In Chiang Mai hunkeren naar de blanke top der duinen


Bert van Balen, blanke top der duinen
Hollandse lucht met blanke top en bonte vlag

Zo langzamerhand begin ik terug te verlangen naar zo’n gezellige noordwester die met een windkracht zeven over Nederland raast. Schone lucht binnen gevoerd vanaf de Noordzee, eventuele vuile lucht verdrijvend in de richting van andere Europese landen die maar moeten zien wat zij er mee doen.

Het verlangen komt voort uit de smog die hier in Chiang Mai al meer dan een maand lang de lucht verpest waardoor het binnen blijven aanbevelingswaardig is om vervolgens daar dan maar die twee pakjes Marlboro op een dag te consumeren.

Nog vier weken en dan mag ik naar de schone lucht van Holland, zie ik mijzelf al aan de vissershaven van Stellendam, een broodje Paling consumerend en goed door mijn neus inademend om de zee te ruiken. Alleen dit na een reis waar ik meer dan normaal tegenop zie. Mijn benen willen niet meer, de spierkracht is gereduceerd tot wat een honderdjarige nog mag verwachten en dit allemaal door een eenvoudige infectie die ik maanden geleden opliep waardoor de latent aanwezige Guillant Barre weer actief werd.

Bert van Balen, blanke top
Havens Stellendam, waar niet de mens maar de vis wordt gerookt

‘Nee,’ schreef mijn specialist uit Holland die mij in 2007 voor dezelfde klachten in behandeling had, ‘u hebt een CIDP, welke lijkt op Guillant Barre, met een vrij acuut verloop.’
Na met mijn klachten over kracht verlies, c.q. het niet meer kunnen lopen, al verschillende malen in behandeling te zijn geweest in het RAM hospital in Chiang Mai, schreef ik mijn specialist in het Erasmus te Rotterdam maar eens een mail met de vraag of ik wel de juiste behandeling kreeg. De zes uur tijdsverschil niet meegerekend kwam zijn antwoord per omgaande. Een onderhoudsprogramma was noodzakelijk wat betekent om de twee a drie weken een nieuw infuus met een bloedplasma. Kosten per infuus, om en nabij de 3000,- Euro. Leven de ziektekostenverzekering die dit allemaal voor zijn rekening neemt, wat zo het zich laat aanzien met de invoering van een nieuwe wet na 2017 niet meer zal gebeuren.

Ik fantaseer een upgrade

Waar ik zo tegenop zie wat betreft de terugreis is het feit, hoe kom ik van A naar B. Ofwel, hoe kom ik met een koffer vanaf de bagageband van mijn binnenlandse vlucht naar internationaal. Vroeger, nou ja vroeger, een jaar geleden nog maar, kon je vliegend met Bangkok Airways je koffer door laten labelen naar Amsterdam, maar blijkbaar vond het management dit net iets teveel service naar zijn klant en heeft deze service geschrapt. Tenzij je je hele reis van Chiang Mai naar Amsterdam bij hun had geboekt. Dan ga ik ze maar verzoeken mij te verplaatsen middels een rolstoel. Waarschijnlijk geniet je dan ook nog voorrang bij het inchecken en bij de douaneafhandeling, fantaseer ik. En misschien zelfs een upgrade in de Boeing 777 van Eva airways. Naar first class bijvoorbeeld.

Zo fantaseer ik maar een beetje om mijzelf moed in te spreken. Ik wil er niet aan denken dat dit alles niet mogelijk is en ik aan mijn lot wordt overgelaten. Nou is fantaseren wel een leuk tijdverdrijf, zeker als je de hele dag binnen zit met de airco op vijfentwintig graden en je je in feite te pletter verveeld. Ik fantaseer dat ik in Holland ben. Begin mei. Volop voorjaar en ik rijd door de Betuwe en zie links en rechts de fruitbomen in volle bloei. Of is de bloesem al afgerukt door een schone lucht brengende noordwesterstorm.

