De Thaise talisman van de Tokkies


Hans Geleijnse, Thaise zekerheid, gelukbrenger
Geluksbrenger

Niet al te lang geleden werd ik bij het prille ochtendgloren door veel timmer- en verbaalkabaal gewekt. Het kwam van de overburen, wat mij niet verwonderde. Verbazing kwam er pas toen ik Tokkie senior en Tokkie junior (mijn koosnaampjes voor vader en zoon buurman) eendrachtig bezig zag met het bevestigen van vreemd, groot, appelvormig voorwerp aan het plafond van hun bordes.  Af en toe werd er krachtig gevloekt, want het gevaarte leek nogal zwaar maar was kennelijk  ook breekbaar. Tokkie sr. siste namelijk de ene waarschuwing na de andere richting junior, die op een door pa moeizaam stabiel gehouden wankele trap doende was dit Unidentified Non Flying Object aan een haak te bevestigen.

De Tokkies kennende en dus het ergste vermoedende was mijn eerste gedachte: buitenmodel luidspreker om tuinfeesten muzikaal op te luisteren. Draadloos ook nog, somberde ik, wedden dat ik straks met m’n bluetooth naar de tandarts moet als zij inschakelen? Maar zie, zoals gewoonlijk smoorde geliefde elke oprisping van Thais trauma.

image
UNFO werd door haar ogenblikkelijk herkend als de voormalige behuizing van de gevreesde Vespa mandarinia, oftewel Asian Giant Hornet, oftewel Aziatische Reuzen Horzel (wesp vind ik een te lieve benaming voor dit monster). Dit steekapparaat met grondoppervlak van 15 cm kan helaas vliegen en wel met een topsnelheid van 40 km p/u. Voor de lierhebber:  angellengte  7 mm. Deze Aziatische krijger is gezegend met enome territorium verdedigingsdrift.

geknaktemast
Exit Villa Giants

De Giants hadden zich na het omwaaien van hun boom met onbekende bestemming uit de vleugels gemaakt. Tokkie sr. had voordien altijd geweigerd het nest te verwijderen omdat het hem zoveel geluk had gebracht. Scheiding en vertrek van bazige echtgenote met schelle stem bijvoorbeeld. Maar veel belangrijker: als gelovige in eeuwenoude Thainess-wijsheden wist hij zeker dat de presentie van de Giants hem tweemaal achtereen een fikse prijs in de illegale loterij had opgeleverd. Hij was in het gelukkige bezit van een echte Thaise talisman. En, had hij mijn partner vermanend toegevoegd, jij hoort toch te weten dat een lege korf dubbel geluk brengt?

Ik dacht er het ongelovige mijne van, totdat ik twee dagen later een enorm gebrul van de overkant hoorde. Wat bleek, Tokkie jr. die tot mijn enorme genoegen met zijn vrienden tot laat in de nacht een feestje had gevierd in de tuin, was met zijn knijter keihard tegen de Geluksbrenger gebotst. Hij wreef zich kreunend over het achterhoofd, zodat buurman Sherlock onmiddellijk deduceerde dat het slachtoffer zich met kater en al achteruitwaarts naar buiten had begeven. Ik zag geen bloed sijpelen, maar dat was geen surprise voor me. Kennelijk was de klap met de verzwaarde talisman zo hard aangekomen dat Tokkie sr. na een uurtje met gierende banden en veel motorgeraas zijn opwachting maakte. Het duo onthaakte gezamenlijk Geluksbrenger en sjouwde het gevaarte naar een voor mij onzichtbare plaats in hun tuin.

Brengt zo’n onbewoond horzelhuis ons ook geluk, vroeg ik mijn Allesweetster, want ik wens de beide Tokkies vaak stilletjes veel ergere dingen toe dan een kopstootje. Nee, zei ze, kans op geluk is er alleen voor de eigenaren van het huis waar de Hornets zich hadden genesteld.

Een paar dagen terug vertelde Tokkie sr. mijn echtgenote dat hij een maand helemaal alleen zijn huis zou wonen. Dat was, zo begreep ik van haar, een impliciet verzoek voor af en toe een pannetje rijst over de muur aanreiken. Hoe komt dat zo, had ze belangstellend gevraagd. Blijkt dat de net 18 geworden Tokkie jr. zich had aangemeld als kandidaat beroepsmilitair. Verzoek onmiddellijk ingewilligd, want bij het leger is natuurlijk altijd behoefte aan kabaalschoppers. Wat een zegen! Een maand lang geen decibellen om m’n oren uit afgezaagde uitlaten, geen geestversmallende knalharde fantasieloze computerhouse meer. Wie weet zou het lieverdje daarna ergens ver weg gedetacheerd worden. Ach, bedacht ik genereus, het is eigenlijk best een beleefde jongen met een heel goede inborst. Dat hij maar heel gelukkig mag zijn.

Gisteren zat ik ’s middags met vrouw bij gevoelstemperatuur 40 plus achter een koele dronk op het terras. Behalve het zoemen van de fan niets maar dan ook helemaal niets te horen. ‘Lekker stil in de buurt hè,’ zeg ik tegen haar, schrikkend van m’n eigen stemgeluid. ‘Je had ongelijk. Dat ding heeft ons ook geluk gebracht.’

Op haar gezicht verscheen de beroemde mysterieuze Thaise glimlach. Kom eens mee, zei ze en troonde me naar de achterkant van het huis. Ze wees op de satellietschotel. En op een plek verderop onder de dakgoot. Ik zag twee Geluksbrengers! Vinex-gevalletjes vergeleken bij de riante villa van de Giants aan de overkant. Maar dat, verzekerde vrouwlief, maakt voor de gelukwerking helemaal niets uit.

Ik keek haar verbluft aan. Zal ik snel loten gaan kopen, vroeg ik, met vederlichte ironie in de stem. ‘Hoeft niet’, antwoordde ze, ‘heb ik al gedaan. Dubbele loten zelfs. plus nog twee extra. Binnenkort zijn we rijk.’

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

5 Comments

  1. Wat een heerlijk, relaxed en tropisch verhaal. Heel grappig.

  2. Junior gaat onder de wapenen. Hij wil kennelijk minister-president worden. Ambitieuze jongen.

  3. Ha ha mooi verhaal weer kan je eindelijk een huis kopen in een yuppenwijk.
    Lekker isohokje [De hobbykamer] van eierenkartons voor je zelf met Prince of Fats voor je dagelijkse stukje muziek.
    Hoekje voor de digitale snelweg.

    Geen buurthonden of wildneukers in de wijk laat staan tokkies.
    Of meer van dat soort kul waar de lokale bevolking hun dagelijkse doen en laten mee opvullen en kleur geven of nog erger hun schouders bij op halen.
    ich bin ein Thai of misschien toch niet. [Waar blijven de emotiedingen alhier]

    • Beste Willem, ik was even in het land van de nietskunnenlezenden maar of dat verschil maakt?
      De Yuppenwoning en -biuurt die je beschrijft lijkt me heerlijk om de laatste adem uit te blazen.

      Tot die tijd zing ik het wel uit in m’n buurtje met veel aardige mensen en m’n geliefde tokkies. Ze zorgen n elk geval voor leven in de brouwerij en buurtpraat.

      Groet

  4. Mooi. De subtiele psychologie van de ‘doorgezomerde’ falang.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.