Berthy’s goud van oud. Logeren in Thailand

Dit is het verhaal van Jaap en Marjan over Erica en Fred (de namen zijn verzonnen om herkenning te voorkomen).
Voordat wij uit Nederland naar Thailand vertrokken, zeiden vrienden en kennissen steeds: wij komen jullie opzoeken in de de tropen hoor! Erg veel aandacht gaven we er niet aan, het zal wel en bovendien hadden we genoeg te regelen voor ons zelf. In Thailand huurden we eerst een hotelkamer om van daaruit de omgeving te verkennen, te zien of we hier inderdaad wilden blijven en vervolgens rustig een huurhuis in Lamphun te gaan zoeken.

Dure makelaars genoeg, maar je kunt ook vaak huizen huren direct van de eigenaar en dat lukte ons. Met wat afdingen en drie maanden huur vooruit betalen huurden we voor 9.000 baht een fraai huis met onder een overkapt looppad een soort tweede huis, bestaande uit een woon/slaapkamer en badkamer. Ons woongedeelte bestaat uit een grote woonkamer, twee slaapkamers, keuken en badkamer, alsmede een flink terras voor de woonkamer. Het ‘tweede’ huis gebruikten we alleen om koffers e.d. op te slaan, goed voor al die visite grapten we. Maar de grap werd werkelijkheid.

Berthy Jenner, Goud, Logeren

We woonden er nauwelijks twee maanden, toen Erica en Fred mailden dat ze volgende maand langs wilden komen. Spontaan zeiden we ja, dat is goed en we kochten snel een tweepersoonsbed en een linnenkast voor de aanstaande gasten en plaatsten het in de ‘logeerkamer’. Over de verblijfsduur waren ze onduidelijk en we dachten, ach we zien wel, een dag of drie is prima. Op de dag van aankomst haalden we hen van het vliegveld, ze hadden eerst twee  dagen Bangkok verkend. Het was al laat en Marjan had van tevoren al kip en rijst en nasi gekookt, zodat we niet meteen de deur uit hoefden.

Erica en Fred wilden al snel naar bed, want ze waren oververmoeid van Bangkok. De volgende morgen had Marjan een uitgebreid ontbijt klaar gemaakt bestaande uit getoost brood, gekookte eieren, jam, pindakaas, plakjes ham en gebakken eitjes, alsmede thee en koffie en vers geperste sinaasappelsap. Tijdens het ontbijt vroegen de gasten of er geen kaas was. Nee zeiden we, kaas is nogal duur hier, maar zo dadelijk gaan we naar een grote supermarkt en daar kun je kaas kopen als je wilt. De gasten hadden niet zo goed geslapen, want de matras was harder dan thuis en over thuis gesproken ze wilden tien dagen blijven. Daar schrokken we wel van, maar ach het waren tenslotte goede vrienden.

Na het bezoek aan de supermarkt bleken ze geen kaas gekocht te hebben. ‘Ach het is toch niet vers, we wachten wel tot we terug zijn.’ Kennelijk hadden ze het prijskaartje gezien, overigens kochten ze helemaal niets en toen Marjan afrekende, liepen ze weg bij de kassa. In de middag wilden ze wel naar het zwembad in het park waar het huis staat. Bewoners hebben gratis toegang, maar mensen van buiten of visite moeten 100 baht betalen. Dat hadden ze niet bij zich, we hebben alleen handdoeken meegenomen en ik betaalde voor hen. En ook de volgende dagen wilden ze alleen naar het zwembad, ze waren te moe voor uitstapjes. Wij gingen niet mee, want voor ons draaide het dagelijkse leven door. Het huis schoonhouden, het wasgoed wassen en strijken, de tuin bijhouden, ontbijt, lunch en avondeten klaar maken en boodschappen doen.

Nooit kwam er de vraag of ze wellicht een handje konden helpen en toen we na een paar dagen uit eten wilden gaan, trokken ze de neuzen op ‘is dat wel vertrouwd? lopen we geen kans op buikloop?, dat zou niet goed uitkomen als we over drie dagen in het vliegtuig zitten. En dus bleven we thuis en dus kookte Marjan in haar eentje en schoof de visite aan, zodra wij hen van het terras haalden. Het lang verwachte einde van hun tiendaagse vakantie kwam in zicht en wij brachten onze gasten naar het vliegveld alleen al om zeker te zijn dat ze het vliegtuig naar Nederland zouden halen. We haalden opgelucht adem toen we hen afgeleverd hadden en bij thuiskomst kusten we elkaar, ons huis was weer van ons.

