BKK Chatuchak: altijd ogen en tijd tekort

Weer een markt

Vanwege bezoek uit Europa kwam ik onlangs weer op de Chatuchak weekendmarkt. De markt bezoek ik tegenwoordig enkel nog doelgericht, vanwege gebroken huishoudporselein of een gescheurd bamboerolgordijn. Maar nu dus een rondje toeristique.

Oké, er moesten nog wat souvenirs gescoord worden, maar meer op de bonnefooi dan gericht gezocht. Het viel me op dat er minder toeristen waren. Nu is het naar mijn mening sowieso wat stilletjes in de stad, behalve in het openbaar vervoer op spitsuren. Daarnaast was het zaterdag en er dreigde een regenbui die uiteindelijk niet kwam.

Veel geüniformeerde bewaking liep op de markt rond. Een aantal grote langzaam rijdende officiële auto’s blokkeerden regelmatig de sjouwers met duw- en trekkarren die hun spullen, al dan niet in opdracht van clientèle, naar de randen van de markt wilden transporteren.

Wie lopen er wel: opvallend veel meisjes die een prostaat hebben. Nee ik heb geen MRI-ogen, maar mijn ogen ook niet in mijn broekzak zitten. Gezellig met elkaar onder de arm of net gebrouilleerd en voor een Thai luid op de een ander scheldend in de mobiel. En te dikke jonge kinderen. Ook Thai ja: de suikerindustrie doet haar werk uitstekend!

Uit eigen ervaring weet ik hoe moeilijk het is hier een product te kopen zonder de extra toegevoegde suiker. Iedere smootie of kop chocolade, ieder bereid gerecht in een Thaise keuken krijgt een schep suiker mee. Ik ben geen anti zoetheidsgoeroe maar niet alleen vliegen zijn met suiker te lijmen.

Naarmate de ochtend vordert komen er meer toeristen. Hele vriendengroepen uniseks in Manchester United hemdjes gekleed. Of echtparen a la Eus en Okko uit Koefnoen. Een feest om tegen te komen!

De omroepinstallatie blèrt over het terrein. Wij zoeken een drankje op in de hoek van de kunstschilders, waarna de wat klamme gangen ons schaduwrijk naar de MRT terugleiden.

En toch, bij het de roltrap afdalen het idee hebbend dat ik dat unicum op de afdeling antique & collectibles ben misgelopen. Omdat we daar niet eens aan toekwamen deze reis.

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.