Bert’s briljantjes. Mededogen

De nadagen slijten zich met allemaal lieve mensen om mij heen. Waar heb ik het aan verdiend. Exen die ik nou niet bepaald allemaal even vriendelijk heb behandeld. Totaal voor mij onbekende mensen, de vrijwilligers. Het mededogen maakt grote indruk op mij. Verder slaap ik. Elke lichamelijke inspanning kost moeite. Dromen doe ik. Golf Avenue. De driving rang range in San Sai met daar omheen een negen holes golfbaantje. Het bestaat allang niet meer. Heeft plaats gemaakt voor zo’n afschuwelijke Mo Baan. De grond leverde miljoenen baht op.  De vaart der volkeren, het welzijn negerend.

Bert van Balen, Briljantje, Mededogen, Golfbaan CNXIk leerde er veel mensen kennen daar op de driving range. Farang en Thai. Beschaafd volk zo heel anders dan die kroegenhangers in Chiang Mai. Ik leerde Terry kennen, een Engelsman uit Londen. Nauwelijks te verstaan door zijn cockney-English, zodat ik ‘m vroeg of hij ook het BBC=English beheerste. Keith een man uit Wales en enkele Hollanders die absoluut het ABN niet beheersten, maar vasthielen aan hun Brabantse tongval. Het was een buitengewoon gezellige plek, met een kleine koffiebar die werd gerund door een Thaise schoonheid, de mia noi van een Zwitser. Dit volkseigen van de welgestelde Thais had hij snel overgenomen.

Bert van Balen, Briljantje, Mededogen, BijbelIs dit dromen echt, of zijn het dagdromen. Dag en nacht lopen naadloos in elkaar over en ik ben blij dat ik geen nachtmerries heb. Had makkelijk gekund met de Bijbel op het nachtkastje. Per slot ben ik beland in een christelijk hospice, maar vrij om wel of geen gebruik te maken van dit  geschreven woord. Dat laat ik aan de goedgelovigen over beladen met vooroordeel in hun eigen hypocriete bestaan. Ik moet er maar niet meer aan denken. Zij weten niet beter en weigeren beter te weten door simpelweg die burgerlijke zelfgenoegzaamheid van zich af te gooien.

Er is veel waar ik maar niet meer aan moet denken. Het laatste restje energie beter gebruiken. Voor wat? Om in de tuin terecht te komen en te roken. De ene na de andere. Stevig aangekleed m’n lijf koesteren in de najaarszon. In slaap sukkelen tussen twee sigaretten door. En dromend over een buitengewoon goed verleden.

 

Foto homepage: in verpleeghuis –  NOS

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*