Die blijdschap verging snel toen wij de logeerkamer met badkamer en wc aanschouwden. Onze ‘goede vrienden’ hadden een zooitje achtergelaten. De wastafel was goor en zat onder de tandpasta, de toilet ga ik maar niet beschrijven.
De volgende morgen moesten we hard aan het werk om de logeerkamer schoon te maken en na de lunch gingen we toch ook maar eens naar het zwembad om uit te rusten. De beheerder kwam naar ons toe en vroeg ‘ Is jullie visite er niet?’ Wat bleek, zij hadden alle dagen niet betaald, wijzend naar ons huis. Wij hebben toen de 1400 baht voor hun moeten betalen.

Enkele weken later ontvingen wij een e-mail van andere ‘goede vrienden’, of ze langs mochten komen en of ze een paar nachtjes konden logeren. ‘Natuurlijk’, zeiden wij, ‘bij ons om de hoek is een heerlijk hotel, schitterende kamers, badkamer en een zwembad. ‘Gezellig dat jullie dan zo dichtbij komen te zitten, kunnen we leuke dingen doen’, mailden wij ook nog. We kregen een berichtje terug. ‘Helaas, we hebben besloten om eerst eens een ander deel van Thailand te gaan verkennen.
Echte vrienden zijn welkom, maar slapen doen ze maar ergens anders…..

Gerelateerde berichten

Berthy Jenner
Over Berthy Jenner 41 Artikelen
Berthy Jenner is Haagse pensionado en blogger. Woont met Yui en dochter Robin in Chiang Mai, Thailand en geniet van elke dag. Meer van en over Berthy is te lezen op zijn blogsite www.sifaa.nl

4 Comments

  1. In 2017 ging ik bij een bejaarde man langs die ik tot dan toe nog niet had ontmoet. Laten we hem voor zijn privacy Kees noemen. Kees zei dat als ik in Chiang Mai was hem wel kon ontmoeten. Ik kon ook blijven slapen. ‘Hoelang blijf je?’ ‘Geen idee’ zei ik. Dat soort dingen plan ik niet, je merkt vanzelf wel wanneer het tijd is. Kees bleek niet de doorsnee zure bejaarde Hollander, best een aardige kerels zelfs, sanoek. Mijn verblijf duurde uiteindelijk een week, had nog wel langer willen blijven maar ik moest weer op tijd in Khon Kaen terug zijn. Uiteraard hielp ik tijdens mijn verblijf Kees met hand en span diensten, dat spreekt voor zich. Ik ben dan wel op vakantie maar je kan moeilijk op de pof leven en belangrijker, Kees bleek een goede vriend en goede vrienden helpen elkaar.

    Hier in Nederland woon ik maar in een klein hok, maar vrienden zijn welkom. Ik slaap dan wel op de bank. Mocht een gast toch minder onaangenaam blijken dan neem ik aan dat met wat signalen ik wel duidelijk kan maken dat het geen eenrichtingsverkeer is. Een combinatie van de helpende hand bieden en kosten delen is niet meer dan normaal. Snappen je vrienden dat niet dan zou ik maar gewoon -netjes- benoemen. ‘Leuk dat je op bezoek bent maar ik zou het op prijs stellen als je me een helpende hand toesteekt’. Het zal vast geen kwade opzet zijn dat je gasten niet zien dat de lasten wel erg onevenredig verdeeld zijn, daar valt vast samen uit te komen. Zo niet… zijn het dan we vrienden?

  2. Heerlijk en herkenbaar verhaal om van te snoepen. Mijn vriend zaliger Bert v Balen kreeg de kans om voor enkele Bathjes meer ‘n landhuis met mooie tuin te huren in Sansai. Veel kamers, dus met het idee van B&B.
    Gezellig, dacht ie. “Vrienden” die na 14 dgn weer vertrokken namen zelfs de aangebroken flessen wijn mee! Hij heeft ze rondgereden, golfspullen uitgeleend ect. Het was ook de laatste keer dat hij dat gedaan heeft.

    • Om die flessen wijn moest ik wel glimschateren, maar het is natuurlijk in en in triest en het valt nauwelijks te geloven dat mensen zich hier niet diep voor schamen.

      Berthy

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*