon al vroeg; rond zeven uur zaten we weer bij de tempel onder de overkapping en terwijl de monniken begonnen te chanten vond er een ´Tak Bat Devo´ plaats. Lange tafels stonden klaar met daarop een twintigtal bedelnappen en iedereen kwam met zijn mooie zilveren schaal voor de offering. Een moment waar ik intens van kan genieten want de vrouwen zijn echt op hun mooist gekleed, geheel traditioneel en de zilveren schaal in hun handen (die bij mij thuis slechts een decoratieve functie heeft) wordt hier gebruikt zoals dat al generaties lang wordt gedaan.

Als de monniken hun ontbijt nuttigen knippen de wevers met een blij gevoel de katoenen doeken los van het weefgetouw behalve die pas na middernacht klaar kwam. Dat wordt gedaan door de Ere Gast  onder het toeziend oog van de wevers.

Hoogtepunt van elke Kathin is de processie waarbij alle gaven die bestemd zijn voor de tempel worden tentoongesteld. Dat waren hier natuurlijk de nog steeds witte, ongeverfde doeken. Het werd weer een feestelijke tocht door de buurt waarbij iedereen iets te dragen kreeg, overgebleven katoenbolletjes, vaandels, vlaggen, geldboompjes en zelfs nieuwe bezems. Voor mij verrassend waren de vele kussentjes die door de vrouwen werden meegenomen en die uiteindelijk worden geschonken aan de tempel maar …ook aan ons.

Else Geraets, Chula kathin
slotprocessie

Dat gebeurde pas toen alle rituelen voorbij waren, toen iedereen bedankt werd en ook wij naar voren werden gehaald door de burgervader voor een foto. Pas toen kwam een vrouw van 80 jaar snel naar voren en voor ik het wist stopte ze me het door haar gemaakte kussentje in de handen. ´Voor jou´, zei ze… en weg was ze.

Dat kussentje heeft zijn plaatsje thuis gevonden en zal me altijd terug doen denken aan een wel heel bijzonder weekend in Don Tan. Een ervaring die ik niet had willen missen.

 

Tekst en foto’s: © 2015 Else Geraets

 

3 Comments

  1. Mooie fotos, mooi verhaal, ik heb het een keertje meegemaakt in Mae Chaem, hier in het noorden, het was ook voor mij een hele belevenis. Hier waren het niet enkel oudere vrouwen, er waren ook jongere mensen bezig met kaarden, spinnen en weven.
    Meer van dit zou ik zeggen..

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.