Cambodja: van diep trauma naar kleine vreugdes

Vrouwen en leeftijd

Januari 2015: we backpacken door Cambodja, onze eerste kennismaking met dit land. We wanen ons ontdekkingsreizigers, maar volgen intussen wel keurig de “must do’s”, ons aangereikt door reisgidsen, familieleden en vrienden. Dus flaneren we in Siem Reap, vergapen ons twee dagen lang aan de pracht en praal van Angkor Wat en andere heiligdommen van dit wereldberoemde tempelcomplex en stuiven bovenop het dak van de snelle boot – wie praat er over veiligheid – over het Tonle Sapmeer naar Phnom Penh.

Daar krijgen we het benauwd bij het bezoek aan de voormalige Tuol Sleng gevangenis en vallen – met de talrijke andere bezoekers – compleet stil in het Choeung Ek, één van de driehonderd Killing Fields in Cambodja. De wreedheid van het regime van de Rode Khmer treft ons als een mokerslag. Zo kort geleden nog en hoeveel kregen we hier nu eigenlijk van mee in het Westen.…

Uniek

Die duik in een stuk eigentijdse trauma en geschiedenis is een niet te missen onderdeel van het kennelijk universele reisprogramma van de hedendaags Cambodja-ganger, gezien de vele nationaliteiten, die er rondlopen. Must do! Een gedeelde ervaring als unieke emotie beleefd.

Het lijkt bij de hedendaagse backpacker te horen: (spectaculaire) ervaringen opdoen, uniek lijkend, maar in feite gedeelde en vaak voorgebakken paden inslaan, ongerept als optisch bedrog. Wij vormen daar geen uitzondering op tijdens onze tocht door Cambodja. Toch is daar dan die ontmoeting, dat menselijk contact, niet spannend of spectaculair, wél spontaan, verrassend en éénmalig. Uniek dus.

Weldadige stilte

Koh Kong: bepaald niet de meest boeiende en fraaie stad van Cambodja maar als grensstadje onze pleisterplaats voor de laatste dagen verblijf in dit land alvorens we naar Thailand terugreizen.
We rijden tijdens een van die dagen op ons gammele gehuurde scootertje langs een eindeloos lange, saaie weg in de hitte door niemandsland richting strand.

Daar aangekomen maakt onze wat bedrukte stemming direct plaats voor euforie: waarom zouden de stranden in Thailand per definitie mooier zijn? Het is hier namelijk heerlijk: tevreden kabbelende golfjes, een wit zandstrand, omzoomd door palmbomen met daartussen verscholen wat restaurantjes en vooral: rust! Nauwelijks iemand te bekennen.

We laten ons loom verwennen door het water, lopen een eindje, strekken ons lui uit op het zand en besluiten uiteindelijk wat te gaan nuttigen. Voor echtelief Corrie is soep- rond- het- middaguur een ritueel geworden tijdens deze vakantie. Dus lopen we een restaurantje binnen.

Ook daar zijn geen gasten te zien. Met handen en voeten maken we onze wensen kenbaar aan de eigenares die ons vervolgens uitnodigt om te kijken en te kiezen welke ingrediënten in de soep gaan. Als de soep voor ons als enige gasten op tafel staat zakt de verhoogde graad van activiteit als gevolg van onze entree – de zoon (?) moest er als ‘tolk’ aan te pas komen – naar het niveau van dolce far niente.

De jongen kruipt in zijn hangmat, hult zich in een laken als bescherming tegen de zon en dut in. Buiten knutselt een man aan zijn blinkende scooter en speelt een kind met water.
Een weldadige stilte daalt neer, slechts aangestipt door het ruisen van de ventilator.Wij genieten van de soep en de koele drank. Het leven krijgt op zo’n moment een dikke 8 van ons.

Schrijven in het zand

Het is tijd om op te stappen. We wenken de eigenares, die ons van tijd tot tijd vriendelijk-nieuwsgierig geobserveerd heeft. Met de nodige égards rekenen we af, complimenten makend voor de heerlijke soep. Ze glimlacht verlegen.

57 en 65Dan bukt ze zich, schrijft in het zand ‘ 57′ en wijst vragend naar Corrie. Die staat direct op en schrijft er ’65’ naast. De verbazing en bewondering zijn oprecht… 65 en dan nog zo jeugdig eruit zien! Duizenden kilometers afstand tussen twee zeer diverse culturen worden op dit stukje strand moeiteloos overbrugd door deze vrouwen in dat kennelijk mondiaal gedeelde gevoel over de relatie van leeftijd en (gewenst) uiterlijk.

Zonder woorden: “Wat zie je er nog slank en jong uit voor je leeftijd, compliment! Dank je wel! “ De twee vrouwen trakteren elkaar op hun beste glimlach. Nog even samen op foto en dan terug op de scooter.

De weg lijkt een stuk korter en minder saai…

 

Gerelateerde berichten

Over Bert Geleijnse 2 Artikelen
Bert Geleijnse (1946, Zaandam). Import Zeeuw van het zuiverste water. Deed van alles in zijn leven, van welzijnswerker tot voorlichter bij rijkswaterstaat. Afdeling Zeeland, dat wel. Bert is echter vooral een klavieracrobaat. Zijn eerste slachtoffer was het harmonium met trappers. Daarna volgden orgels, piano's, klavecimbels en andere dingen met toetsen. Bert is inmiddels een gewaardeerd concertmusicus. Bijna een halve eeuw met zijn Corrie, samen de trotse ouders van twee prachtige dochters en twee lieve kleinkinderen.