Terwijl ik over de dijken rijd hoor ik via de autoradio het overspannen stemgeluid van een deejay die niets te melden heeft en verwoede pogingen onderneemt ons zijn humor te laten begrijpen. Dan maar naar radio vier. De klassieke zender. Een hoop gekraak en onderbreking. Komt door de piratenzenders is mij ooit verteld. De dames en heren met kapsones die zo nodig naar klassieke muziek willen luisteren gaan maar naar de Doelen of zo. ’s Avonds wat televisie kijken. Herhalingen van het afgelopen of het voorgaande seizoen. Hilversum is met recessie.

De doordraaiwereld van grachtengordel en flut-referendum

Bert van Balen, blanke top der duinen
saampjes gezellig in beeld bij DWDDDDDD

Nou ja, misschien nog “De Wereld Draait Door.” Leuk, dat grachtengordel programma met altijd maar weer dezelfde gasten die hun ego komen oppoetsen. Hallo Mart Smeets. Nog wat te melden. Eigenlijk niet, maar m’n kop regelmatig op televisie vind ik wel heel erg belangrijk. Hallo Freek de Jonge. Bij elk optreden bij “DWDD” neemt hij zijn vrouw mee die dan even close-up in beeld wordt gebracht als haar man aan het woord is. ‘Ach, kijk ‘m nou,’ zie je haar denken. En tegelijk; ‘Man, ga toch golfen. Wij hebben de schaapjes toch allang op het droge.’

Terug naar Nederland waar zes april dan een flut-referendum wordt gehouden over wel of geen associatieverdrag met de Oekraïne. Kosten: 40 miljoen Euro. Begon mij onmiddellijk af te vragen hoeveel thuiszorg van zo’n bedrag gegeven kan worden aan behoeftige patiënten die nu alleen nog maar moeten inleveren. Een flut-referendum verzonnen door jochies die het op school al gewoon waren andere kinderen die wel hun best deden zoveel mogelijk te pesten. Hun doel is niet die Oekraïne, maar zand strooien in de EU motor. Liefst met een Nedexit. Ook vinden zij het wel een leuk zomer item. 40 miljoen Euro dus.

U moet voor een mooi stukje interview eens kijken via You Tube naar “Oog in Oog” met Sven Kockelman. Dan weet je tegelijk dat één van de initiatiefnemers van dit referendum, Jan Roos, absoluut niet weet waar hij het over heeft en slechts probeert de populaire jongen uit te hangen die vroeger op school graag andere kinderen mocht pesten. Dat hij daarbij zelf niet aan leren toekwam, wordt tijdens dit interview zo pijnlijk duidelijk. Ik ben dan ook vreselijk benieuwd of het Nederlandse volk hierin trapt en massaal “Nee” gaat stemmen. Vrees het ergste.

Oplappen graag om met gerust hart terug te gaan

Terug naar Nederland. Naar het land waar ik de medische wetenschap net iets meer vertrouw dan hier in Thailand. Eens kijken of zij mij daar, net als in 2007, wel van die verlammingsverschijnselen af kunnen helpen. Zodat ik weer eens normaal met tien vingers kan typen en mijn vingers niet meer op dooie aanhangsels lijken. Eens kijken of zij mij weer normaal kunnen laten lopen en ik een terugreis naar Thailand zonder schrik kan ondernemen.

Eens kijken of ik na mijn bezoek aan Holland weer golfclubs kan hanteren zonder dat zo’n stok uit m’n handen vliegt. Holland, here I come. Geef mij schone lucht, geef mij de juiste medicatie, kort niet aan mijn pensioen en gooi alsjeblieft nooit meer 40 miljoen Euro over de balk uit naam van de democratie.

Dan kan ik tenminste weer met een gerust hart terug naar Thailand.


Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

2 Comments

  1. Beste Bert,

    Beterschap gewenst, een snelle en succesvolle behandeling in Neferland en dat je snel weer je golfsticks in Thailand kunt hanteren; en de lezers hier weer boeiende verhalen van jou mogen vinden!

  2. Hallo Bert,

    Helaas weet ik wat Guillant Barre is, heb het gehad in 2014.
    Na acht maanden was ik er vanaf, en hoop voor jou dat je er
    nog sneller vanaf komt.
    Dan weer genieten van jouw golf en wat meer zij in Thailand,
    wij van jouw schrijven.
    Sterkte en veel beterschap,
    Jan.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.