Intussen, op het Chinese platteland….

Authentiek gênant

Als reiziger probeerde ik vroeger wel eens van de ‘platgetreden’ paden weg te treden en op zoek te gaan naar het meer ‘authentieke” karakter van een land. Een soort eigendunk waar elke modale rugzaktoerist wel eens last van heeft.

Zo nam ik een lokale lijnbus in plaats van een georganiseerde tour. Bezocht ik een ruïne verscholen in het bos in plaats van het drukbezochte tempelcomplex. En ging ik naar een schijnbaar minder uitnodigend eettentje op straat in plaats van het zoveelste Lonely Planet restaurant. Het bracht me wel eens naar plaatsen waar weinig tot geen toeristen komen. Maar uiteindelijk was er altijd het besef en de objectieve vaststelling dat ook ik een toerist was en bleef.

Renaat Brenard, Authentiek, Chinees Platteland
Authentiek ….

Nu is dat een beetje anders. Mijn huidige relatie heeft ervoor gezorgd dat ik Chinese relaties heb. Authentiek Chinees. De bijbehorende verplichting van familiebezoekjes bracht me onlangs naar het Chinese platteland van Sichuan, naar een typisch muisgrijs huisje te midden van de uitgestrekte rijst- en korenvelden. Niet dat de korenvelden rood waren, maar de omringende sfeer deed wel erg denken aan de gelijknamige film.

In de verte zag ik hele families aan het werk. Rijstplantjes in de hand, voeten in het water. Lonely Planet was hier ver te zoeken, en toerist voelde ik me al helemaal niet meer. Daar zat ik dan als enige westerling op een kleine binnenplaats, omringd door enkele generaties Chinezen en wat kippen.

Bij de chaotische voorbereiding van de maaltijd – kommetjes doorgeven, stokjes verdelen, glazen inschenken – had ik een glas aangenomen dat een vriendelijk ogende man me had aangereikt. Beetje vreemd, dacht ik, want ik had eerder al een glaasje bier gekregen. Maar goed. Ik nam het in ontvangst en zei ‘xiexie’, want veel verder reikt mijn Chinees vooralsnog niet. Het bleek een glas melk te zijn. Kon kloppen, want melk past goed bij de pittige gerechten van Sichuan. Ik plaatste de melk netjes naast mijn glaasje bier.

Eén van de dingen die hier gebruikelijk zijn, is dat je – zeer regelmatig overigens – het glas heft met vrienden en familieleden. Toen mijn vrouw me zei dat haar oom het glas met mij wilde heffen, wist ik dus precies wat te doen. Vol overtuiging nam ik mijn biertje en verhief mijn hand om met de persoon in kwestie te ‘klinken’. De man keek verbaasd naar mijn hand, glimlachte even en deed verder niets.

Daar hing ik dan met mijn arm lang uitgestrekt over de ronde tafel, en niemand die reageerde. Een redelijk ‘gênant’ gevoel bekroop me. Mijn vrouw zag het gebeuren, keek me veelbetekenend aan. Eerst had ik het niet door, maar een fractie van een seconde later viel mijn frank. Of yuan in dit geval.

Het glaasje melk dat de man me eerder had aangereikt, werd me eigenlijk niet aangereikt. Of toch, maar dan niet om het in ontvangst te nemen. Het behoorde toe aan de oom die het omhoog hield om met mij te klinken.

Stilletjes trok ik mijn arm terug, authentiek gegeneerd…

 

Tekst en foto ©Renaat Brenard

Renaat Brenard
Over Renaat Brenard 15 Artikelen
Renaat Brenard, vijftiger uit Genk Belgisch Limburg, draagt het motto "leven om te reizen" in zijn schild. Hij is gehuwd met de bevallige Chinese Bei. Inspiratie voor zijn verhalen puurt hij vooral uit zijn inmiddels gigantisch reisfotoarchief.