Canapé van Oost tot West

Het regent als we het park van Château de Combourg inwandelen. Met zijn ronde torens en kantelen ziet het kasteel er vrolijk middeleeuws uit. Wat mij vooral aantrekt, is dat dit mooie optrekje ooit de woning van Chateaubriand was. François René, vicomte de Chateaubriand om het met een mondvol te zeggen. Bekend bij liefhebbers van gastronomie, geschiedenis en literatuur. De man achter 200 gram runderbiefstuk, maar ook beroemd als schrijver, dichter en politicus.

1) ChâteauCombourg(1)

Samen met mijn Chinese gezelschap koop ik een toegangsticket en sluit verplicht aan bij een groep met een Franssprekende vrouwelijke gids, een van het berispende soort, die ons zal rondleiden. Een bezoek aan dit soort kastelen, lijkt me, is enkel boeiend als je iets of iemand hebt waarmee je je inhoudelijk verbonden voelt. In dit geval is dat voor mij de romantische schrijver Chateaubriand. De stoel waarop hij zat, de tafel waaraan hij at, het bed waarin hij sliep en uiteindelijk ook het leven liet. Het is maar spannend als je de man een beetje kent. Mijn Chinese gezelschap spreekt het minder aan. Niet de literatuur, niet de gastronomie, niet het ouderwets stoffige interieur. Er gaapt een heuse kloof tussen Oost en West als het over cultuur en eten gaat. Al vlug dwalen mijn reisgezellen links en rechts in de kamers rond, verveeld kijkend naar een overdaad aan antiquiteiten. Het is dan ook niet verrassend dat bij het binnentreden van de zevende kamer de Franse gids op me toestapt om me, tête-à-tête, toe te lichten dat ons kleine gezelschap toch wel bij de groep moet blijven. Dit lijkt verdacht veel op een ‘reprimande’, denk ik. Een mooi Frans woord, waarbij het beeld van een beroemde cabaretier in gedachten verschijnt. Als mijn gedachten de realiteit weer bereiken, merk ik dat de gids haar reprimande beëindigd heeft.

3)Ne pas toucherWeer aangesloten bij de groep verhuizen we naar het zoveelste vertrek. Bij het binnenstappen hoor ik een toerist achter mij stilletjes zuchten: “Alwéér een houten kamer? Binnenkort kan ik geen hout meer zien!” Het zijn precies niet alleen Chinezen die moeite hebben met 18de-eeuwse binnenhuisinrichting. Weer drie kamers verder kijk ik onwillekeurig rond en zie wat uiteindelijk te gebeuren stond. Een van mijn Aziatische gezelschapsleden moet gapen. Niet zo’n onderdrukte gaap, met de hand bedeesd voor de mond. Nee, een veelzeggende gaap, zoals die van keizer Jozef II in de film Amadeus. Een gaap van verveling. Een gaap recht voor de raap. Als was het om de verveling nog kracht bij te zetten, vindt de gaap plaats op een 18de-eeuwse canapé, groenfluweel bekleed met gouden omzoming in een elegant bleekhouten frame. Precies in het midden van dit sierlijke zitmeubel zit mijn Chinese medebezoekster knusjes naast een bord met de tekst “Ne pas toucher” erop.

Haar geweten onbezwaard over de authentiek-culturele waarde van het meubelstuk. Er gaapt een kloof tussen Oost en West als het over cultuur en taal gaat. In afwachting van een tweede reprimande beeld ik me Chateaubriand in, zittend op diezelfde canapé naast een bord met 200 gram biefstuk erop. Zijn geweten onbezwaard over de authentiek-culturele waarde van het meubelstuk. Het verkleint enigszins de kloof tussen Oost en West.

 

 

 

 

Renaat Brenard
Over Renaat Brenard 15 Artikelen
Renaat Brenard, vijftiger uit Genk Belgisch Limburg, draagt het motto "leven om te reizen" in zijn schild. Hij is gehuwd met de bevallige Chinese Bei. Inspiratie voor zijn verhalen puurt hij vooral uit zijn inmiddels gigantisch reisfotoarchief.