Bert’s briljantjes. Werkloos

Nu waren al die fotografen met een eigen bedrijf waar ik gewerkt heb bepaald niet het sterkst in hun financieel- economisch beleid zodat er nogal eens eentje failliet ging of mij niet meer kon betalen. Gevolg; werkloosheid. Jippie. Dus zocht ik wat bijverdienste door bijvoorbeeld ’s avonds als barman te werken in jazz-cafe De Twijfelaar of als verkoper in een watersportzaak. Het was mijn vader die mij redde uit deze verloedering van zwart werken. En de oliecrisis met de autoloze zondagen en benzine op de bon. “Het zal nooit meer worden zoals het was,” zei minister-president Den Uijl. Inderdaad. Voor mij in elk geval niet. De directie van Robeco waar mijn vader werkzaam was, had als besparing op het gebruik van benzine besloten een directiewagen te kopen waar de top van het bedrijf mee op pad kon. Voor die wagen werd een chauffeur gezocht. ‘Typisch iets voor jou,’ zei mijn vader.

 

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Eén reactie

  1. Birdie, heb al je stukjes weer eens doorgelezen en ben blij dat je nog schrijft. Schrijven is blijven, dat lijkt bij jou wel te kloppen. Hang on in there, zie je snel. x

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)