Chiang Mai is Rotterdam niet en een Thaise vrouw is ook anders


Walking Street Chiang Mai

Veel veranderd is er niet in zeven maanden. Een van de ontdekkingen die ik doe als ik door Chiang Mai rij, golfbanen bezoek, oude vertrouwde eetgelegenheden, shopping mall’s . . . alsof ik nooit ben weggeweest.

Als ik in Rotterdam terug kom na zoveel maanden heb ik haast een gids nodig om mij de weg te wijzen. Huppekee, weer een paal uit de grond gestampt, zoveel kantoorruimte of woningen waarbij de hoogste etages tot in de wolken verdwijnen.

Rotterdam wordt er mooier van, en interessanter voor toeristen die gewaagde architectuur liefhebben, de bevolking van deze stad blijft hetzelfde wat betekent, het is en blijft een arbeidersstad. En dit is te zien aan hoe de mensen gekleed gaan, zich gedragen, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Bert van Balen, Manuel in Chiang Mai

Chiang Mai en Rotterdam zijn twee onvergelijkbare steden. Niet zo gek natuurlijk, gelegen in twee totaal verschillende culturen, maar als je je nou eenmaal verbonden voelt met beiden, soms een beetje frustrerend. Daarbij komt dat ik in Chiang Mai geen gids nodig heb om mij de weg te wijzen, er veranderd hier niets. Althans niet met de bouw megalomane gebouwen zoals in Rotterdam.

Niets is er veranderd. De nieuwe appartementen complexen waar vroeger nog rijstvelden waren, staan nog steeds voor zeker de helft leeg. Binnenkort zal de verval zijn intreden doen, zo vermoed ik. Het uitzicht op Doi Suthep is hetzelfde, even buiten Chiang Mai de wijde blik over de nog overgebleven rijstvelden, de Ping Rivier, de oevers hiervan en het zich voortslepende leven van de Thaise arbeider.

Toch zijn er veranderingen in mijn kennissenkring hier. Die is dood. En die, en die. Bejaard, dat wel, maar toen ik ze achterliet waren zij nog springlevend. Misschien wel meer dan ik die in een rolstoel gerepatrieerd moest worden naar Holland.

Ook niet veranderd is mijn speeltje die ik om haar anonimiteit te waarborgen niet bij naam noem. Haar figuurtje is nog steeds van dezelfde orde en grootte, geen grammetje aangekomen en in vorm niets veranderd. Hoe is het mogelijk dat zo’n klein en fragiel lijfje ooit twee kinderen heeft kunnen baren, heb ik mij vaak afgevraagd terwijl ik haar bekeek en het wonder voor mijn geestesoog zag van twee minuscule mensjes die ter wereld kwamen en nu beide in hoogte en breedte moeder ver overtreffen. Zij oogt rondom de dertig. Is boven de veertig.

Een Hollandse deerne met twee kinderen oogt over het algemeen tien jaar ouder dan zij werkelijk is en zoiets zal wel aan de bouw liggen, of misschien aan het voedingspatroon, alcoholconsumptie of de dag doorbrengend op een kantoorstoel telefoongesprekken aannemend, doorschakelend of zelf beantwoordend met de wijze raad even te wachten totdat u wordt doorverbonden waarna zij dan in mijn gedachte het knopje indrukt van de recorder en je de meest walgelijke muziek moet aanhoren om de wachttijd aangenamer te maken.

Ik heb mij vaak een beeld proberen te vormen bij zo’n juffrouw aan de andere kant van de lijn, waarbij ik iedere keer denk op het moment dat ik zo’n vriendelijke stem hoor dat ik te maken heb met een schoonheid van het zuiverste water. Totdat ik een keer zo lang in de wacht werd gezet ik, dat als ik dan toch moest wachten de mevrouw aan de andere kant van de lijn in gesprek bleef houden. Hierbij proberend een afspraakje met haar te maken om ergens iets te gaan drinken die avond.

Daar had zij wel zin in en diezelfde avond zat ik tegenover de harde realiteit van uit z’n verband getrokken heupen na het baren van twee gezonde kinderen. Dit beeld van een telefoniste is nooit meer uit mijn hoofd gegaan. Dit beeld heeft zich tevens geankerd naar de meeste Hollandse vrouwen, tegenwoordig zo’n twee meter lang en mij hautain bekijkend als een oude van dage die hulpbehoeftig is. Waar zij natuurlijk gelijk in hebben maar dat hoef ik niet te weten, in elk geval, men moet het mij niet laten weten.

Bert van Balen, Chiang Mai, Speeltje
Bert is niet groot van stuk of stuk is …

Hoe anders toch hier waar ogenschijnlijk niets veranderd, de liefde en zorgzaamheid van de vrouw het speerpunt is van de maatschappij en waar je ongebreideld als farang gebruik van kan maken mitst je over voldoende baht beschikt. En dit is al snel.

Zo is het natuurlijk niet met mijn speeltje want ik heb iets specials met haar waardoor al die vooroordelen niet geldig zijn. Veel van mijn farang vrienden hebben dat. Eigenlijk allemaal. Zijn er ook allemaal mee getrouwd, met zo’n Thaise zorgzame vrouw. Strak in het vel zittende schoonheidskoninginnetjes, zo’n jaartje of dertig jonger.

Het speciale wat ik heb met mijn speeltje, komt voort uit onze flitsende conversaties die zich meestentijds horizontaal afspelen waarmee ik bedoel dat zijn mijn oude verstijfde spieren masseert, liggend op mijn buik op het bed en zij schrijlings met haar benen over mijn heen zittend “Counterpain” uit een tube knijpt en dit met haar stevige handen over mijn rug uitwrijft. Ondertussen praat zij in een soort mengelmoes van Engels en Thai mij de laatste roddels bij uit haar straatje waar zij woont en luister ik ademloos als ware het dezelfde muzak die ik te horen krijg als ik moet worden doorverbonden naar de persoon die ik te spreken wil krijgen.

Bert van Balen, Thaise vrouw, Chiang Mai, Speeltje
Een zeer speciale relatie deo volente
foto van Thai brides 

Een zeer speciale relatie die ik nog jaren vol zou kunnen houden -Deo Volente- omdat zij netjes getrouwd is, twee kinderen nog thuis wonend en zij ’s avonds rond een uur of zes weer vertrekt om voor het eten te zorgen. Nooit meer dezelfde fout maken die ik wel heb gedaan en daar berooid uitkwam, hou ik mijzelf voor. Dit is de ideale oplossing en om alle goede vrede in stand te houden speel ik van tijd tot tijd het suikeroompje en neem de hele familie mee uit eten in vooral een Thais restaurant zodat een maaltijd voor vijf personen mij nooit meer dan zo’n 7 a 800 baht kost.

Niks veranderd in Chiang Mai. De mij goed verzorgende familie is hetzelfde gebleven. De stad zelf, de omgeving, mijn golfvriendjes, ofschoon er daar een paar van zijn weggevallen onder de zeis van Magere Hein.

Maar die hadden in mijn ogen toch al een veel te hoge handicap waardoor zij nog al eens in de prijzen vielen tijdens zo’n golftoernooi.


Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com